บทที่28 :: ลบกลิ่น 1/3

"แต่ถ้าไม่เซ็น ก็ไม่ต้องทำอะไร นอนรอผมอยู่ที่วิลล่าเฉย ๆ เหมือนเดิมนั่นแหละ"

"เอยจะเซ็นค่ะ" เธอตอบรับทันควัน การต้องอุดอู้อยู่แต่ในกรงขังแบบเดิมมันน่าอึดอัดเกินไป เธอต้องการทำงานเพื่อเก็บเงิน และเมื่อถึงเวลา... เธอจะหนีไปจากเขา ไปจากวงการนี้ และจะไม่หวนกลับมาให้เขาเห็นหน้าอีกเลย

ดังนั้น ช่วงเวลานี้เธอต้องกอบโกยเงินให้ได้มากที่สุด!

"เชิญครับ" อรรถพลยกยิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นเอยจรดปลายปากกาเซ็นชื่อลงในเอกสารอย่างว่าง่าย

"อีกอย่าง... ผมขอเตือนไว้ พรุ่งนี้คืองานหมั้นของผม เอยควรอยู่ในที่ของตัวเองให้ดี อย่าก่อเรื่องให้ผมต้องตามแก้"

เอยแค่นยิ้มบางเบา ก่อนจะสวนกลับด้วยน้ำเสียงประชดประชัน "เอยควรจะปรากฏตัวให้คุณจีนรู้จักดีไหมนะ?"

ใบหน้าคมคายเคร่งขรึมขึ้นทันที แววตาฉายแววดุร้ายจนเอยต้องหัวเราะออกมาเบา ๆ "เอยล้อเล่นค่ะ ไม่ทำหรอก... การที่คุณหมั้นก็แปลว่าคุณมีเจ้าของแล้ว มันเป็นเรื่องดีสำหรับเอยเสียอีก เอยจะได้รอวันที่คุณเขี่ยเอยทิ้งได้ถนัดใจ ซึ่งถ้าวันนั้นมาถึงเร็วเท่าไหร่เอยยิ่งยินดี เอยไม่โง่พอจะทำอะไรให้เราต้องพัวพันกันนานกว่าที่เป็นอยู่หรอกค่ะ"

"ก็ดี! อย่าให้ความริษยาในใจมันสั่งให้เอยไปทำลายงานหมั้นของผมก็แล้วกัน"

เอยยิ้มรับ แม้ดวงตาจะเศร้าหมองจนปิดไม่มิด "คุณอรรถลืมไปหรือเปล่า... ว่าเอยไม่เคยอยากอยู่ตรงนี้"

ในเมื่อหัวใจไม่คิดจะรั้งอยู่ แล้วเธอจะพังงานหมั้นเขาไปเพื่ออะไร

"..." อรรถพลนิ่งงันไปชั่วครู่ คำพูดที่ดูเหมือนไม่ยี่หระของเธอทำให้ใจเขาไหววูบอย่างประหลาด... ความรู้สึกกลัวที่จะสูญเสียเธอไปเริ่มก่อตัวขึ้นลึก ๆ

"เอยไม่อยากอยู่ตรงนี้ตั้งแต่วันที่คุณเลือกจะทิ้งเอยไปแล้วล่ะค่ะ วางใจเถอะเอยจะไม่ไปทำลายงานหมั้น หรือแม้แต่งานแต่งงานของคุณ เอยจะไม่ยอมให้คุณจีนรู้ถึงการมีอยู่ของเอยแน่นอน"

"ก็ขอให้ทำได้อย่างที่พูดแล้วกัน!" อรรถพลเอ่ยเสียงแข็งข่มความรู้สึกบางอย่างไว้ในใจ

"ค่ะ... งั้นเอยขอตัวนะคะ" เธอรีบตัดบทเพราะทนอยู่ตรงนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว เอยสาวเท้ากะเผลก ๆ เดินขึ้นห้องไปอย่างรวดเร็วเพื่อหนีจากสายตาเย็นชานั่น

พึ่บ!

ร่างบางทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงนุ่มอย่างหมดแรง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้รินไหลลงมาเงียบเชียบ

ในสายตาของเขา เธอคงเป็นแค่ผู้หญิงหิวเงินที่จ้องจะจับเขาจนตัวสั่นเหมือนเมื่อก่อนสินะ...

เอยถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง ความเจ็บปวดแล่นขึ้นมาในอก ยอมรับว่ามันยังคงเจ็บปวดเมื่อคิดขึ้นมาได้ว่าพรุ่งนี้ เขากำลังจะหมั้น และเธอยังคงยืนอยู่ตรงนี้ในฐานนะเมียเก็บของเขา...

เอยก้มหน้าลง ปล่อยให้เรือนผมยาวสลวยทิ้งตัวลงมาปกปิดใบหน้า เธอสะอื้นไห้จนตัวโยน ปล่อยให้ความขมขื่นกัดกินใจเงียบ ๆ เพียงลำพัง..

