เข้าสู่ระบบ“แล้วหลังจากนี้ต้องไปที่ไหนหรือ” หวังรั่วหวงตี้ที่เบื่อหน่ายเต็มทนเอ่ยถาม
“พาชมเมืองหลวงอีกครู่หนึ่งก็กลับวังแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“อยากกลับแล้วหรือเพคะ ถ้าไม่พอพระทัยหม่อมฉันจะได้สั่งให้กลับวังเลย” หมิงจูหวงโฮ่วเสนอ สีหน้าเบื่อหน่ายของหวังเจินซานทำให้นางไม่อาจนิ่งนอนใจได้ ต่อให้จะกลั่นแกล้งกันไปมาขนาดไหน แต่หากอีกฝ่ายไม่พอใจอะไรขึ้นมาไฟโทสะก็เผาวังหลวงของนางไหม้ได้อย่างไม่ยากเย็นเช่นกัน
หวังเจินซานใจดีกับนางแต่อารมณ์ร้ายกับคนอื่นเสมอ...
“เปล่าหรอก แค่รำคาญเท่านั้นคนมากมายเสียจนน่าเวียนหัว กินเถอะ ประเดี๋ยวอาหารจะเย็นชืดเสียก่อน”
เรื่องทุกอย่างจบลงพร้อมกับอาหารมื้อนั้น ขุนนางสอพลอพาไปชมของสวย ๆ งาม ๆ อีกสามสี่แห่งไหนจะเอ่ยเรื่องสตรีที่มักเปรยขึ้นเป็นเนือง ๆ
และเรื่องนี้เองที่ทำให้หวังรั่วหวงตี้ไม่พอพระทัยเป็นอันมาก
ขุนนางพวกนั้นแทบจะยกสตรีที่ไหนก็ไม่ทราบให้ปรนนิบัติพระองค์ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้ร้องขอเสียด้วยซ้ำ อ้างว่าเป็นบุรุษเพศด้วยกันย่อมเข้าใจกันดี แต่เขากลับคิดว่าเจ้าพวกนี้ไม่เข้าใจอะไรเลยต่างหาก
“สีพระพักตร์ไม่ดีเช่นนี้ขุนนางแคว้นเยี่ยนจะนำไปนินทาว่าฝ่าบาทเสียมารยาท”
หวังเจินซานมองหวังเจี่ยเล่อน้องชายที่ติดสอยห้อยตามมาด้วยควบม้าขนาบข้าง สีหน้าไม่ยินดียินร้ายคงจะชัดเจนเสียจนอ๋องที่รั้งอยู่ท้ายขบวนต้องควบม้ามาหา “เรื่องน่ารำคาญน่ะ อีกอย่างถ้าข้าเสียมารยาทคนพวกนั้นน่าจะเสียมารยาทมากกว่าข้า มีอย่างที่ไหนพูดถึงสตรีอื่นแทบจะทุกขณะลมหายใจ เห็นข้าเป็นบุรุษมากตัณหาหรืออย่างไรกัน”
“ก็จะไม่ให้คิดได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาทมีหวงโฮ่ว มีสนมอีกตั้งมากมายแต่กลับไม่พามาเลยแม้แต่คนเดียว หากยังไม่มีคู่ครองก็ว่าไปอย่าง แต่พระองค์น่ะมีคู่ครองตั้งมากมาย เช่นนี้ไม่ผิดวิสัยบุรุษหรือพ่ะย่ะค่ะ”
“เพราะไม่พาใครมาเลยเจ้าพวกนั้นเลยคิดว่าควรหาใครสักคนให้ข้าพากลับไปหรือ”
“ถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ หากถูกพระทัยดีไม่ดีอาจจะได้ของรางวัลเป็นการตอบแทนก็เป็นได้”
หวังเจินซานมีสีหน้าระอายิ่งกว่าเก่า ในหัวเขาแทบไม่มีเรื่องพรรค์นี้เลยด้วยซ้ำ เป็นบุรุษแล้วอย่างไรใช่ว่าจะมักมากในสตรีเสียทุกคนไป
“แล้วนี่หวังเย่าฉีไปไหน”
“เข้าร้านขายยาเป็นว่าเล่น เห็นบอกว่ามียาหลายตัวที่น่าสนใจอยากนำกลับไปแคว้นหาน”
“อืม เจ้าน่ะก็อย่าไปเมาหัวราน้ำที่ไหนเข้า รักษาหน้าข้าด้วย”
“โธ่ถัง! เห็นข้าเป็นคนอย่างไรกันพี่ชาย” อ๋องแคว้นหานตัดพ้ออย่างไม่จริงจัง
“จะไปไหนก็ไป อย่ามาเกะกะ”
สุดท้ายหวังเจี่ยเล่อก็ต้องถอยร่นไปท้ายแถวเช่นเดิม วันนี้ใคร ๆ ก็คงจะมองออกว่าหวงตี้แคว้นหานนั้นไม่พอพระทัยอะไรบางอย่าง แต่ไม่มีใครทราบเลยว่าทรงไม่พอพระทัยในเรื่องใด
จนเมื่อถึงกำหนดเวลาสมควรที่เข้าวังเสียที ราชองครักษ์ของหวังรั่วหวงตี้ก็ถ่ายทอดรับสั่งของหวังรั่วหวงตี้ให้ขุนนางแคว้นเยี่ยนได้ทราบว่าพระองค์ไม่ประสงค์หญิงอื่นที่พวกนั้นจะสรรหามาให้ พวกท่านจงเก็บไว้ในเรือนของท่านเถิด
เป็นอันทราบโดยทั่วกันว่าเรื่องที่ทำให้หวังรั่วหวงตี้ไม่พอพระทัยนั้นคือสิ่งใด...
จนขุนนางทั้งหลายหวนนึกถึงข่าวลือเมื่อหลายปีก่อนที่ว่าหวังรั่วหวงตี้เป็นชายตัดแขนเสื้อ
หรือว่าเรื่องเล่าลือพวกนั้นจะเป็นเรื่องจริงกันเล่า...
ตอนที่ 33: ศาลบรรพบุรุษตระกูลกัวข่าวจากเจิ้งสือมาถึงตำหนักคุนหนิงในคืนวันเดียวกัน เป็นสารที่ถูกซ่อนมาในกล่องไข่มุกเหมือนทุก ๆ ครั้ง ข้อความที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้ารองเขียนโดยชุนอ๋องเมื่อกัวอิ่งหรงอ่านจนจบแล้วก็วางลงช้า ๆ ฉินอ๋อง ซ่งเหวิน และหลูเจิ้งถูกจับแล้ว คนที่ลอบทำร้ายขบวนเสด็จของหวังรั่วหวงตี้รับสารภาพแล้ว ส่วนข้อความท้ายสุดเขียนสั้น ๆ ว่า ฉินอ๋องกล่าวหานางว่าลักลอบเป็นชู้กับหวังรั่วหวงตี้ ไม่มีหลักฐาน และชุนอ๋องสั่งปิดปากทุกคนแล้วนางนั่งนิ่งอยู่นาน เพราะคำถามสำคัญไม่ใช่ข้อกล่าวหา แต่เป็นคำถามว่าฉินอ๋องรู้เรื่องนี้จากใคร คนที่รู้เรื่องของนางกับหวังเจินซานมีไม่กี่คน เว่ยอวี้เฉิงไม่พูดแน่ ส่วนหลินหลานอิงกับชุนอ๋องไม่มีเหตุให้บอกฉินอ๋อง เหลือเพียงคนที่เฝ้าดูนางมาตั้งแต่เด็ก และรู้ว่าหวังเจินซานเคยไปมาหาสู่ที่จวนตระกูลกัวนั่นคือบิดาของนางเอง...