تسجيل الدخولمشاركة
ตอนที่ 7: หวงโฮ่วแห่งแคว้นหาน
تاريخ النشر:
2026-11-03 11:07:02ตอนที่ 7: หวงโฮ่วแห่งแคว้นหาน
“มากวนเสด็จพ่ออยู่ที่นี่เอง” สุรเสียงของสตรีนางหนึ่งทำให้เด็กน้อยที่ซบหน้าอยู่กับหน้าตักของบิดาต้องรีบลุกขึ้นมาถวายคำนับมารดาแห่งแผ่นดิน...
“เข้ามาได้อย่างไร เหตุใดขันทีจึงไม่ขานนามเจ้าก่อน”
“หม่อมฉันผิดเองเพคะ ด้านนอกไม่มีผู้ใดอยู่ เลยเข้ามาโดยพลการ เพราะตามหาไท่จื่ออยู่นานสองนานจึงอดห่วงไม่ได้”
“เช่นนั้นหรือ”
ข้ออ้างทั้งเพ...
หวังเจินซานวางมาดหวังรั่วหวงตี้อีกครั้ง ความจริงเขาได้ยินเสียงฝีเท้าของอีกฝ่ายตั้งแต่ต้น เพียงแค่ไม่คิดว่านางจะหน้าด้านหน้าทนเข้ามาโดยไม่เกรงกลัวสิ่งใด
นางมิได้อยากท้าทายอำนาจ ไม่ได้หวังจะเรียกร้องความสนใจ เพียงแต่ชอบใจที่เห็นหวงตี้มีโทสะก็เท่านั้น...
หวงโฮ่วแห่งแคว้นหานน่ะ เป็นสตรีที่หาได้ยากยิ่ง ใช้เวลาคัดเลือกกันเจ็ดปีเจ็ดเดือนเชียว และเวลาเจ็ดปีเจ็ดเดือนหวังรั่วหวงตี้ก็ได้ ‘เซียวลี่หง’ สตรีประหลาดนางหนึ่งเข้ามาร่วมเล่นงิ้วโรงใหญ่ด้วยกัน
นางเป็นบุตรสาวของขุนนางชั้นผู้ใหญ่มีคนนับหน้าถือตา แต่ทว่าหลังเรืองอำนาจจนถึงขีดสุด เมื่อหวังรั่วหวงตี้เข้าครองราชย์สำนักได้ ตระกูลเซียวที่ไหวตัวทันก็หันหลังให้อำนาจทันที...
คนจำพวกนี้หาใช่คนดี แต่เป็นคนขี้ขลาด และกลัวว่าหากยังอยู่ในสายพระเนตรของหวงตี้ มิวายคงได้สะดุดเท้าตัวเองเข้าสักวันจนพากันล้มทั้งตระกูล จึงแสร้งว่าไม่ไยดีกับการแก่งแย่งชิงดีในราชสำนัก แล้วพากันขึ้นเขาไปบำเพ็ญเพียรเพราะรู้สึกผิดบาปกับความโหดร้ายที่ผ่านมาที่ตระกูลเซียวสร้างขึ้น แต่กระนั้นกลับทิ้งเซียวลี่หงเอาไว้ และฝากฝังกับหวงตี้กล่าวแต่เพียงว่าให้นางมีที่นอนมีข้าวกินครบสามมื้อก็พอแล้ว
มารดาเถอะ! ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์นั่นแม้จะสลัดคราบปีศาจสวมชุดนักบุญอย่างไร สุดท้ายก็เป็นปีศาจร้ายที่หนีไปจำศีลเท่านั้น หาได้กลับตัวกลับใจเป็นคนดีแต่อย่างใด แต่เอาเถิดเพราะอย่างน้อย ๆ สตรีนางนี้ก็ทำให้หวงตี้หมดคำครหาจากพวกขุนนาง ต่อให้ตาเฒ่านั่นลงมาจากภูเขาอ้างอำนาจบาตรใหญ่เพราะบุตรสาวเป็นหวงโฮ่ว หวังรั่วหวงตี้ก็มิหวั่นเกรง เมื่อใดที่ใครตั้งตนเป็นปรปักษ์ก็แค่กำจัดทิ้งให้พ้นทาง ต่อให้เป็นหงส์งามเคียงบัลลังก์ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้นเช่นกัน...
