ตอนที่ 79 นายไม่มีสิทธิ์มาดูถูกเมียฉัน

"นายหยุดได้แล้วลูกพีช เพราะถ้าหากนายพ่นคำดูถูกใส่เมียฉัน ฉันจะทำให้นายไม่กล้าโผล่หัวออกจากคอนโด จนไม่อยากจะใช้ชีวิตอีก"

"อึก" 

ร่างสูงเอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่งแฝงไปด้วยอารมณ์ที่โกรธและโมโหเต็มไปด้วยความไม่พอใจที่ลูกพีชดูถูกและต่อว่าใบแก้วภรรยาของเขา แถมแววตาก็จะเอาจริงจนลูกพีชถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ ด้วยความรู้สึกกลัวคุณท่าน  

"หึ ๆ พอแค่นี้ดีกว่านะ กลับไปได้แล้วลูกพีช เพื่อนของฉันไม่มีอารมณ์ ถ้าหากยังไม่หยุด ฉันก็คงห้ามอะไรเพื่อนฉันไม่ได้ ดูสายตามันก่อนสิ" 

เสี่ยมหิงค์ศรหัวเราะออกมาเบาๆ กับความรักเมียของร่างสูง ที่ตัวของเสี่ยมหิงค์ศรไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นในมุมนี้ของร่างสูง ก่อนจะพูดเอ่ยปากกับลูกพีชที่มีสีหน้าที่ซีดเมื่อได้รับคำขู่ของร่างสูง ที่ตอนนี้มีสีหน้าที่เอาจริงเอาจังและโกรธเป็นอย่างมาก ที่เมียรักของเขาถูกต่อว่าจากคู่นอนของตัวเอง

"อึก ก็ได้ แต่คุณท่านจำไว้ ว่าพีชจะไม่ยอมเรื่องนี้แน่"

"อย่าโง่หน่อยเลย อยากฆ่าตัวตายหรือไง ฉันก็ไม่อยากจะยุ่งเรื่องของนายและเพื่อนฉันหรอกนะ แต่เห็นแบบนี้แล้วยิ่งรู้สึกรำคาญใจว่ะ" 

องศาที่มองเหตุการณ์มาตั้งแต่แรกนั้น ก็เริ่มจะรู้สึกรำคาญและหงุดหงิดใจกับลูกพีช คู่นอนที่ไม่คิดจะยอมรับความจริง และอยากจะล้ำเส้นภูบดีเพื่อนของเขา เพราะอย่างนี้ไงล่ะที่องศาไม่อยากจะมีคู่นอนคนไหน เพราะไม่มีใครหักห้ามใจได้หรอก แล้วมันเป็นสิ่งที่น่ารำคาญในชีวิตของเขาด้วย และจะไม่หาเรื่องใส่ตัวเอาเข้ามาในชีวิต เขาเลยหลีกเลี่ยงเรื่องนี้มาตลอด 

"ท่านชายองศา....อย่าดุสิครับ"

"มึงหุบปากไปเลยไอ้โรคจิต มึงผิดคำพูดกับกูและภูบดี เดี๋ยวเคลียร์ตรงนี้เสร็จ มึงจะเป็นรายต่อไป"

"อุ้ย! ผมตายแน่ ไอ้โพแดง มึงมายืนดักตีนเพื่อนกูเลย"

เสี่ยมหิงค์ศรพูดน้ำเสียงกลัว แต่แววตาและท่าทางกับดูยิ้มแย้มแล้วสนุกที่ทำให้องศาหัวเสียได้ มันยิ่งทำให้องศาเมื่อเห็นท่าทางแบบนี้ของเสี่ยมหิงค์ศรก็ยิ่งรู้สึกรังเกียจมากกว่าเดิม

"อึก ถ้าพีชไม่มีความสุข คุณท่านก็อย่าหวังจะมีความสุขเลยครับ แล้วคุณท่านจะเสียใจที่ทิ้งพีชไป"

"ได้สิ ถ้านายอยากจะลองดีกับฉัน ฉันก็จะทำให้นายเห็น ว่านายเล่นผิดคนแล้ว" 

"....."