ในที่สุดงานหมั้นก็มาถึงในช่วงเช้าของวันใหม่ อรรถพลไม่ได้กลับไปที่วิลล่าตลอดทั้งคืน เขาปล่อยให้เอยเผชิญความเงียบเหงาเพียงลำพัง ในขณะที่ตัวเขาเองต้องเตรียมพร้อมสำหรับหน้าที่ที่ต้องแบกรับไว้บนบ่า

ตอนนี้ชายหนุ่มอยู่ในชุดสูทสากลเรียบหรูที่ตัดเย็บอย่างประณีต เขายืนนิ่งจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกบานใหญ่ ทว่าภาพที่ซ้อนทับขึ้นมาในหัวกลับไม่ใช่ใบหน้าของคู่หมั้นสาว แต่เป็นใบหน้าหวานที่เปื้อนน้ำตาของเอย...

เขาคิดไม่ออกเลยว่า ว่าป่านนี้เธอจะรู้สึกยังไง... กำลังเสียใจหรือกำลังแอบดีใจที่เขาจะหมั้น

เมื่อวานคำพูดของเธอยังคงก้องอยู่ในหัว…

"นายครับ ทุกอย่างพร้อมแล้วครับ" ครามก้าวเข้ามารายงาน เมื่อเห็นว่าแขกเหรื่อเริ่มทยอยเข้าสู่บริเวณงานจนเกือบเต็มพื้นที่แล้ว

"อืม... แล้วทางเอยล่ะ มึงส่งคนไปดูหรือยัง?" อรรถพลแสร้งถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบเพื่อปกปิดความกังวล เขาหลอกตัวเองว่าถามเพื่อให้แน่ใจว่าเธอจะไม่มาพังพิธี แต่ลึกลงไปในก้นบึ้งของหัวใจ เขากลับหวาดกลัวว่าเธอจะฉวยโอกาสนี้หนีไปจากเขา...

"คุณเอยยังอยู่ในวิลล่าครับ ไม่ได้ออกไปไหนเลย"

"จับตาดูไว้ให้ดี อย่าให้มีเรื่องบ้า ๆ อะไรเกิดขึ้นเด็ดขาด"

"ครับนาย" เมื่อครามรับคำสั่ง อรรถพลกระชับสูทให้เข้าที่ พยายามปรับสีหน้าให้สุขุมเยือกเย็น ก่อนจะก้าวเดินออกไปยังลานพิธีด้วยมาดของคุณชายผู้สูงศักดิ์

ทางด้านจีรนา เธออยู่ในชุดไทยประยุกต์ที่ขับเน้นความสง่างามจนแขกในงานต่างพากันชื่นชม เมื่อทั้งคู่ก้าวเข้ามาเคียงข้างกันในงาน เสียงรัวชัตเตอร์จากบรรดานักข่าวก็ดังขึ้นไม่ขาดสาย ภาพของคู่หมั้นที่ดูราวกับกิ่งทองใบหยกสร้างความประทับใจให้กับผู้ร่วมงานเป็นอย่างมาก

"วันนี้เฮียหล่อมาก ๆ เลยค่ะ" จีรนาเอ่ยชมพร้อมกับเอื้อมมือไปจัดเนกไทให้อรรถพลอย่างอ่อนโยน

"แน่นอนครับ" ชายหนุ่มตอบสั้น ๆ จีรนาแอบยิ้มในใจ เธอรู้สึกว่าเลือกคนไม่ผิด แม้อรรถพลจะไม่ใช่คนที่อยู่ในหัวใจของเธอ แต่ในแง่ของฐานะและความเหมาะสม เขาคือผู้ชายที่คู่ควรกับเธอมากที่สุด

อรรถพลยกแขนให้จีรนาควงอย่างให้เกียรติ ทั้งคู่เดินเข้าสู่พิธีหมั้น เริ่มต้นขั้นตอนการหมั้นหมายตามประเพณีจนเสร็จสิ้นสมบูรณ์ ก่อนจะออกมาต้อนรับแขกเหรื่ออีกครั้งในช่วงสาย

"เฮียหล่อจัดเลยว่ะวันนี้" พฤกษาเดินเข้ามาแซวพี่ชายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

"เฮียก็หล่อของเฮียแบบนี้มาตั้งนานแล้วนะ" อรรถพลตอบกลับอย่างถือดี ทำให้ตฤณกรหัวเราะออกมาเบา ๆ

"พวกเราหล่อ เฮียหล่อ มันก็ถูกแล้วครับ เพราะเราได้พันธุกรรมดี ๆ มาจากมี้คนสวยกับป๊าสุดหล่อไง" ตฤณกรพยักพเยิดไปทางคุณนายใหญ่และเจ้าสัวแห่งตระกูลสุริยาเดชสกุลที่ยืนต้อนรับแขกอยู่อีกด้านอย่างมีออร่า

"ยินดีด้วยนะครับพี่ ๆ สถานีต่อไปก็งานแต่งเลยสินะ" พฤกษาเอ่ยแสดงความยินดี อรรถพลพยักหน้า ก่อนที่ตฤณกรจะขยับมาพูดข้างๆ จีรนา

"มีหลานให้พวกเราอุ้มไว ๆ นะครับ"

"จ้ะ" จีรนายิ้มหวานรับคำ ทว่าในขณะที่กำลังจะเอ่ยตอบ สายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นร่างสูงของใครคนหนึ่งที่เดินฝ่าฝูงชนเข้ามา...

ใครคนหนึ่งที่เธอพยายามลบเขาออกไปจากความทรงจำ

ปอร์เช่...

เขามาที่นี่ได้ยังไง!