ช่วยไม่ได้จริง ๆ ที่ทั้งเขา และเซียวลี่หงไม่ได้มีความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยา เป็นเพียงสหายที่อาศัยอยู่ในสถานที่เดียวกัน ร่วมแสดงฉากรักอันหวานล้ำให้ขุนนางทั้งหลายได้รับทราบ ให้คนทั้งแผ่นดินได้เบาใจว่าหวงตี้มิได้เป็นชายตัดแขนเสื้อ [1] ก็เท่านั้น
หวังรั่วหวงตี้มองไปยังสตรีที่ยิ้มร่าไม่ได้ทุกข์ร้อนใด ๆ กับชีวิตทั้งสิ้น
“มีอะไรก็ว่ามา”
เซียวลี่หงนิ่วหน้าเล็กน้อย เหลือบมองเด็กชายที่ยังพะเน้าพะนอบิดาไม่ห่างจนหวังรั่วหวงตี้ต้องเอ่ยให้คนมาพาตัวออกไปด้วยความไม่เต็มใจ
แน่ละ สำหรับพระองค์แล้วเคยเต็มใจกับเรื่องใดบ้างเล่า... ไม่มีเสียหรอก!
“มีสารจากแคว้นเยี่ยนมาถึงแล้ว พรุ่งนี้จะถูกทูลต่อฝ่าบาทในท้องพระโรง”
“แล้วเจ้าไปรู้ได้อย่างไร เป็นสายสืบให้ข้าตั้งแต่เมื่อใดกัน”
“หม่อมฉันบังเอิญไปได้ยินนางกำนัลพูดกันสนุกปาก ว่าแคว้นเยี่ยนกลัวเราจนตัวสั่นแทบจะยกแคว้นมาถวายฝ่าบาทอยู่รอมร่อ”
“ไร้สาระ”
“หม่อมฉันแค่พูดตามที่ได้ยินมาเท่านั้น แต่ไม่ว่าเรื่องใดสารของแคว้นเยี่ยนคงเป็นเรื่องที่ดีต่อแคว้นหานใช่หรือไม่เพคะ”
“เซียวลี่หง เจ้าต้องการอะไร อย่ามาพูดอ้อมค้อมไปมาแบบนี้ ข้าไม่ได้มีเวลามานั่งฟังเจ้าทั้งวัน อีกอย่างเรื่องพวกนี้ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะต้องรับรู้เสียด้วยซ้ำ เว้นเสียแต่จะเอามาต่อรองอะไร”
สตรีที่ได้ยินเช่นนั้นก็ตาลุกวาว ปลาบปลื้มใจเป็นยิ่งนักที่หวงตี้เข้าใจอะไรง่ายดายไม่ต้องคอยเพ้อพรรณนาให้ฟัง ช่างเป็นบุรุษที่เปี่ยมด้วยความฉลาดล้ำโดยแท้
“หม่อมฉันเพียงแต่จะขอไปชมงานเทศกาลด้านนอกเท่านั้น ปราบอ๋องกบฏได้ชาวเมืองต่างยินดีสรรเสริญหวงตี้—”
“พอ” หวังรั่วหวงตี้ปรามสตรีที่กำลังสรรเสริญเขาอีกคน ให้ตายเถิดคำชมก็ไม่ต่างอะไรจากของแสลงสำหรับหวังรั่วหวงตี้ หากเซียวลี่หงเอ่ยมันออกมาเกรงว่าเขาจะลุกหนีไปเสียก่อน “จะไปก็ไป ทำอย่างกับว่าเจ้าเชื่อฟังข้านักนี่ ครั้งก่อนพากันออกไปยังไม่คิดจะบอกข้าสักคำ”
“โธ่ถัง! โอรสของฝ่าบาทร้องจะออกไป จะให้หม่อมฉันทำอย่างไรได้”
สรุปแล้วหวังรั่วหวงตี้พาสตรีนางนี้เข้าวังมาเพื่อเป็นสหายเล่นสนุกไปวัน ๆ กับบุตรบุญธรรมกระมัง ทั้งสองคนดูเข้ากันได้ดี แต่หาใช่ในฐานะมารดากับบุตร แต่เป็นฐานะสหายสร้างหายนะ
“แต่ครั้งนี้ข้าไม่ให้ซีเฉิงไปด้วย หากเจ้าจะไปก็ให้คนของเจ้าพาไปเอง”
“อ่าว!? เช่นนี้โอรสน้อยของฝ่าบาทไม่เคืองหม่อมฉันแย่หรือ”
