บทที่5 :: ตัดขาดทุกความทรงจำ 1/2

"คุณเอยไม่เหมือนผู้หญิงพวกนั้นครับ ผมเชื่อว่าเธอรู้ความพอที่จะจากไปเงียบ ๆ อย่างที่นายต้องการ" ครามเสริมหลังจากที่เห็นสภาพที่แตกสลายของเธอในวันนั้น เขาจึงรู้สึกมั่นใจว่า เอยไม่ได้มีเจตนาจะเรียกร้องอะไรอย่างที่นายต่อว่าเธอไว้เลย

"..."

อรรถพลนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ที่ผ่านมาเอยเป็นเด็กดีและเชื่อฟังเขาเสมอ เธอปรนนิบัติเอาใจเก่งจนเขาเคยคิดว่าหากวันหนึ่งต้องจบกัน เราคงจากกันด้วยดี...

เพียงแต่การยุติความสัมพันธ์ในครั้งนี้ระหว่างเรา มันจบไม่ดี ใจหนึ่งเขาจึงนึกกลัวว่าเธอจะทำอะไรที่ไม่่คาดคิด ทว่าพอถึงวันนี้ วันที่เธอหายไปจากวงจรชีวิตเขาจริง ๆ ไม่คิดตามตอแย ไม่เรียกร้อง

เขากลับไม่ได้รู้สึกโล่งใจอย่างที่ควรจะเป็น

ความเงียบงันของเธอ... กลับสร้างความหวาดกลัวบางอย่างลึก ๆ ที่เขาเองไม่สมควรจะรู้สึก!

"นายจะให้ผมตามต่อไหมครับ?" ครามเอ่ยถามเมื่อเห็นเจ้านายนิ่งไปนาน อรรถพลขมวดคิ้วเข้มคิด

นั่นสิ... เขาควรตามดูชีวิตของเธอต่อไปไหม?

สามปีที่มีเธออยู่ในสายตาเสมอ คิดอยากจะไปหาเมื่อไหร่ก็ย่อมได้ แต่พอมาวันนี้วันที่ไม่มีเธอ หลายวันที่ผ่านมาดูเงียบเหงาแปลก ๆ เวลายาวนานขึ้น

เขาไม่ได้เจอเธอ...

ความรู้สึกบางอย่างที่เคยมีประจำมันหายไป มันดูน่าใจหายเมื่อต้องคิดว่า จากนี้เขาจะไม่ได้เจอเธออีกและยิ่งไปกว่านั้นเขาจะไม่มีเธอแนบชิดข้างกายเหมือนเช่นเดิมในทุกค่ำคืนอีกแล้ว

"ไม่ต้องตามแล้ว!" อรรถกดตอบเสียงต่ำ

เขาไม่ควรมีความคิดพวกนี้!

เมื่อเขาเลือกที่เทเธอทิ้งไปแล้วก็อย่าไปนึกเสียดาย เพราะต่อจากนี้ชีวิตเขาต้องมีเพียงความสมบูรณ์แบบเท่านั้น!

เขาต้องเป็นนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพล เป็นหัวหน้าครอบครัวที่สง่างาม เป็นพ่อที่ไร้ที่ติให้กับลูก ๆ ในอนาคตอย่างไม่มีข้อบกพร่อง และจะเป็นลูกชายคนโตที่ประสบความสำเร็จให้พ่อแม่และคุณปู่ภูมิใจ

นั่นคือชีวิตที่เขาต้องการหลังจากแต่งงานเป็นฝังเป็นฝา

สิ่งที่เคยเป็นเพียงมลทินแปดเปื้อนชีวิตในช่วงเวลาหนึ่ง... ถึงเวลาแล้ว ที่ควรจะหายไปอย่างที่มันควรจะเป็น!

"มีอีกเรื่องที่ต้องรายงานครับ... ผมไม่แน่ใจว่านายอยากทราบไหม"

"ว่ามา"

"วิลล่าและรถเบนซ์ที่นายให้คุณเอยไว้ ตอนนี้เธอประกาศขายทั้งหมดครับ... นายจะปล่อยผ่าน หรือจะให้ผมจัดการซื้อคืนกลับมา?"

เหอะ!

อรรถพลแสยะยิ้มร้าย แววตาคมกริบฉายแววกร้าวดุดันทันที คิดจะลบ 'เขา' ออกไปจากชีวิตให้เกลี้ยงเลยสินะ! ของที่เขาตั้งใจประเคนให้กลับถูกเธอเขี่ยทิ้งเหมือนขยะเพื่อตัดรอนความสัมพันธ์

"ตามซื้อกลับมาให้หมด! แล้วสั่งให้คนของเรากดราคาให้ต่ำที่สุด... ให้เธอได้ขายแบบขาดทุนย่อยยับที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้"

"แล้วถ้าคุณเอยไม่ยอมขายล่ะครับ?"