ลูกพีชนิ่งเงียบและไม่ได้เอ่ยปากตอบอะไรคุณท่านไป แต่สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวแต่ก็ไม่คิดที่จะยอมแพ้คุณท่าน ก่อนที่ลูกพีชนั้นจะเดินจากไป ด้วยความรู้สึกเจ็บใจและเสียใจที่คุณท่านทิ้งและไม่เลือกตัวเอง แต่ไปเลือกกับเด็กที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างใบแก้วมาเป็นเมีย

"ไอ้เสี่ยหัวควาย" เมื่อลูกพีชไปแล้วนั้น ร่างสูงก็หันมาสนใจเสี่ยมหิงค์ศรที่นั่งข้างๆ องศาด้วยรอยยิ้มที่แสนสดใส 

"อุ้ย! ครับท่านชายภูบดี ผมผิดไปแล้วครับ" 

"รู้สึกผิด แต่เสือกยิ้มแย้มฉิบหาย ไอ้โพแดงมึงควรพานายมึงไปกินยาระงับประสาท" 

"อ..เอ่อ ผมจะไปกล้าทำแบบนั้นได้ยังไงครับคุณภูบดี" โพแดงพูดน้ำเสียงติดขัดและลังเล เพราะไม่กล้าที่จะพูดอะไรออกไปเมื่ออยู่ต่อหน้าเสี่ยมหิงค์ศร ที่ใครๆ ก็รู้กันดีว่าเป็นคนที่มีอารมณ์ค่อนข้างแปลก เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย แต่ที่มั่นใจก็คือจิตที่ไม่ปกติ มีความเป็นโรคจิตและคลั่งไคล้กับความเจ็บปวดของผู้อื่น 

"กูเข้าใจ มึงเป็นลูกน้องไอ้เสี่ยนี่ ก็คงกลัวมัน แต่ไม่เป็นอะไร เดี๋ยวกูกับไอ้องศาจะพามันไปบำบัดจิต เผื่อจะได้เป็นคนได้บ้าง"

"แรงจังเลยครับ ผมไม่ได้บ้าซะหน่อย"

"มึงนั่นแหละบ้า อารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ แล้วเป็นไงล่ะ มึงพูดไม่เป็นคำพูดนะไอ้คามินทร์" 

องศาเองก็รู้สึกอารมณ์เสียกับเสี่ยมหิงค์ศร กับความขี้ตลกกับความขี้เล่น ที่ไม่สมควรจะเล่น เดี๋ยววันนี้อารมณ์ดี พรุ่งนี้ก็อารมณ์ร้าย ฆ่าคนเป็นว่าเล่น เหมือนกับเป็นผักเป็นปลา  

"หึ ๆ ผมแค่อยากจะให้ท่านชายอารมณ์ดีเท่านั้น ก็เลยเรียกลูกพีชมาน่ะครับ"

"มึงไม่ต้องมาพูดเลยไอ้เสี่ย มึงอยากเล่นตลกอะไรกับกูวะ มึงไม่ได้อยากให้กูอารมณ์ดีหรอก มึงอยากทดสอบอะไรกูใช่ไหม"

"อุ๊ย! ท่านชายรู้ได้ไง" 

เสี่ยมหิงค์ศรร้องออกมาด้วยความตกใจ แต่ก็ยังคงยิ้มแย้มด้วยรอยยิ้มที่โรคจิต เมื่อร่างสูงรู้ทันเขา 

"ไอ้ควายเอ๊ย! กูตลกกับมึงหรือไงวะ มึงก็รู้ว่ากูคิดมากเรื่องเมีย ยังจะเล่นเอาคู่นอนที่ล้ำเส้นกูมาอีก"

"แหมๆ ผมก็แค่อยากเช็คดูเท่านั้นแหละครับ ว่าท่านชายจริงจังกับใบแก้วมากแค่ไหน"

"ถ้าใบแก้วไม่สำคัญ กูคงไม่จดทะเบียนสมรส แล้วยกสมบัติให้ทั้งหมดหรอก ใบแก้วสำคัญกับกูมาก กูอยากให้มึงให้เกียรติใบแก้ว และอย่าคิดทดสอบอะไรใบแก้วเหมือนกับกูในตอนนี้" 

"โห้ๆ ดักทางซะได้เลย ผมก็แค่อยากเช็คดูเท่านั้น กลัวว่าเพื่อนจะมานั่งเสียใจนะครับ" 

ก็มันน่าแปลกใจนี่นา ผมเองก็อยากจะรู้จริงๆ ว่าท่านชายรักใบแก้วมากแค่ไหน แต่ถึงผมจะรู้ว่าจดทะเบียนสมรสแล้ว และยังยกสมบัติให้อีก ผมก็แค่อยากจะเช็คดูว่าท่านชายจะไม่ลังเล หรือพอเล่นสนุกแล้วก็จะเขี่ยทิ้ง

 ผมก็แค่อยากรู้ว่าท่านชายเปลี่ยนไปมากแค่ไหน แต่ก็เปลี่ยนไปมากแล้วจริงๆ ตอนแรกคิดว่าถ้าเช็คท่านชายเสร็จ ผมก็จะไปเช็คใบแก้ว ว่าคิดยังไงกับท่านชายเพื่อนของผม 