“ซีเฉิงต้องเลือกว่าจะไปงานกับเจ้า หรือจะรอไปแคว้นเยี่ยนกับข้า”
สตรีที่ได้ยินเช่นนั้นก็ตาโต พอปะติดปะต่อเรื่องราวที่ได้ยินมาก็พอจะทราบได้ว่าสารจากแคว้นเยี่ยนคงหนีไม่พ้นการเชื่อมความสัมพันธ์ด้วยการไปมาหาสู่กันระหว่างแคว้นอะไรเทือกนั้น
ว่าแต่ทำไมหวังรั่วหวงตี้ต้องไปล่ะ ทำไมคนพวกนั้นไม่มาเองเล่า! ทั้ง ๆ ที่เรื่องยุ่งยากมากมายแคว้นเยี่ยนคือต้นเหตุ การช่วยเหลือกบฏต่างแคว้นคือเรื่องที่ไม่น่าให้อภัยเสียด้วยซ้ำ สร้างเรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้แล้วแต่แคว้นเยี่ยนยังไม่สำนึก ซ้ำยังอวดดีถึงขั้นให้หวังรั่วหวงตี้ต้องลำบากเดินทางไปหาเชียวหรือ
ช่างเหิมเกริมใหญ่แล้ว...
“เหตุใดคนพวกนั้นจึงไม่มาเอง จะให้ฝ่าบาทเสด็จไปทำไมกันเพคะ โอหังอวดดีกันเสียจริง”
หวังรั่วหวงตี้มองเขม็งไปยังสตรีปากร้าย พลางใคร่ครวญว่าที่นางต่อว่าไปเมื่อครู่นั้นนางต่อว่าใคร...
“เจ้าว่าใครโอหังอวดดี”
^"ชายตัดแขนเสื้อ" สำนวนจีน หมายถึง ชายรักชาย หรือการมีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวระหว่างผู้ชายกับผู้ชาย
أحدث فصل
เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม ตอนที่ 14 สิ่งที่หวังรุ่ยหวงตี้โปรดปรานคือการกลั่นแกล้งเด็ก (2)
“ไอ้หยา! นิ้วกินไม่ได้!” หวังเจินซานจับนิ้วเล็ก ๆ ของเด็กชายออกจากปากน้อย ๆ ของเจ้าตัว ก่อนจะตามมาด้วยเสียงประท้วงคล้ายจะไม่พอใจ แต่สุดท้ายก็ไม่อาจสู้กับหวงตี้ต่างแคว้นได้อยู่วันยังค่ำ แก้มทั้งสองข้างถูกหวังเจินซานฟัดจนขึ้นสี คล้ายเป็นการลงโทษก็มิปาน“หิวแล้วกระมัง ส่งลูกมาให้ข้าก่อน” กัวอิ่งหรงกล่าวพลางยื่นมือไปรับบุตรชายกลับคืนสู่อ้อมอก จิ้มแก้มกลม ๆ ที่เพิ่งถูกฟัดไปเมื่อครู่ ผู้เป็นมารดาจะปลดอาภรณ์ให้นมบุตรชาย แต่กระนั้นสายตาก็เหลือบมองบุรุษที่ยืนมองไม่วางตา และเหมือนว่าจะยังไม่รู้ตัวเสียด้วยซ้ำว่านางจะสื่อสิ่งใดออกไป“ข้าจะให้นมลูก”“ก็ให้ไปสิ หรือจะให้ข้าให้กันเล่า ข้าไม่มีน้ำนมหนาเรื่องนี้ข้าช่วยไม่ได้”“เจินซาน...ข้าต้องปลดอาภรณ์” เมื่อหวังเจินซานใสซื่อจนมิอาจเข้าใจสิ่งใดได้ กัวอิ่งหรงจึงเอ่ยอย่างเถรตรง บุรุษที่เพิ่งจะตระหนักถึงข้อเท็จจริงจึงตื่นตกใจหันซ้ายแลขวาไม่รู้ว่าควรพาตัวเองไปอยู่ตรงไหน“เช่นนั้น... ข้า ข้านั่งหันหลังอยู่ตรงนั้นก็แล้วกัน”หวังเจินซานเดินหันหลังไปได้สักห้าก้าวก็ทิ้งตัวลงนั่งยังโต๊ะรับรอง ไม่หันมองสตรีด้านหลังที่ต้องทำกิจของมารดา แต่กระนั้นหูทั้งสองก็ได้ยิ
เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม ตอนที่ 14: สิ่งที่หวังรุ่ยหวงตี้โปรดปรานคือการกลั่นแกล้งเด็ก (1)
ตอนที่ 14: สิ่งที่หวังรุ่ยหวงตี้โปรดปรานคือการกลั่นแกล้งเด็ก“อย่าเอ่ยออกมาอีก...” เป็นกัวอิ่งหรงที่ทำลายความเงียบงัน ช้อนตามองหวังเจินซาน “อย่าทำให้ข้าต้องเจ็บปวดที่รักเจ้าตอบไม่ได้เลยเจินซาน”หวังเจินซานมองนัยน์ตาฉ่ำน้ำของอีกฝ่าย เรื่องนี้เปราะบางมากสำหรับพวกเขาทั้งสองทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าต่อให้พยายามขนาดไหนก็ไม่อาจพาความสัมพันธ์ง่อนแง่นนี่ไปได้ไกลแต่ก็ยังดันทุรังไม่มีที่สิ้นสุดและหวังเจินซานก็พยายามซ่อนเร้นความรู้สึกดันทุรังนี้เอาไว้อย่างมิดชิด แต่เพราะการหลุดปากอย่างขลาดเขลากลับเผยความจริงออกมาว่าสิ่งที่พวกเขาแสร้งทำเป็นไม่เห็นนั้นความจริงแล้วเป็นอย่างไรหวังเจินซานไม่เอ่ยสิ่งใด เพียงแต่คว้าร่างบอบบางเข้ามากอดโดยไร้คำขออนุญาตเฉกเช่นที่เคยทำ ทุกอย่างเกิดขึ้นเพียงแค่อยากปลอบประโลมความเศร้าหมองที่เกิดขึ้นเท่านั้น“ไม่รักแล้วยังห้ามไม่ให้ข้ารักอีกหรือ” หวังเจินซานกล่าวพลางแค่นหัวเราะราวกับเอ่ยเรื่องขบขัน “เจ้าไม่ผิดเลยอิ่งหรง รักไม่ได้ก็ไม่เป็นไรเลย ปล่อยให้ข้าพล่ามเช่นนี้ต่อไปก็พอแล้ว ไม่ต้องตอบรับอะไรก็ได้ แค่รับฟัง จะสมเพชเวทนาหรืออยากหัวเราะเยาะก็ตามแต่ใ
เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม ตอนที่ 13: หลุดปาก
ตอนที่ 13: หลุดปากรุ่งขึ้นของอีกวัน หวังรั่วหวงตี้ก็เสด็จเข้าวังหลวงแห่งแคว้นเยี่ยน ปั้นใบหน้าเคร่งขรึมให้คนใต้หล้าได้ยำเกรงในอำนาจ เหล่าขุนนางต่างแคว้นได้แต่ก้มหน้าไม่แม้แต่จะลอบมองพระพักตร์โอรสสวรรค์แห่งแคว้นหานแม้แต่น้อย ข่าวลือต่าง ๆ นานาของหวงตี้หนุ่มผู้นี้หนาหู ทั้งความเหี้ยมโหดและเด็ดขาด เมื่อใดที่ไม่ได้ดั่งใจการสังหารชีวิตคนก็เป็นเพียงเรื่องระบายอารมณ์เท่านั้น ดังนั้น ขุนนางน้อยใหญ่จึงตั้งปณิธานว่าระหว่างที่หวังรั่วหวงตี้ประทับอยู่ที่แคว้นเยี่ยนจะไม่สร้างความรำคาญใดให้แก่พระองค์แม้แต่น้อย เพื่อเป็นการรักษาชีวิตของตนเอาไว้...การปั้นหน้าให้ขุนนางหวาดหวั่นนั้นไม่ใช่เรื่องยาก แต่การปั้นหน้าทำตัวห่างเหินกับกัวอิ่งหรงต่างหากที่ทำให้หวงตี้ต่างแคว้นหนักอกหนักใจ“เสด็จมาเหนื่อย ๆ หม่อมฉันให้คนเตรียมที่พักไว้ให้แล้ว หากขาดตกบกพร่องอะไรก็ขอให้บอก หม่อมฉันจะจัดหามาให้”หวังเจินซานคลี่ยิ้มอย่างลืมตัว กว่าจะรู้สึกตัวก็ตอนที่กัวอิ่งหรงนิ่วหน้า นัยน์ตาหวานเปลี่ยนเป็นอาฆาตแค้นช่างลำบากเหลือเกิน...“มิได้ ๆ กระหม่อมเป็นเพียงผู้มาอาศัยเท่านั้น ฝ่าบาทอย่ามากพิธีเลย”“ตรัสเช่นนั้นได้อย่างไร ฝ่า
เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม ตอนที่ 12: ของขวัญแทนใจ
ตอนที่ 12: ของขวัญแทนใจแม้ว่าจะออกมาเพียงลำพังแต่กระนั้นผู้เป็นหวงตี้ก็ทราบดีว่าองครักษ์เงานับสิบก็ทำหน้าที่อย่างแข็งขัน และรวมไปถึงหวงฉีที่ยืนขวางเมื่อครู่นี้ บุรุษน่ารำคาญผู้นั้นหายเข้าไปในเงาดำมืด ทำหน้าที่อารักขาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ดังนั้นเรื่องความปลอดภัยจึงวางใจได้ ความจริงแล้วไม่มีสิ่งใดที่ต้องกังวลเลย เพราะทหารวังหลวงแคว้นเยี่ยนนั้นหวังรั่วหวงตี้ได้ใช้เส้นสายเพียงเล็กน้อยเพื่อทำให้อะไร ๆ ง่ายขึ้น การติดสินบนไม่ว่าที่ใดย่อมเกิดขึ้นเป็นเรื่องธรรมดา และคนที่หวังรั่วเลือกติดสินบนก็เป็นพี่ชายของกัวอิ่งหรงที่ได้แต่งตั้งเป็นหัวหน้าราชองครักษ์ทันทีเมื่อลอบเข้าตำหนักคุนหนิงที่ประทับของหวงโฮ่วได้ หวังรั่วหวงตี้ก็ชะงัก เมื่อพบว่าสตรีเจ้าของตำหนักนั่งรออยู่ก่อนแล้ว สายตาดุ ๆ ปราดมองมายังตนให้ชวนเสียวสันหลัง แต่ก็ยังใจดีสู้เสือฉีกยิ้มราวกับไม่มีเรื่องทุกข์ร้อน ทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ กับสตรีงามที่นั่งนิ่งไม่พูดจา“ต้องลงไปนั่งคุกเข่าสำนึกผิดไหม” เมื่อทนต่อความเงียบงันไม่ไหว หวังเจินซานที่ทราบความผิดของตนดีก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เบาราวกับเสียงกระซิบ“เล่นอะไรเป็นเด็ก ๆ ไปเรื่อยเลย”“แต่เจ้าก็เ
เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม ตอนที่ 11: การเล่นสนุกของหวังรั่วหวงตี้
ตอนที่ 11: การเล่นสนุกของหวังรั่วหวงตี้การเดินทางไปยังเมืองหลวงของแคว้นเยี่ยนเริ่มต้นอีกครั้ง การเดินทางกินเวลาอยู่ค่อนเดือนจากเมืองหลวงแคว้นหานมายังแคว้นเยี่ยน แต่กระนั้นแทนที่หวังรั่วหวงตี้จะตั้งขบวนแล้วตรงเข้ายังวังหลวงเลยให้สิ้นเรื่อง กลับเลือกจอดพักม้าอยู่ที่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง ขุนนางแคว้นเยี่ยนที่ทราบข่าวการมาถึงของหวังรั่วหวงตี้ก็หวั่นประวิง จากเดิมที่เตรียมสวมชุดไปเฝ้ารับเสด็จกลับต้องหันมามองหน้ากันเลิ่กลั่กเพราะไม่รู้พระประสงค์ที่แท้จริงในการกระทำเช่นนี้ของพระองค์ ร้อนถึงหมิงจูหวงโฮ่วต้องมานั่งหน้าบัลลังก์ และพูดคลายความวิตกของขุนนางทั้งหลาย“ส่งขุนนางไปทูลเชิญเสด็จ หากพระองค์ยังไม่เข้ามาก็อย่าไปเซ้าซี้พระองค์นักเลย อยากเข้ามายามใดก็ตามแต่พระทัยของพระองค์ อย่าไปเร่งรัดกับแขกบ้านแขกเมืองนัก”“แล้ว...