รุ่งเช้า ราชครูกัวให้คนมาเชิญนางไปที่ศาลบรรพบุรุษของตระกูล เขาบอกว่าต้องการหารือกับผู้อาวุโสประจำตระกูลเรื่องคุณชายสี่ นางไม่ถามว่าเขารู้เรื่องที่เจิ้งสือได้อย่
ตอนที่ 32: งานเลี้ยงขอโทษที่เจิ้งสือชุนอ๋องใช้เวลาสามวันเตรียมของไว้ในโรงเก็บของหลังค่ายทหารเจิ้งสือ ของทั้งหมดได้มาจากที่นาของคุณชายสี่ตระกูลกัว หลังหมิงจูหวงโฮ่วส่งสารมาทางหลินหลานอิงให้เขารีบจับตัวคนก่อนที่ตระกูลกัวจะไหวตัวทันสิ่งที่เขามีอยู่ในมือมีสี่อย่าง อย่างแรกคือทหารเก่าจำนวนหนึ่งที่ถูกจับมาจากที่นา อย่างที่สองคือช่างเหล็กชราผู้หนึ่ง อย่างที่สามคือลังไม้ที่ใส่ดาบและหัวธนู ทุกชิ้นถูกขูดตราของกองสรรพาวุธออกอย่างร้อนรน อย่างที่สี่คือแผ่นไม้ไผ่ผ่าครึ่งที่หวังเจี่ยเล่อเก็บมาจากหัวหน้าโจร บนแผ่นไม้มีตราของร้านค้าผ้าฉางซิ่ง กับตราผ่านด่านชายแดนหานทหารเก่าให้การตรงกัน พวกเขาถูกจ้างให้ไปข่มขู่ขบวนเดินทางของพวกต่างแคว้น แต่คืนก่อนลงมือมีคนส่งเงินมาเพิ่มอีกเท่าตัว พร้อมคำสั่งให้ฆ่าไม่เหลือ ส่วนช่างเหล็กบอกว่าคนที่จ้างตนให้ขูดตราเป็นพ่อบ้านของซ่งเหวิน ขุนนางเยี่ยนชุนอ๋องมีหลักฐานเพียงพอจะจับคนได้ทันที แต่เขาไม่ทำ เพราะผู้บงการยังไม่ครบ เหตุผลนี้อยู่ในแผนที่เจินซานเขียนไว้ใต้ผ้ารองกล่องไข่มุก ให้ฉินอ๋องผู้เป็นทูตมาขอโทษที่ค่ายเจิ้งสือ ซึ่งเป็นเขตของชุนอ๋อง เมื่อคนทั้งหมดมาอยู่ในค่ายเด
ตอนที่ 31: ตาเฒ่าแซ่เซียวผู้เฒ่าเซียวลงจากเขาเร็วกว่าที่บอกบุตรสาวไว้สองเดือน ข่าวนี้มาถึงหวังเจินซานหนึ่งสัปดาห์หลังจากที่เซียวลี่หงบอกเอาไว้ ขบวนของตระกูลเซียวเข้าเมืองหลวงในตอนเช้า ก่อนวันเฉลิมพระชนมพรรษาของหวงตี้ และหลังเหตุการณ์ลอบทำร้ายไม่กี่วัน ช่างเป็นจังหวะที่ประจวบเหมาะอะไรเช่นนี้หวังเจินซานทอดมองชายชราที่ผมขาวทั้งศีรษะก้าวเข้ามาด้วยท่าทางมั่นคง ผู้เฒ่าเซียวอายุหกสิบกว่าแล้วแต่ก็ยังแข็งแรง ในตอนนี้ก็กำลังคำนับก่อนจะทูลว่าในยามที่บ้านเมืองมีเหตุไม่ปลอดภัย