บทที่ 6

บทที่ 5 ทะลึ่ง

“ตกลงยังไง ข้อเสนอของฉันน่าสนใจใช่ไหม? นายไม่ต้องเปลืองตัวอะไรเลย แถมยังมีเงินใช้สบายๆ” อลิสเอ่ยขึ้นหลังเห็นคนตรงหน้าเงียบไปนานหลายนาที

เอเดนพ่นลมหายใจออกมาหนักๆอย่างเหนื่อยหน่ายให้กับความคิดของอลิส อะไรที่ทำให้เธอมั่นใจขนาดนั้นว่าข้อเสนอของตัวเองน่าสนใจ

สิ้นคิดชิบหาย

“ขอคิดดูก่อน แล้วผมจะให้คำตอบ” เอเดนตอบด้วยน้ำเสียงที่ชวนก่อให้เกิดสงครามประสาทมาก

“…”

“ถ้าฉันเป็นนายฉันจะรีบคว้าโอกาสดีๆแบบนี้เอาไว้”

ให้ตายเถอะเอาอะไรมามั่นใจว่านี่คือโอกาสดีๆของกูวะ ตื้อฉิบหาย

“นี่นามบัตรฉัน ถ้าคิดได้เมื่อไหร่ก็โทรมาหาเจ๊นะจ๊ะพ่อหนุ่ม...น้อย” เอเดนหลุบมองนามบัตรที่ถูกเลื่อนมาวางไว้ตรงหน้าราวกับกำลังใช้ความคิด ทว่าก็ยังไม่รับไว้

“หึ...แน่ใจเหรอครับว่า...หนุ่มน้อย เพราะเมื่อคืนตรงนี้ของผมมันทำให้เธอร้องเสียงดังเหมือนหมูที่กำลังโดนเชือดในโรงฆ่าสัตว์เลย” เอเดนเอ่ยด้วยท่าทางกวนประสาทพร้อมกับหลุบมองเป้ากางเกงตัวเองด้วยรอยยิ้มร้ายกาจ

“ไอ้เด็กบ้า อย่ามาทะลึ่งกับฉันนะ” อลิสเอ่ยพร้อมกับถลึงตาใส่คนตรงหน้าราวกับขมขู่ เอเดนหยักไหล่ใส่อย่างไม่สะทกสะท้าน

เด็กอะไรทั้งทะลึ่ง ทั้งหน้ามึน วอนตีนซะจริงๆ

ใจเย็นๆนะอลิส เด็กนี่ยังมีประโยชน์กับเธอ ใจเย็นๆ

อลิสพูดในใจพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อรวบรวมสติให้ตัวเองอารมณ์เย็นลง ไม่คล้อยตามกับคำพูดของเด็กบ้า

“แล้ววันนี้นายมีเรียนหรือเปล่า?”

“ถามทำไม?...จะไปส่งผมเหรอ?”

“ถ้านายไม่มีรถไป ฉันจะไปส่ง เดี๋ยวให้คนเอารถมารับ”

เอเดนนิ่งไปสักพัก เพราะกำลังคิดแผนร้ายบางอย่าง ก่อนจะส่งข้อความไปบอกมือขวาคนสนิทว่าให้กลับไปก่อน

“ผมมีเรียนตอนบ่าย...แล้วผมก็ไม่ได้เอารถมาเมื่อคืนผมพาเธอนั่งแท็กซี่เพื่อหาจองโรงแรมที่ใกล้ที่สุด” เอเดนจำต้องโกหก เพราะขี้เกียจอธิบาย

“แต่โรงเเรมที่นายจองราคาแพงหูฉี่เลยนะ แต่ก็เข้าใจได้ นายคงเอาเงินที่ได้จากเจ๊เลี้ยงมาใช้จ่าย แต่ต่อไปนี้เจ๊อลิสจะเลี้ยงเอง จะเลี้ยงอย่างดีเลย” อลิสเอ่ยด้วยรวยยิ้มหวานจนตาหยี

“...”