ผมก็แค่เป็นห่วงไม่อยากจะให้เพื่อนต้องมารู้สึกเจ็บปวด แต่ดูจากทรงนี้แล้วท่านชายก็คงไม่สามารถขาดใบแก้วได้อีกแล้ว การมีความรักเนี่ยมันช่างสวยงาม แต่ก็จะมีอุปสรรคและความเจ็บปวดเข้ามาเช่นกัน

"กูไม่เสียใจที่เลือกใบแก้ว แต่กูเสียใจที่กูทำร้ายใบแก้ว เพราะงั้นมึงห้ามแตะต้องใบแก้ว กูรักใบแก้วจริงๆ" 

ใบแก้วเป็นคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตกู กูไม่อยากให้มึงมาแตะต้องใบแก้ว แม้ว่าสิ่งที่มึงทำมึงจะห่วงกูก็ตาม แต่มึงไม่จำเป็นจะต้องห่วงกู ใบแก้วเป็นคนที่ดี สมควรได้รับการปกป้องและได้รับความรัก กูไม่อยากจะทำให้ใบแก้วเสียใจอีกแล้ว 

"หึ ๆ รู้แล้วครับ รักเมียมากเลยนะครับเนี่ย เฮ้อ แต่โดนเมียเกลียดนี่สิ จะทำยังไงดีครับท่านชายภูบดี"

"ดูจากทรงนี้แล้ว มึงคงจะบังคับเขาใช่ไหมภูบดี แล้วพอมารู้ตัวอีกทีก็รักเขาแล้ว" 

"อืม กูทำร้ายใบแก้วมาเยอะ ทั้งบังคับขืนใจและทำร้ายจิตใจ แต่มารู้ตัวอีกทีหัวใจของกูก็มีแต่ใบแก้ว กูควรทำยังไงดีไอ้องศา ตอนนี้ใบแก้วเกลียดกูมาก จนไม่อยากเห็นหน้ากู" 

ร่างสูงของภูบดีมีท่าทางที่กังวลและวิตก ซ้ำยังเอ่ยน้ำเสียงที่ดูเศร้า และรู้สึกเจ็บปวด เมื่อถูกใบแก้วเกลียด ตัวเขาไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไป รู้แค่ว่าอยากจะให้ความรักและปกป้องดูแลใบแก้ว แม้ว่าใบแก้วจะไม่ต้องการก็ตาม แต่ร่างสูงก็จะให้ทุกอย่าง

"กูก็ไม่รู้ว่าจะแนะนำมึงยังไง แต่ถ้าหากมึงรักเขาไปแล้ว ก็ต้องพิสูจน์ให้เขาเห็น ว่ามึงจะรักและไม่ทำร้ายเขาอีก" 

องศาเข้าใจแต่ไม่แปลกใจที่ใบแก้วจะรู้สึกเกลียดร่างสูง เพราะว่าร่างสูงทำร้ายใบแก้วมาก่อน แต่พอมารู้ตัวอีกที กลับมีใบแก้วเต็มหัวใจ ก็อยากจะสมน้ำหน้า แต่เห็นสีหน้าในตอนนี้ของร่างสูงแล้ว ก็อดที่จะสงสารไม่ได้ เป็นหมาจริงๆ เข้าแล้ว

"กูรักใบแก้วมากกว่าชีวิตของกูแล้ว กูจะไม่ทำร้ายใบแก้วอีก กูไม่คิดเลยว่ามันจะเจ็บปวดมากขนาดนี้ เมื่อถูกคนที่รักเกลียด" 

"หึ พยายามเข้านะครับท่านชาย แม้ว่าจะรู้สึกเจ็บปวด แต่ถ้าท่านชายอยากจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับใบแก้ว ท่านชายก็ต้องพิสูจน์ให้ได้ครับ" 

เสี่ยมหิงค์ศรแม้ว่าจะเอ่ยน้ำเสียงที่ดูสนุกและดูไม่น่าไว้ใจ แต่มันแฝงไปด้วยความเป็นห่วงและหวัง ว่าร่างสูงเพื่อนของเขาจะมีความสุข แล้วจะคอยขัดขวางกับคนที่คิดไม่ดี

"ใช่ หากมึงรักใบแก้วจริง มึงจะผ่านมันไปได้ ชดใช้และสำนึกผิดให้เขาเห็น ให้เขาได้เห็นความรักของมึงที่มีต่อเขา"

"ถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ถ้าท่านชายทำได้ ท่านชายจะมีความสุขมากๆ เลย"

"ขอบใจพวกมึงสองคนมาก" 