หวงตี้ควรมีผู้อาวุโสช่วยดูแล และเอ่ยขอให้แต่งตั้งตนเป็นมหาอัครเสนาบดีอย่างหน้าด้าน ๆแต่หน้าบางหน้าหนาก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง เพราะหวังเจินซานทราบดี ว่าท่าทีโอหังอวดดีของผู้เฒ่าเซียวนั้นเหมือนคนที่กำลังบอกเป็นนัย ว่าตนถือไพ่ที่เหนือกว่าเอาไว้ในมือ ไหนจะท่าทีของผู้คนที่ยืนอยู่ข้างหลัง ขุนนางหลายคนก้มศีรษะสนับสนุนคำขอของผู้เฒ่าเซียวกันเป็นแถว ๆ ไม่มีใครเสียกระบวน ไหนจะยังมีขุนนางอีกสามคนที่ก้าวออกมาสนับสนุนอย่างออกนอกหน้า ซึ่งทั้งสามคนนี้เป็นขุนนางที่หวังเจินซานรู้อยู่แล้วว่าครั้งหนึ่งเคยเป็นศิษย์ของท่านราชครูกัว...“เกรงว่าฝ่า
ข้อมูลนี้หลินหลานอิงคิดมาหลายวันว่าควรบอกใคร คราแรกชุนอ๋องผู้เป็นสามียั้งนางเอาไว้ เพราะคนที่เกี่ยวข้องเป็นญาติของหวงโฮ่ว และชุนอ๋องเองก็ไม่รู้ว่าควรไว้ใจใครในราชสำนักบ้าง แต่เมื่อข่าวลอบทำร้ายหวงตี้แห่งแคว้นหานมาถึงหู จึงมาทบทวนอีกครั้ง แล้วจึงได้ข้อสรุปว่าเรื่องนี้มิอาจเก็บงำไว้ได้อีกแล้วกัวอิ่งหรงเปิดผ้าม่านออกมาเอง นางแต่งตัวเป็นหญิงที่ป่วยอยู่จริง ใบหน้าซีด ไร้เครื่องประทินโฉม ต่อให้บอกว่าเป็นเพียงการแสร้งว่าป่วยก็มิอาจพูดได้เต็มปาก เพราะหลายวันมานี้นางก็อ่อนล้าสะสมทั้งจากการเดินทางและการสืบหาความจริงมากมายที่ถูกซ่อนเอาไว้“ชายาชุนอ๋อง เชิญนั่ง”“ขอบพระทัยเพคะ” หลินหลานอิงวางห่อผ้าใบหนึ่งลงบนโต๊ะ “วันนี้หม่อมฉันมาเพราะของในห่อผ้านี้เพคะ”ในห่อผ้ามีบัญชีหลายเล่ม หลินหลานอิงอธิบายช้า ๆ ว่าผ้าไหมในนามร้านค้าผ้าฉางซิ่ง ถูกส่งผ่านร้านค้าชายแดนไปถึงเรือนของคุณชายสี่ แล้วแยกอีกสายไปจวนของฉินอ๋อง ไม่มีสายใดไหลเข้าคลังหลวง และทุกสายเกิดขึ้นหลังสิบกว่าวันก่อนเหตุลอบทำร้ายทั้งสิ้น“หม่อมฉันทราบเรื่องนี้มาสักพักหนึ่งแล้ว แต่ไม่กล้าบอกใคร เพราะคนที่เกี่ยว
