LOGINตอนที่ 22: ค่ำคืนที่มีความหมาย
ชายตัดแขนเสื้อที่ใครต่อใครเล่าลือกันไปนั้นกำลังนั่งมองหวงโฮ่วแห่งเยี่ยนจัดการราชกิจ ส่วนตนนั้นนอกจากมองสตรีงามเป็นการฆ่าเวลาแล้ว ในแขนทั้งสองข้างก็ยังอุ้มบุตรชายของกัวอิ่งหรงเอาไว้ด้วยเช่นกัน
หวังเจินซานชอบการใช้เวลากับกัวอิ่งหรงแบบนี้เสียยิ่งกว่าออกไปด้านนอกที่แสนจะวุ่นวายนั่นเสียอีก วันทั้งวันก็เสียเวลากับเรื่องไม่เป็นเรื่อง ทั้ง ๆ ที่มีเวลาอีกแค่สองวันก็ต้องเดินทางกลับแล้ว แทนที่จะตักตวงเวลาที่อยู่ด้วยกันแต่กลับต้องเสียเวลาไปเพราะพวกขุนนางสอพลอพวกนั้น คิดแล้วก็พลอยทำให้เดือดดาล แต่ก็ต้องข่มอารมณ์เอาไว้เพราะเจ้าก้อนแป้งน้อยในอ้อมแขนชวนคุยจนน้ำลายกระเซ็นเต็มหน้า
คุยเก่งจริง ๆ
“บ่นอะไรหืม มารดาเจ้าทำงานอยู่เบา ๆ หน่อย”
หวังเจินซานลุกขึ้นอุ้มเด็กน้อยพาดบ่าเดินวนไปรอบ ๆ เพราะนี่ก็ถึงเวลานอนแล้วแต่เจ้าก้อนแป้งดูไม่มีทีท่าว่าจะหลับง่าย ๆ เลย โดยภาพทั้งหมดนั้นกัวอิ่งหรงลอบมองอยู่เป็นระยะ ๆ รู้สึกอกไหม้ไส้ขมแต่ก็ไม่สามารถทำสิ่งใดได้นอกจากฉุดตัวเองออกมาอยู่กับความเป็นจริงและก้มหน้าทำหน้าที่ของตนต่อไปโดยไร้ปากเสียง
ผ่านไปสักพักใหญ่งานมากมายถูกสะสางเรียบร้อย กัวอิ่งหรงเงยหน้าขึ้นมองหาหวังเจินซานและบุตรชายที่เงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะพบว่าบุรุษตัวใหญ่กำลังรับหน้าที่เป็นเบาะนอนให้กับเลี่ยงรุ่ยบุตรของนางได้นอนหลับสบาย และหวังเจินซานเองก็หลับใหลไปอีกคน มือทั้งสองโอบประคองตัวเด็กน้อยเอาไว้ไม่ให้เคลื่อนไหวหรือตกลงไป
กัวอิ่งหรงตั้งท่าจะอุ้มบุตรชายให้กลับไปนอนทีเปลดี ๆ แต่กระนั้นหวังเจินซานยิ่งกระชับอ้อมแขน เปล่งเสียงในลำคอคล้ายกับขู่กันอยู่กลาย ๆ ดวงตาที่ปิดสนิทค่อย ๆ หรี่มองและเมื่อเห็นว่าเป็นนางจึงยอมคลายอ้อมแขนให้ผู้เป็นมารดาพาเด็กน้อยออกจากอกได้ ส่วนบุรุษที่เป็นทั้งเบาะนอนและเป็นองครักษ์ในเวลาเดียวกันก็นอนหันหลังเข้าสู่ห้วงนิทราอีกหน
กัวอิ่งหรงที่ส่งบุตรชายให้เข้านอนก็หันมองหวังเจินซานที่หลับใหล สุดท้ายจึงตัดสินใจนอนทอดกายข้างบุรุษที่นอนหันหลัง นางเหม่อมองเพดานก่อนจะปิดเปลือกตาอันหนักอึ้งและเข้าสู่ห้วงนิทราไปอีกคน
กัวอิ่งหรงไม่ทราบว่าหลับใหลไปนานขนาดไหน แต่ก็ลืมตาตื่นขึ้นมาตอนที่รู้สึกสัมผัสหนัก ๆ ที่พาดผ่านกาย และเมื่อลืมตาขึ้นมาจึงพบว่ามาจากแขนแกร่งของหวังเจินซาน เมื่อหันมองคนข้าง ๆ ก็พบกับดวงตาที่มองมาที่นางอยู่แล้วพร้อมกับรอยยิ้ม
“ขอโทษที่ล่วงเกิน”
“แต่ยังไม่ปล่อย”