แล้วผู้ใดเล่าจะเหมาะสมเล่าพ่ะย่ะค่ะ” ขุนนางผู้หนึ่งเอ่ยถามด้วยความกังวลจนไม่อาจซ่อนเอาไว้ได้ ความขลาดเขลาที่แสดงออกมานั้นทำให้หมิงจูหวงโฮ่วสลดใจ หันมองไปยังท่านราชครูกัวผู้เป็นบิดาอย่างมีเลศนัย ก่อนท่านราชครูจะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ติดจะแหบแต่ยังแฝงเร้นไปด้วยความเด็ดขาด“กระหม่อ
เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม ตอนที่ 10: เข้าออกอย่างผ่าเผย
ตอนที่ 10: เข้าออกอย่างผ่าเผยเมื่อความหนักใจผ่านพ้นไป หวังเจินซานจึงคลายสีหน้าวิตก มองราชกิจมากมายที่จัดการเสร็จไปแล้ว แม้จะลุ่มหลงมัวเมาในอิสตรีก็ใช่ว่าจะละเลยหน้าที่จนกลายเป็นทรราช เขาตระหนักดีว่าหน้าที่ของตนนั้นคือสิ่งใด และหากสุดท้ายจะต้องเลือกสิ่งใดสิ่งหนึ่งขึ้นมาจริง ๆ แผ่นดินย่อมต้องมาเป็นอันดับแรก...หน้าที่และความรับผิดชอบต้องมาก่อน ไม่มีใครสอนแต่ผู้เป็นประมุขต้องทราบด้วยตนเอง หลังจากพาตัวเองไปนั่งบัลลังก์มังกร ชีวิตก็หาใช่ของตนอีกต่อไป แต่เป็นของแผ่นดินนี้ หาความสุขใส่ตัวได้ แต่สุดท้ายก็ต้องกลับมารับผิดชอบหน้าที่ของตนให้ดีและวันเดินทางก็มาถึง ขบวนเสด็จมิได้ยาวเหยียดเพราะหวงตี้มิโปรดการรายล้อมด้วยคนจำนวนมาก แต่กระนั้นก็ยังความน่าเกรงขามและเต็มไปด้วยการอารักขาความปลอดภัยอย่างแน่นหนา การเดินทางครั้งนี้ไม่เร่งรีบเหมือนครั้งก่อน ๆ อาจเพราะเป็นสิ่งที่กระทำอย่างโจ่งแจ้งหาใช่ลอบกระทำเหมือนที่ผ่านมาเมื่อมาถึงชายแดนก็แวะพัก ให้ผู้ติดตามทั้งหลายได้คลายความเมื่อยล้า แต่ผู้เป็นหวงตี้กลับไม่รู้สึกเมื่อยล้า ซ้ำร้ายยังลอบออกมาจากที่พัก ตรงไปยังร้านค้าเมืองเจิ้งสือเพื่อรับของที่ได้สั่งไว้
قد تعجبك أيضًا
พันธกาลเร้นรัก
มู่เฉิงซินสวี่44.4K وجهات النظرเกิดใหม่ในร่างพระชายาร้ายร้าย
Jiulin25.9K وجهات النظرวังวนแห่งรัก หมอหญิงพลิกชีวี
ทองประกาย171.4K وجهات النظرหมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท
ม่านฝันจันทรา54.7K وجهات النظرเมื่อนางร้ายไม่ต้องการพ่อของลูก
คุณแม่แฝดสาม2.1K وجهات النظرข้าคือนางร้ายคนนั้นที่ท่านสังหาร
Camellia.ma66 وجهات النظرนิยายเซต ข้ามภพมาทวงแค้นให้เจ้าของร่างยุค80 (3 เรื่องจบ)
บ้านนิยายบายโซ261 وجهات النظرทะลุมิติไปพลิกชะตาครอบครัวตัวร้าย (ยุค80)
หวงตี้ny17 وجهات النظر
