chapter 9

“มีอะไรให้ฉันช่วย บอกได้นะมัดหมี่” ฟารฮานถามยิ้มๆ แขนใหญ่กอดรัดร่างบอบบางและดึงเข้ามาแนบชิดและช่วยดึงตัวผ้าออกจากซิปเบาๆ แต่ริมฝีปากก็ยังวนเวียนหากำไรประพรมจุมพิตจากบ่ากว้าง ขึ้นไปตามลำคอระหง และประทับบนเรียวปากนุ่มที่กำลังจะส่งเสียงร้องห้าม

ริมฝีปากหนานุ่มขบเม้มริมฝีปากอิ่มเต็ม ปลายลิ้นสากระคายค่อยๆ ลากไล้และซอกซอนเข้าไปในเรียวปากนุ่มอิ่มเต็ม มือใหญ่จับแขนเรียวยาวที่พยายามดันร่างกายหนาแกร่งให้ออกห่างไพล่หลัง ปลายนิ้วไล้วนข้อมือสลับกับสะโพกกลมมน อีกมือขยับเคลื่อนไปตามลำขาเรียวยาว ขยำบีบต้นขาเสลา ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านไปทั่วร่างจนต้องรีบระงับอารมณ์ปรารถนาที่กำลังปะทุเหมือนไฟกำลังเผาไหม้ให้คงที่ ก่อนที่จะทนไม่ไหวจนต้องรักปิยาพัชรเสียตรงนี้

แขนใหญ่โอบรัดรอบเรือนกายบอบบาง ขบกัดฟันจนได้ยินเสียงดังกรอด ใบหน้าซบกับซอกคอระหง ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจลมหายใจหอบแรงเข้าออกอย่างช้าๆ จนกลับเป็นปกติ

“รีบเข้าไปในงานดีกว่ามัดหมี่ ก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหวรักเธอตรงนี้เลย แล้วอย่างลืมนะสาวน้อยคืนนี้เจอกันหลังงานเลิก” สองมือใหญ่ดันร่างบอบบางเดินออกจากมุมอับ แต่ตัวเองยังคงยืนอยู่ตรงนั้นมองสาวน้อยปิยาพัชรเดินแกมวิ่งลับหายเข้าไปในห้องบอลลูม

จันฑีรานั่งกระสับกระส่าย พลางกวาดสายตามองหาร่างเพื่อนรักที่หายไป บอกว่าจะไปห้องน้ำแต่กลับหายตัวไปนานจนน่าสงสัย

“แกไปห้องน้ำหรือว่าแกไปตกถังส้วมกันแน่ยัยมัดหมี่ ทำไมป่านนี้ถึงยังไม่มาฮึ” ริมฝีปากอวบอิ่มขยับขึ้นและลงอย่างน่ามอง แล้วเมื่อเห็นว่าเพื่อนสาวหายตัวไปนานเกินไปแล้วก็เลยตัดสินใจที่จะตามไปดู เผื่อที่ว่าเพื่อนรักอาจต้องการความช่วยเหลืออยู่ก็เป็นได้

อินซอฟที่เฝ้าจับตามองสาวน้อยในชุดสีเหลืองทองคนนี้มานานแล้ว เมื่อเห็นว่าร่างบอบบางกำลังขยับเก้าอี้จะลุกขึ้น ด้วยเกรงกลัวว่าจะเป็นการไปรบกวนนายหนุ่มที่คงจะกำลังพูดคุยหาความสุขส่วนตัวอยู่กับสาวน้อยนามมัดหมี่ เลยพาร่างกายหนาใหญ่ของตัวเองมายืนใกล้ๆ พร้อมเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงที่คิดว่านุ่มนวลที่สุดแล้ว

“สวัสดีครับ”

จันฑีราแหงนหน้าขึ้นและรีบตีหน้ายักษ์อย่างลืมไปว่าตอนนี้บนใบหน้าเธอมีหน้ากากปีกนกสีเหลืองทองปกปิดอยู่ เมื่อเห็นมือใหญ่จับขอบเก้าอี้เคลื่อนออกพร้อมกับนั่งลงใกล้ๆ ใบหน้าสวยเชิดขึ้นสูงและขยับกายหันไปอีกด้าน

“จะรีบไปไหนล่ะครับคุณ...อยู่คุยกันก่อนซิ” มือใหญ่เอื้อมไปวางทับบนมือเรียวขาวที่กำกระเป๋าสตางค์ใบเล็กบนตักแน่นจนเส้นเอ็นปูดโปนออกมาให้เห็น อีกทั้งใบหน้าที่ถึงแม้จะซุกซ่อนอยู่ใต้หน้ากากไปครึ่งหนึ่ง แต่ก็ยังสามารถมองเห็นประกายโกรธที่แวบออกมาจากดวงตา และใบหน้าก็เริ่มแดงตลอดไปจนถึงลำคอระหง

อืม...เป็นอย่างเช่นที่นายบอกไว้ แม่สาวตรงหน้าท่าทางดุร้ายและร้อนแรงไม่เบา ไม่รู้ว่ายามที่เธออยู่บนเตียงกับเขาจะกลายเป็นนางแมวยั่วสวาทหรือเปล่านะ

ใบหน้าคมคร้ามแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มจนดวงตาพราวระยับด้วยความพอใจ ปลายนิ้วยาวใหญ่ลากไล้เบาๆ บนมือเล็กเรียว