หวังเจินซานหัวเราะ ค่อย ๆ คลายอ้อมกอดออกแต่สายตายังคงจับจ้องไปยังกัวอิ่งหรงอย่างไม่ละสายตา “อีกสองชั่วยามจะถึงเวลาที่นัดแนะไว้กับซีเฉิงแล้ว เตรียมตัวให้พร้อมตำหนักเจ้าดับตะเกียงเมื่อใดข้าจะมาพาเจ้าออกไป”
“อืม”
“เช่นนั้นข้าไปก่อนก็แล้วกัน เจ้าพักผ่อนเถอะ”
หวังเจินซานออกไปแล้ว ทิ้งให้กัวอิ่งหรงนอนนิ่งอยู่บนเตียงนอนและไออุ่นที่ยังคงวนเวียนอยู่รอบ ๆ หลักฐานชิ้นโตที่บ่งบอกว่าก่อนหน้านี้หวังเจินซานยังคงอยู่กับนาง กัวอิ่งหรงหลับตารับสัมผัสอุ่นที่ค่อย ๆ เจือจางลงเรื่อย ๆ แล้วจึงหลับใหลไปอีกครา
ตอนที่ 33: ศาลบรรพบุรุษตระกูลกัวข่าวจากเจิ้งสือมาถึงตำหนักคุนหนิงในคืนวันเดียวกัน เป็นสารที่ถูกซ่อนมาในกล่องไข่มุกเหมือนทุก ๆ ครั้ง ข้อความที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้ารองเขียนโดยชุนอ๋องเมื่อกัวอิ่งหรงอ่านจนจบแล้วก็วางลงช้า ๆ ฉินอ๋อง ซ่งเหวิน และหลูเจิ้งถูกจับแล้ว คนที่ลอบทำร้ายขบวนเสด็จของหวังรั่วหวงตี้รับสารภาพแล้ว ส่วนข้อความท้ายสุดเขียนสั้น ๆ ว่า ฉินอ๋องกล่าวหานางว่าลักลอบเป็นชู้กับหวังรั่วหวงตี้ ไม่มีหลักฐาน และชุนอ๋องสั่งปิดปากทุกคนแล้วนางนั่งนิ่งอยู่นาน เพราะคำถามสำคัญไม่ใช่ข้อกล่าวหา แต่เป็นคำถามว่าฉินอ๋องรู้เรื่องนี้จากใคร คนที่รู้เรื่องของนางกับหวังเจินซานมีไม่กี่คน เว่ยอวี้เฉิงไม่พูดแน่ ส่วนหลินหลานอิงกับชุนอ๋องไม่มีเหตุให้บอกฉินอ๋อง เหลือเพียงคนที่เฝ้าดูนางมาตั้งแต่เด็ก และรู้ว่าหวังเจินซานเคยไปมาหาสู่ที่จวนตระกูลกัวนั่นคือบิดาของนางเอง...รุ่งเช้า ราชครูกัวให้คนมาเชิญนางไปที่ศาลบรรพบุรุษของตระกูล เขาบอกว่าต้องการหารือกับผู้อาวุโสประจำตระกูลเรื่องคุณชายสี่ นางไม่ถามว่าเขารู้เรื่องที่เจิ้งสือได้อย่
ตอนที่ 32: งานเลี้ยงขอโทษที่เจิ้งสือชุนอ๋องใช้เวลาสามวันเตรียมของไว้ในโรงเก็บของหลังค่ายทหารเจิ้งสือ ของทั้งหมดได้มาจากที่นาของคุณชายสี่ตระกูลกัว หลังหมิงจูหวงโฮ่วส่งสารมาทางหลินหลานอิงให้เขารีบจับตัวคนก่อนที่ตระกูลกัวจะไหวตัวทันสิ่งที่เขามีอยู่ในมือมีสี่อย่าง อย่างแรกคือทหารเก่าจำนวนหนึ่งที่ถูกจับมาจากที่นา อย่างที่สองคือช่างเหล็กชราผู้หนึ่ง อย่างที่สามคือลังไม้ที่ใส่ดาบและหัวธนู ทุกชิ้นถูกขูดตราของกองสรรพาวุธออกอย่างร้อนรน อย่างที่สี่คือแผ่นไม้ไผ่ผ่าครึ่งที่หวังเจี่ยเล่อเก็บมาจากหัวหน้าโจร บนแผ่นไม้มีตราของร้านค้าผ้าฉางซิ่ง กับตราผ่านด่านชายแดนหานทหารเก่าให้การตรงกัน พวกเขาถูกจ้างให้ไปข่มขู่ขบวนเดินทางของพวกต่างแคว้น แต่คืนก่อนลงมือมีคนส่งเงินมาเพิ่มอีกเท่าตัว พร้อมคำสั่งให้ฆ่าไม่เหลือ ส่วนช่างเหล็กบอกว่าคนที่จ้างตนให้ขูดตราเป็นพ่อบ้านของซ่งเหวิน ขุนนางเยี่ยนชุนอ๋องมีหลักฐานเพียงพอจะจับคนได้ทันที แต่เขาไม่ทำ เพราะผู้บงการยังไม่ครบ เหตุผลนี้อยู่ในแผนที่เจินซานเขียนไว้ใต้ผ้ารองกล่องไข่มุก ให้ฉินอ๋องผู้เป็นทูตมาขอโทษที่ค่ายเจิ้งสือ ซึ่งเป็นเขตของชุนอ๋อง เมื่อคนทั้งหมดมาอยู่ในค่ายเด