"ไม่ขาย... ก็บีบให้ต้องขาย" อรรถพลเอ่ยเสียงเข้มเย็นชา มันมีวิธีของมันอยู่แล้ว ก็เหมือนเธอที่เขาได้มาเพราะบีบให้เธอจนตรอก และยอมรับข้อเสนอของเขาได้ในที่สุด!

"ครับนาย"

ครามรู้ดีว่า 'เล่ห์เหลี่ยม' ที่เจ้านายมักเลือกใช้นั้นคืออะไร และรู้ดีว่ามันร้ายกาจเพียงใด ดังนั้นเขาจึงไม่ลังเลใจที่จะลงมือทำตามคำสั่ง...

จะห่วงก็เพียงแต่คนที่ไม่ล่วงรู้ถึงชะตากรรมอนาคตของตัวเองอย่าง 'เอย'

"ไม่มีอะไรแล้วก็ออกไปได้ ฉันอยากอยู่คนเดียว" อรรถพลเอ่ยสั่งบอดี้การ์ดคนสนิทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ครับนาย" ครามกุมมือรับคำสั่งอย่างนอบน้อม ก่อนจะหมุนตัวก้าวเดินจากไปอย่างเงียบๆ

ความเงียบงันกลับมาปกคลุมห้องทำงานของอรรถพลอีกครั้ง ทว่าในแววตาคมกริบกลับฉายแววดุดันเกรี้ยวกราด... ตอนนี้หัวใจของเขากำลังถูกแผดเผาไปด้วยกองเพลิงโทสะย่อม ๆ เขารู้สึกขุ่นเคืองเอยจนแทบคลั่ง

เอยกล้าขายของทุกอย่างที่เขามอบให้ ราวกับเธอต้องการจะตัดรอนทุกความสัมพันธ์และลบเลือนความรู้สึกระหว่างเขากับเธอให้สิ้นซาก!

"หึ!" ชายหนุ่มแค่นยิ้มหยัน

เธอก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่งเท่านั้น เธอไม่เคยมีค่าอะไรสำหรับคนอย่างเขาเลยด้วยซ้ำ!

อรรถพลหลับตาลงนิ่งงัน พยายามสะกดกั้นความเกรี้ยวกราดเอาไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยที่ดูไร้ความรู้สึก ทว่ากำปั้นที่เผลอขยับบีบเข้าหากันแน่นกลับฟ้องว่าข้างในใจของเขานั้น...

ไม่ได้สงบอย่างที่แสดงออกเลยสักนิด!

ตึ้ด...

เสียงอินเตอร์คอมที่ดังขึ้นเรียกสติของอรรถพลที่จมดิ่ง ให้กลับมาอีกครั้ง เขาจ้องมองมันนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกดรับ

"ครับ"

"บอสคะ คุณหญิงขอพบค่ะ"

เมื่อได้ยินว่าเป็นมารดา อรรถพลจึงลอบผ่อนลมหายใจออกมาเบา ๆ ความตึงเครียดเมื่อครู่ดูจะทุเลาลงไปบ้าง "ให้คุณแม่เข้ามาได้เลยครับ"

แอ๊ด...

"ลูกรักของมี้" 'พาฝัน' [รุ่นแม่จากSETกลรัก เรื่อง กลรักกรงร้าย] ก้าวเข้ามาในห้องทำงาน อรรถพลจึงลุกขึ้นจากเก้าอี้เพื่อเข้าไปต้อนรับ และช่วยประคองพาหญิงวัยกลางคนที่ยังดูสง่างามไปนั่งที่โซฟารับแขก

"มี้มาได้ยังไงครับ" อรรถเอ่ยถามพลางนั่งลงข้าง ๆ

"ก็คิดถึงน่ะสิ ลูกไม่กลับบ้านเลย แถมยังมีข่าวประกาศหมั้นออกมาอีก มี้กับป๊าน้อยใจนะที่ลูกไม่บอกเรื่องนี้กับพวกเราเลย มีแต่คุณปู่ที่รู้เรื่องอยู่คนเดียว" พาฝันเอ่ยอย่างตัดพ้อเล็กน้อย

"เรื่องนี้มันค่อนข้างกะทันหันครับ ผมกำลังหาจังหวะพาจีนไปหามี้กับป๊าอยู่พอดี"

*******************

ปล่อยให้พี่มันบ้าชื่อเสียงไป อย่าให้เห็นว่าเป็นหมาบ้าเพราะคิดถึงเธอไม่ไหววนะ

ฝากกดติดตาม กดใจ กดเข้าชั้น เป็นกำลังใจให้ไรต์ด้วยนะคะ */\*