ตอนที่ 30: คำสาบานของชายาชุนอ๋องตลอดสามวันที่หมิงจูหวงโฮ่วไม่อยู่ในวัง คนทั้งตำหนักคุนหนิงรู้เพียงว่านางประชวนหนัก เดิมทีข้ารับใช้ในตำหนักที่นางเรียกใช้ก็น้อยอยู่แล้ว การปิดข่าวเรื่องนี้จึงหาใช่เรื่องใหญ่ใด...นี่คือเรื่องที่นางจัดไว้ก่อนออกจากวัง กระนั้น การหายไปจากตำหนักสามวันนั้นไม่ใช่เรื่องเล็ก ช่วงที่ข่าวลอบทำร้ายหวังรั่วหวงตี้ยังร้อน การที่หวงโฮ่วไม่ปรากฏตัวเพียงวันเดียวก็ทำให้คนสงสัยได้ นางจึงต้องใช้อุบายสองอย่างอย่างแรกคือเรื่องปิดบังคนในวัง นางสั่งให้ประกาศตั้งแต่ก่อนออกจากวังว่านางเป็นไข้หนัก เพราะอดนอนดูแลเลี่ยงรุ่ยและคร่ำเครียดเรื่องสถานการณ์ชายแดน จึงงดว่าราชการจนกว่าอาการจะดีขึ้น ซึ่งทำให้ขุนนางส่งของเยี่ยมมาไม่ขาด แต่ทุกชิ้นถูกขันทีในตำหนักทำหน้าที่รับเอาไว้ ห้ามผู้ใดเข้าไปเยี่ยม หลังม่านในห้องบรรทมมีสาวใช้ที่มีตัวพอ ๆ กับนางนอนอยู่ แสร้งว่าหวงโฮ่วอยู่ในตำหนักจริง ๆ ตบตาทั้งคนในและคนนอกในเวลาเดียวกันอย่างที่สองคือเหตุผลที่ใช้ออกประตูวัง หวงโฮ่วออกไม่ได้ แต่นางกำนัลคนหนึ่งออกได้ ถางเป้ยและนางกำนัลอีกคนได้รับอนุญาตจากหวงโฮ่วให้กลับไปเยี่ยมญาติที่ป่วยอยู่นอกเมืองได้ ธรร
ตอนที่ 29: พรมที่ถูกรื้อก่อนฟ้าสางของวันหนึ่ง สตรีสองคนและบุรุษสองคนในชุดชาวบ้านธรรมดาออกจากประตูเมืองหลวงแคว้นเยี่ยนโดยไม่มีผู้ใดสังเกตความจริงตั้งแต่ออกจากวังมาก็ไม่มีใครสังเกตเห็นนางแม้แต่คนเดียว...ความจริงหมิงจูหวงโฮ่วเช่นนางไม่ควรออกมานอกวังตามอำเภอใจ ทว่าในยามนี้นางมีเรื่องที่ต้องจัดการด้วยตัวเอง หากไม่ออกมาก็เกรงว่าจะไม่สำเร็จ จึงต้องขอความช่วยเหลือจากคนอื่นให้มาช่วยนางปกปิดตัวตนในครั้งนี้ ซึ่งก็หาใช่คนอื่นคนไกล แต่เป็นคนที่รู้เห็นเรื่องของนางมาตั้งแต่ต้น ทว่าแสร้งไม่เห็นมาโดยตลอดคนที่นำหน้าคือกัวอิ่งหรง นางเปลี่ยนชุดเป็นผ้าฝ้ายหยาบสีน้ำตาล รวบผมด้วยปิ่นไม้ ใบหน้าที่เคยดูสง่างามแปรเปลี่ยนเป็นภรรยาพ่อค้าที่กำลังเดินทางไปเยี่ยมญาติ ผู้ที่เดินตามหลังคือเว่ยอวี้เฉิงลูกพี่ลูกน้องฝั่งมารดาของนางซึ่งเติบโตมาในตระกูลกัว เห็นทั้งนางและหวังเจินซานมาตั้งแต่ยังเยาว์ อีกทั้งยังเป็นผู้บัญชาการราชองครักษ์ที่ถูกหวังรั่วหวงตี้ซื้อตัวเอาไว้ จึงเป็นเหตุให้หวงตี้ต่างแคว้นเข้าออกวังหลวงของเยี่ยนได้ง่ายดายราวกับป