“แต่ผมยังไม่ได้รับปากข้อเสนอของเธอเลย”

“ถึงยังไม่รับปากก็จะเลี้ยงอยู่ดี เพราะนายเป็นของฉันแล้ว และต้องเป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น” อลิสเอ่ยด้วยแววตาจริงจัง

“หิวผู้ชายขนาดนี้เลยเหรอ”

“ฉันทำได้ทุกอย่าง ถ้ามันจะทำให้ฉันไม่ต้องแต่งงานกับคนที่คุณปู่เลือกให้”

“แล้วมันต่างกันตรงไหน เราก็ไม่ได้รักกันสักหน่อย แต่เธอดูกระหายผมมากนะ...ติดใจxxxผมเหรอ” เอเดนเอ่ยด้วยแววตาร้ายกาจพร้อมกับหลุบมองเป้ากางเกงตัวเองราวกับภูมิใจในความหรรมใหญ่ยักษ์ของตัวเอง

“บอกว่าอย่ามาพูดจาทะลึ่งใส่ ฉันไม่ชอบ”

ครืดดด~ ครืดดด~

เอเดนไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เพราะเสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้นซะก่อน

“ผมขอตัวไปรับโทรศัพท์ก่อนนะ”

“ตามสบาย”

‘หึ เจ๊คนไหนโทรมาหาละ เสน่ห์แรงจริงจริ๊งงง’ อลิสบ่นพึมพำคนเดียวเมื่อเอเดนเดินห่างไปไกลแล้ว

-ARIC CALLING-

เอเดนพ่นลมหายใจออกมาหนักๆด้วยความเหนื่อยหน่าย เมื่อหลุบมองโทรศัพท์แล้วเห็นเป็นชื่อพี่ชายคนโตของบ้านที่ชอบทำตัวเหมือนพ่อคนที่สอง

“เฮียมีอะไร”

(มีคนส่งรูปให้กู มึงไปทำอะไรที่บาร์โฮส?)

“นี่เฮียสั่งให้คนตามผมเหรอ”

(พ่อเป็นคนสั่ง เพราะตอนนี้ศัตรูของพ่อมันมาหลบซ่อนตัวอยู่ที่ประเทศไทย เลยสั่งให้คนตามดูมึงห่างๆ...ตอบคำถามกูได้ยัง)

ไม่รู้จะส่งคนมาตามทำไม ในเมื่อลูกน้องเขาก็มีตั้งเยอะ

“ทำทีมแพ้บอล เลยต้องทำตามข้อตกลง ไปเป็นเด็กบาร์โฮสหนึ่งคืน พอใจยัง”

(ข้อตกลงปัญญาอ่อนชิบหาย)

“ฝากบอกพ่อด้วยไม่ต้องเป็นห่วง ผมไม่กลัวใครหน้าไหนอยู่แล้ว ให้มันมาเถอะ ผมจะเป็นคนตัดแขนมันเอง”

(อย่าซ่าส์ให้มันมาก เพราะศัตรูของพ่อมันไม่ใช่คนที่จะสู้ซึ่งๆหน้า เดี๋ยวกูส่งข้อมูลให้...เออพรุ่งนี้กูกับเอเดรียนจะเดินทางไปประเทศไทย)

“มาทำ...” ยังไม่ทันที่เอเดนจะพูดจบเอริคก็ชิงตัดสายไปซะก่อน

เอเดนพ่นลมหายใจออกมาหนักๆอย่างเบื่อหน่ายก่อนจะเก็บโทรศัพท์ใส่ในกระเป๋ากางเกงเหมือนเดิม

“เป็นอะไร” อลิสเอ่ยถามเมื่อเอเดนเดินมาทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์ เพราะก่อนออกไปคุยโทรศัพท์ยังดูปกติพูดจากวนประสาทเธออยู่เลย