ริมฝีปากอวบอิ่มขบเม้มอย่างแรง หัวใจเต้นแรงและเร็วตามเส้นเลือดที่มันสูบฉีดด้วยความโกรธและไม่พอใจกับพฤติกรรมจาบจ้วงและเห็นแก่ตัวของผู้ชายที่เธอยังไม่รู้จัก มือเล็กเรียวรีบสะบัดออกและถลาลุกอย่างเร็ว จนเก้าอี้เกือบจะล้มกองกับพื้น แต่ก็ดีที่ได้แขนใหญ่จับรั้งเอาไว้ได้ทัน ก่อนที่เหตุการณ์ทุกอย่างจะกลายเป็นจุดสนใจของหลายๆ คนที่นั่งหรือเดินผ่านไปผ่านมา

อินซอฟไม่ยอมให้แม่สาวน้อยในชุดเหลืองทองหนีหายได้ดังใจ ร่างหนารีบเดินตามไปและเพียงแค่ก้าวยาวๆ เพียงแค่สองสามก้าวก็เดินตามทัน แต่ก็เพียงแค่เดินตามไปเฉยๆ อย่างไม่สนใจว่าหญิงสาวจะไม่ชอบใจแล้วยังตวัดสายตาคมกริบราวกับใบมีดโกนส่งมาให้อีกสองสามครั้ง

จะตามมาทำไมนะไอ้บ้านี่ ลมหายใจหอบแรงด้วยความโกรธเกรี้ยวและเริ่มมีความรู้สึกกลัวๆ จุดขึ้นในหัวใจก่อนจะขยายลามไปทั่วเรือนกายอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นว่าร่างใหญ่เดินตามมาติดๆ และเพียงแค่มือเรียวดันประตูให้เปิดออกและก้าวออกไปจากห้อง

มือแกร่งคว้ามือเรียวและดึงเอาร่างบอบบางเข้าแนบชิดกาย อีกมือก็ยกขึ้นปิดปากอวบอิ่มไว้ได้ทันก่อนที่หญิงสาวจะร้องขอความช่วยเหลือ ร่างหนารัดร่างบอบบางและพาเดินไปด้านหลังตึกซึ่งเป็นที่มืด

ดวงตากลมโตเบิกกว้างและเหลือกถลนด้วยความกลัว หัวใจเต้นแรงเร็วราวกับจะทะลุออกจากอกสลับกับอ่อนแรงหวิวๆ เหมือนกับคล้ายจะเป็นลม อีกทั้งลมหายใจก็หอบแรง สองมือสองเท้าเย็นเฉียบ พยายามยกขึ้นประทุษร้ายเพื่อเอาตัวรอดจากน้ำมือผู้ชายที่ไม่เคยรู้จัก ในใจก็เฝ้าภาวนา

ใครก็ได้ช่วยลูกด้วย อย่าให้ไอ้บ้านี่มันทำอะไรลูกเลย

มือใหญ่คลายออกพอให้จันฑีราค่อยๆ คลายความกังวลและหวาดกลัวออกไปได้เล็กน้อย แต่แล้วดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้น เมื่อความร้อนผ่าวประดุจถ่านไฟทาบลงบนเรียวปากนุ่มอิ่มเต็ม ตั้งแต่เกิดมาจนถึงตอนนี้อายุก็ปาไปเกือบจะยี่สิบสามปีแล้ว ยังไม่เคยถูกใครจูบเลยสักครั้ง แต่วันนี้กลับต้องมาเสียท่าให้กับใครก็ไม่รู้

“อื้อ...อื้อ...” ใบหน้าขาวหอมกรุ่นส่ายหนีริมฝีปากอุ่นร้อน พยายามดึงมือออกจากคีมเหล็กที่จับไว้ สองเท้าก็พยายามบดเบียดส้นเท้าลงไปบนเท้าใหญ่ แต่ก็ดูเหมือนว่าจะถูกรู้ทันไปเสียทุกอย่าง ขาแข็งแกร่งสอดแทรกเข้าไประหว่างสองขาเรียวยาว กดตรึงไว้ด้วยความแข็งแกร่งที่เหนือกว่าให้ร่างบางอยู่กับที่ อีกทั้งมือใหญ่ก็จับตรึงปลายคางมนให้รับจุมพิตแผดร้อนอย่างถนัดถนี่

ปากหนาขบเม้มบนริมฝีปากนุ่ม มอบจุมพิตวาบหวามใจให้กับสาวน้อยที่อยู่ใต้ร่าง ปลายลิ้นสากระคายและร้อนผ่าวลากไล้วนเวียนพยายามสอดแทรกเข้าไปหาความหวานภายในโพรงปากนุ่ม แต่ดูเหมือนว่าแม่สาวน้อยชุดเหลืองทองจะไม่ยอมให้ความร่วมมือสักเท่าไหร่เลย

จันฑีราตัวสั่นด้วยไม่เคยเจอกับเหตุการณ์แบบนี้ ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นสาวที่ดูก๋ากั่น พูดจาหัวเราะหยอกล้อและรู้ทันผู้ชาย แต่ก็ไม่เคยให้ใครได้ไกลชิดถึงเพียงนี้ ร่างบอบบางพยายามขยับตัวแต่ยิ่งทำกลับยิ่งจมหายเข้าไปในอกกว้าง แล้วตอนนี้ก็รู้สึกเหมือนคนกำลังจะจมน้ำหายใจไม่ออก พยายามเบือนหน้าหนีแต่ก็ไม่พ้นเสียที