ก็ยังดีที่พวกมันแนะนำผม มันขึ้นอยู่ที่ตัวของผม ว่าจะทำยังไงให้ใบแก้วเชื่อใจ เเละเปิดโอกาสให้กับผม ถ้าหากได้รับโอกาสครั้งนี้ สัญญาเลยว่าผมจะรักใบแก้วให้มาก จะไม่ทำให้ใบแก้วต้องเสียใจเพราะผมอีก 

"หึ ๆ วันนี้ก็ดื่มให้เต็มที่เลยครับ ผมเลี้ยงไม่อั้น ไม่คิดเงิน"

"กูคงดื่มได้ไม่เยอะ เพราะพรุ่งนี้เช้ากูต้องไปรับเมีย"

"กูด้วย กูมีประชุมเรื่องโรงแรม ดื่มกับมึงถึงเช้าไม่ได้หรอก"

"อ้าว เสียดายเลย อุตส่าห์จะดื่มโต้รุ่งกับท่านชายทั้งสอง"

เสี่ยมหิงค์ศรเอ่ยน้ำเสียงเศร้าใจทันที เมื่อเพื่อนทั้งสองคนไม่สามารถนั่งดื่มจนถึงเช้าได้ เพราะกว่าที่พวกเขาจะมีเวลามาสังสรรค์ดื่มกัน ก็ค่อนข้างยาก เพราะงานรัดตัวตลอดเวลา

"แล้วใบแก้วอายุเท่าไหร่ แล้วมันจริงเหรอที่ลูกพีชพูดดูถูกเมียมึง"

"เมียกูแสนดี กล้าดียังไงมาดูถูกเมียกู ส่วนเมียกูอายุ 19 ปี ห่างกับกู 18 ปี"

"โว้ๆ กินเด็กเหรอครับเนี่ย แต่ถ้าเด็กมันหน้าตาดีก็น่ากินนะครับ หึๆ มันอร่อยครับ"

"พูดจาทะลึ่งนะมึง เสี่ยโรคจิตเอ๊ย" 

องศาเอ่ยน้ำเสียงรังเกียจ และมองเสี่ยมหิงค์ศรด้วยสายตาขยะแขยง เพราะเสียมหิงค์ศร ชอบกินเด็ก ตั้งแต่สมัยหนุ่มๆ จนตอนอายุเท่านี้ เด็กบริการในผับตัวเอง ไม่มีเด็กคนไหนที่ไม่รอดจากมือเสี่ยมหิงค์ศร

"กูสงสัย ว่าลูกพีชรู้ได้ยังไง ว่ากูมีอะไรกับใบแก้ว แถมยังรู้ประวัติของใบแก้วอีก"

"ให้ผมจัดการให้ไหม เรื่องแค่นี้สบายมาก ผมตามแป๊บเดียวก็เจอแล้ว เดี๋ยวจะสั่งสอนให้ด้วย"

"มึงเล่นแรง สั่งสอนของมึงคือเชือด มึงโรคจิตจะตาย" 

องศาส่ายหัวให้กับเสี่ยมหิงค์ศรที่เสนอจะจัดการให้ คนคนนั้นคงได้เป็นศพ เพราะมันไม่เคยใจดีหรือเมตตาใคร กับคนที่คิดร้ายหรือหวังร้ายกับพวกเขา

"หึ ๆ ผมโรคจิตอยู่แล้วครับ แล้วท่านชายได้บอกกับใครไหมล่ะครับ บางทีคนนั้นอาจจะเป็นคนบอกลูกพีชก็ได้"

"กูบอกวิเวียน หรือว่าวิเวียนจะเป็นคนบอก แต่กูบอกแค่ชื่อเท่านั้น"

พรึบ!

"ขออนุญาตขัดบทสนทนานะครับ" 

ในระหว่างที่พวกเขาทั้งสามคนพูดคุยกันอยู่นั้น โพแดงก็เดินเข้ามาด้วยท่าทางที่สุภาพ และพูดออกมาเป็นการเสียมารยาทที่ต้องเข้ามาแทรกแซงบทสนทนาของพวกเขาทั้งสามคน จนเสี่ยมหิงค์ศรจากที่หน้ายิ้มแย้มเปลี่ยนเป็นเรียบนิ่งจนน่าขนลุก

"มีอะไร มึงไม่เห็นหรือไงโพแดง ว่าพวกกูคุยกันอยู่ ถ้าเรื่องที่มึงพูดไม่สำคัญ มึงโดนแน่"

"ข..ขอโทษครับเสี่ย แต่ลูกน้องของคุณภูบดีมาหาครับ คือคุณชญานนท์ แล้ว...."

"แล้วอะไรของมึง? จะพูดอะไรก็รีบพูด"

"ไอ้ชญานนท์มันมากับใคร"

---