ตอนที่ 31: ตาเฒ่าแซ่เซียวผู้เฒ่าเซียวลงจากเขาเร็วกว่าที่บอกบุตรสาวไว้สองเดือน ข่าวนี้มาถึงหวังเจินซานหนึ่งสัปดาห์หลังจากที่เซียวลี่หงบอกเอาไว้ ขบวนของตระกูลเซียวเข้าเมืองหลวงในตอนเช้า ก่อนวันเฉลิมพระชนมพรรษาของหวงตี้ และหลังเหตุการณ์ลอบทำร้ายไม่กี่วัน ช่างเป็นจังหวะที่ประจวบเหมาะอะไรเช่นนี้หวังเจินซานทอดมองชายชราที่ผมขาวทั้งศีรษะก้าวเข้ามาด้วยท่าทางมั่นคง ผู้เฒ่าเซียวอายุหกสิบกว่าแล้วแต่ก็ยังแข็งแรง ในตอนนี้ก็กำลังคำนับก่อนจะทูลว่าในยามที่บ้านเมืองมีเหตุไม่ปลอดภัย หวงตี้ควรมีผู้อาวุโสช่วยดูแล และเอ่ยขอให้แต่งตั้งตนเป็นมหาอัครเสนาบดีอย่างหน้าด้าน ๆแต่หน้าบางหน้าหนาก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง เพราะหวังเจินซานทราบดี ว่าท่าทีโอหังอวดดีของผู้เฒ่าเซียวนั้นเหมือนคนที่กำลังบอกเป็นนัย ว่าตนถือไพ่ที่เหนือกว่าเอาไว้ในมือ ไหนจะท่าทีของผู้คนที่ยืนอยู่ข้างหลัง ขุนนางหลายคนก้มศีรษะสนับสนุนคำขอของผู้เฒ่าเซียวกันเป็นแถว ๆ ไม่มีใครเสียกระบวน ไหนจะยังมีขุนนางอีกสามคนที่ก้าวออกมาสนับสนุนอย่างออกนอกหน้า ซึ่งทั้งสามคนนี้เป็นขุนนางที่หวังเจินซานรู้อยู่แล้วว่าครั้งหนึ่งเคยเป็นศิษย์ของท่านราชครูกัว...“เกรงว่าฝ่า
ข้อมูลนี้หลินหลานอิงคิดมาหลายวันว่าควรบอกใคร คราแรกชุนอ๋องผู้เป็นสามียั้งนางเอาไว้ เพราะคนที่เกี่ยวข้องเป็นญาติของหวงโฮ่ว และชุนอ๋องเองก็ไม่รู้ว่าควรไว้ใจใครในราชสำนักบ้าง แต่เมื่อข่าวลอบทำร้ายหวงตี้แห่งแคว้นหานมาถึงหู จึงมาทบทวนอีกครั้ง แล้วจึงได้ข้อสรุปว่าเรื่องนี้มิอาจเก็บงำไว้ได้อีกแล้วกัวอิ่งหรงเปิดผ้าม่านออกมาเอง นางแต่งตัวเป็นหญิงที่ป่วยอยู่จริง ใบหน้าซีด ไร้เครื่องประทินโฉม ต่อให้บอกว่าเป็นเพียงการแสร้งว่าป่วยก็มิอาจพูดได้เต็มปาก เพราะหลายวันมานี้นางก็อ่อนล้าสะสมทั้งจากการเดินทางและการสืบหาความจริงมากมายที่ถูกซ่อนเอาไว้“ชายาชุนอ๋อง เชิญนั่ง”“ขอบพระทัยเพคะ” หลินหลานอิงวางห่อผ้าใบหนึ่งลงบนโต๊ะ “วันนี้หม่อมฉันมาเพราะของในห่อผ้านี้เพคะ”ในห่อผ้ามีบัญชีหลายเล่ม หลินหลานอิงอธิบายช้า ๆ ว่าผ้าไหมในนามร้านค้าผ้าฉางซิ่ง ถูกส่งผ่านร้านค้าชายแดนไปถึงเรือนของคุณชายสี่ แล้วแยกอีกสายไปจวนของฉินอ๋อง ไม่มีสายใดไหลเข้าคลังหลวง และทุกสายเกิดขึ้นหลังสิบกว่าวันก่อนเหตุลอบทำร้ายทั้งสิ้น“หม่อมฉันทราบเรื่องนี้มาสักพักหนึ่งแล้ว แต่ไม่กล้าบอกใคร เพราะคนที่เกี่ยว