“เปล่า เธอรีบไปแต่งตัวให้เรียบร้อยเถอะ เพราะผมต้องไปเรียนแล้ว ส่วนเสื้อผ้าอยู่ในห้องแต่งตัว ผมให้คนเตรียมมาให้ตั้งแต่เช้าแล้ว”

“ขอบใจนะ” ว่าจบอลิสก็เดินหายเข้าไปในห้องแต่งตัวทันที

‘นายนี่เทสต์ดีขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ราคาแพงมากด้วย เจ๊เลี้ยงให้เงินนายนี่เท่าไหร่เนี่ย’ อลิสเอ่ยเมื่อเปิดถุงเสื้อผ้ายี่ห้อแบรนด์ดัง ทว่าว่าจู่ๆใบหน้าอลิสก็แดงก่ำราวกับลูกมะเขือเทศเมื่อเธอหยิบชุดชั้นในไปสวมใส่ เพราะเธอใส่ได้พอดีเลย

บ้าชะมัด ทำไมรู้สึกแปลกๆแบบนี้นะ

...

มหาวิทยาลัยออสเวิร์ด

“นายเรียนที่นี่เหรอ” อลิสเอ่ยถามเมื่อรถหรูราคาหลายสิบล้านแล่นเข้ามาภายในมหาวิทยาลัย เธอรู้ว่าที่นี่เป็นมหา’ลัยเอกชนติดอันดับท๊อปเท็นของประเทศค่าเทอมไม่ต้องพูดถึงแพงหูฉี่มาก แถมเจ้าของยังเป็นผู้ทรงอิทธิพลที่ใครๆต่างก็เกรงกลัว

“อื้อ”

“เจ๊เลี้ยงของนายคงรวยน่าดูเลยเนอะ ถึงส่งเสียนายมากขนาดนี้”

เอเดนถอนหายใจออกมาหนักๆอย่างเหนื่อยหน่ายเพราะเบื่อคำว่าเจ๊เลี้ยงของเธอเต็มทน

“ขอบคุณครับที่มาส่ง”เอเดนเอ่ยพร้อมกับเปิดประตูก้าวขาลงจากรถ

“ไม่เป็นไร พ่อหนุ่มวิศวะ เลิกเรียนให้เจ๊มารับไหม”

เอเดนไม่ตอบ เขาเดินเข้าตึกเรียนทันทีเพราะไม่อยากเสียเวลาคุยไร้สาระกับอลิส

‘จริงสิ ฉันยังไม่มีช่องทางติดต่อเด็กบ้าเอเดนเลย’

“เดี๋ยว”อลิสวิ่งตามเอเดนเข้ามาในตึกเรียนอย่างรวดเร็วเมื่อนึกขึ้นได้ว่ายังไม่มีช่องทางติดต่อเอเดนเลย

“อะไร จะตามไปเรียนกับผมด้วยหรือไง”

“เปล่า ฉันแค่จะมาขอช่องทางติดต่อนาย”

“เรามีอะไรให้ต้องติดต่อกันเหรอครับ ผมสายมากแล้วขอตัวไปเรียนก่อนนะ ถ้าพรมลิขิตมีจริงเราคงได้เจอกันอีก” ว่าจบเอเดนก็รีบวิ่งไปขึ้นลิฟต์ทันที

‘ไอ้เด็กบ้าเอ๊ย ไม่ง้อก็ได้ มีผู้ชายมาให้คนอย่างอลิสเลือกตั้งเยอะ ชิ ฉันไม่สนใจนายแล้วไอ้หัวทองขี้เก๊ก’

--------------------

เอเดนถอนหายใจไปแล้วกี่รอบ5555555

สวัสดีปีใหม่ทุกๆคนนะคะ ฝากเป็นกำลังใจให้ฮงฮวยด้วนนะค๊าบบ❤️🙏