ตอนที่ 30: คำสาบานของชายาชุนอ๋องตลอดสามวันที่หมิงจูหวงโฮ่วไม่อยู่ในวัง คนทั้งตำหนักคุนหนิงรู้เพียงว่านางประชวนหนัก เดิมทีข้ารับใช้ในตำหนักที่นางเรียกใช้ก็น้อยอยู่แล้ว การปิดข่าวเรื่องนี้จึงหาใช่เรื่องใหญ่ใด...นี่คือเรื่องที่นางจัดไว้ก่อนออกจากวัง กระนั้น การหายไปจากตำหนักสามวันนั้นไม่ใช่เรื่องเล็ก ช่วงที่ข่าวลอบทำร้ายหวังรั่วหวงตี้ยังร้อน การที่หวงโฮ่วไม่ปรากฏตัวเพียงวันเดียวก็ทำให้คนสงสัยได้ นางจึงต้องใช้อุบายสองอย่างอย่างแรกคือเรื่องปิดบังคนในวัง นางสั่งให้ประกาศตั้งแต่ก่อนออกจากวังว่านางเป็นไข้หนัก เพราะอดนอนดูแลเลี่ยงรุ่ยและคร่ำเครียดเรื่องสถานการณ์ชายแดน จึงงดว่าราชการจนกว่าอาการจะดีขึ้น ซึ่งทำให้ขุนนางส่งของเยี่ยมมาไม่ขาด แต่ทุกชิ้นถูกขันทีในตำหนักทำหน้าที่รับเอาไว้ ห้ามผู้ใดเข้าไปเยี่ยม หลังม่านในห้องบรรทมมีสาวใช้ที่มีตัวพอ ๆ กับนางนอนอยู่ แสร้งว่าหวงโฮ่วอยู่ในตำหนักจริง ๆ ตบตาทั้งคนในและคนนอกในเวลาเดียวกันอย่างที่สองคือเหตุผลที่ใช้ออกประตูวัง หวงโฮ่วออกไม่ได้ แต่นางกำนัลคนหนึ่งออกได้ ถางเป้ยและนางกำนัลอีกคนได้รับอนุญาตจากหวงโฮ่วให้กลับไปเยี่ยมญาติที่ป่วยอยู่นอกเมืองได้ ธรร
ตอนที่ 29: พรมที่ถูกรื้อก่อนฟ้าสางของวันหนึ่ง สตรีสองคนและบุรุษสองคนในชุดชาวบ้านธรรมดาออกจากประตูเมืองหลวงแคว้นเยี่ยนโดยไม่มีผู้ใดสังเกตความจริงตั้งแต่ออกจากวังมาก็ไม่มีใครสังเกตเห็นนางแม้แต่คนเดียว...ความจริงหมิงจูหวงโฮ่วเช่นนางไม่ควรออกมานอกวังตามอำเภอใจ ทว่าในยามนี้นางมีเรื่องที่ต้องจัดการด้วยตัวเอง หากไม่ออกมาก็เกรงว่าจะไม่สำเร็จ จึงต้องขอความช่วยเหลือจากคนอื่นให้มาช่วยนางปกปิดตัวตนในครั้งนี้ ซึ่งก็หาใช่คนอื่นคนไกล แต่เป็นคนที่รู้เห็นเรื่องของนางมาตั้งแต่ต้น ทว่าแสร้งไม่เห็นมาโดยตลอดคนที่นำหน้าคือกัวอิ่งหรง นางเปลี่ยนชุดเป็นผ้าฝ้ายหยาบสีน้ำตาล รวบผมด้วยปิ่นไม้ ใบหน้าที่เคยดูสง่างามแปรเปลี่ยนเป็นภรรยาพ่อค้าที่กำลังเดินทางไปเยี่ยมญาติ ผู้ที่เดินตามหลังคือเว่ยอวี้เฉิงลูกพี่ลูกน้องฝั่งมารดาของนางซึ่งเติบโตมาในตระกูลกัว เห็นทั้งนางและหวังเจินซานมาตั้งแต่ยังเยาว์ อีกทั้งยังเป็นผู้บัญชาการราชองครักษ์ที่ถูกหวังรั่วหวงตี้ซื้อตัวเอาไว้ จึงเป็นเหตุให้หวงตี้ต่างแคว้นเข้าออกวังหลวงของเยี่ยนได้ง่ายดายราวกับป







