Se connecter“อะ…อ๊า คุณเฉินอย่าเลียตรงนั้น ซี๊ดดด” เยว่ซินครางกระเส่า เมื่อลิ้นร้อนของจื่อหลงไล่ชิมไปที่ส่วนอ่อนไหว ขาเล็กหุบเข้าอัตโนมัติเมื่อมีสิ่งแปลกปลอมไล่เลียพร้อมสอดลิ้นเข้าไปตรงส่วนบอบบางจนทำให้หญิงสาวบิดเร่าด้วยความเสียวซ่าน จื่อหลงลากลิ้นชิมน้ำที่ปริ่มออกมาอย่างไม่นึกรังเกียจ ตาคมช้อนมองร่างเล็กที่นอนตัวแดงด้วยความเขินอาย
“อื้อออออ” ร่างเล็กยกตัวขึ้นเมื่อนิ้วยาวสอดแทรกเข้ามาภายในช่องคับแคบอีกครั้ง นิ้วเรียวค่อยๆดึงเข้าดึงออกเบาๆ เยว่ซินได้แต่สูดปากด้วยความเสียวซ่าน มือเล็กจิกผ้าปูที่นอนเปียกชื้นเอาไว้แน่น
“เจ็บไหม” เสียงทุ้มเอ่ยถามพร้อมมองใบหน้าหวานไปด้วย เขารู้ว่านี่เป็นครั้งแรกของเธอจึงไม่อยากยัดเยียดให้เธอมากนักขนาดเขาสอดแค่นิ้วเข้าไป ช่องทางรักของเธอยังตอดรัดแน่นขนาดนี้ ไม่อยากจะคิดว่าถ้าเขาใส่แท่งร้อนเข้าไปจะโดนส่วนนั้นของเธอบีบรัดขนาดไหน
“ไม่ค่ะ”
“มะ…ไม่ไหวแล้วค่ะคุณเฉิน ใส่เข้ามาเลยได้ไหมคะ” หญิงสาวเอ่ยบอกด้วยความเขินอาย แต่ความต้องการของร่างกายมีมากกว่า หญิงสาวไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมถึงต้องการเขามากขนาดนี้ เพียงแค่เขาสัมผัสตรงนั้นเธอก็รู้สึกร้อนไปทั้งตัว จื่อหลงได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มหื่นออกมา ยิ่งเห็นคนตรงหน้ากัดริมฝีปากด้วยความต้องการบวกความเขินอายยิ่งทำให้แก่นกายขยายมากขึ้นกว่าเดิม
จื่อหลงยืดตัวขึ้นมารูดแท่งร้อนที่แข็งขืนก่อนจะสวมถุงยางลงไป เพราะไม่อยากให้ร่างเล็กรู้สึกไม่สบายตัวเพราะเขาจะพาหญิงสาวกลับไต้หวันวันพรุ่งนี้ ใบหน้าหวานนอนมองการกระทำนั้นด้วยดวงตาฉ่ำปรือ
อึก!
“อ๊ะ….ซี๊ดดด คุณเฉิน” เสียงหวานสะดุ้งครางออกมาเมื่อแท่งร้อนมาจ่ออยู่ที่ช่องทางรักสีหวานก่อนจะค่อยๆสอดมันเข้าไป แค่นี้เธอก็รู้แล้วว่าส่วนนั้นของเขาใหญ่แค่ไหน เยว่ซินกัดฟันแน่นด้วยความรู้สึกประหม่า
“อย่าเกร็งที่รัก” จื่อหลงกระซิบบอกเสียงพร่า พร้อมประกบจูบปากนิ่มอีกครั้งเป็นการปลอบและดึงความสนใจของหญิงสาวไปที่จูบของเขา
“ให้ผมหยุดไหม” จื่อหลงแกล้งถามออกมา หญิงสาวได้ยินก็ส่งยิ้มล้อๆไปให้
“ถ้าฉันบอกใหหยุดคุณจะหยุดเหรอคะ”
“หึ! ไม่” เขาบอกออกมาพร้อมสอดใส่แท่งร้อนเข้าไปอีกรอบ
“อ๊าาาา” เยว่ซินร้องออกมา รับรู้ได้ว่าแก่นกายของเฉินจื่อหลงยังสอดเข้ามายังไม่หมด เธอรู้สึกทั้งเจ็บและเสียวซ่านในเวลาเดียวกัน
“อะ…อื๊ออออ”
“อ่า…ซี๊ดดด โคตรแน่น” จื่อหลงเผลอสบถออกมาเมื่อช่องทางนุ่มร้อนตอดรัดเขาทันทีที่แท่งร้อนเสียบเข้าไปจนมิด เขาแช่แก่นกายเอาไว้สักพักเพื่อให้หญิงสาวคุ้นชินก่อนจะขยับเอวแกร่งเข้าออกอย่างช้าๆ
“ซี๊ดดด”
“อ๊ะ อ๊ะ อ่า” เสียงครางกระเส่าเมื่อเอวแกร่งเร่งสะโพกถี่ขึ้นหนักขึ้น จนร่างเล็กรู้สึกจุกไปทั่วท้องน้อย เสียงฮึมฮำในลำคอของจื่อหลงดังออกมาเป็นระยะด้วยความพอใจ เขาอาจจะไม่ได้ใส่แรงทั้งหมดที่มีแต่รู้สึกเต็มอิ่มกับเซ็กส์ครั้งนี้เป็นอย่างมาก
จุ๊บ
“อ๊า”
ใบหน้าคมโน้มตัวไปด้านหน้าเพื่อจูบริมฝีปากเล็กทำให้แท่งร้อนสอดเข้ามาลึกมาก เยว่ซินเด้งสะโพกตอบอย่างไม่รู้ตัว ตอนนี้เธอรู้สึกถึงความต้องการมากกว่าเดิม
“ระ…แรง”
“หืม ว่ายังไงนะ”
“แรงๆ แรงกว่านี้” เยว่ซินบอกความต้องการออกมาเมื่อรู้สึกว่าร่างหนาขยับแก่นกายเข้าออกช้าเกินไป
“หึๆ ได้สิ” จื่อหลงตอบรับพร้อมขยับแท่นร้อนเข้าออกระรัว จนร่างเล็กที่นอนบนเตียงตัวโยกตามแรงกระแทง เสียงครางด้วยความเสียวซ่านดังระงมทั่วห้องนอนใหญ่
“อ๊ะ..อ๊า..คุณเฉิน…อื้อ” เยว่ซินร้องเรียกเสียงกระเส่า จื่อหลงรับรู้ได้ว่าหญิงสาวใกล้จะถึงจุดปลดปล่อยจึงกระแทกแก่นกายเข้าออกถี่รัว
“อื้ออออออ” เสียงหวานครางออกมา ร่างเล็กกระตุกเบาๆเมื่อปลดปล่อยออกมา น้ำใสๆเอ่อล้นออกมาเต็มช่องทางรัก
“คะ…คุณเฉิน” เยว่ซินครางเบาๆเมื่อเอวแกร่งขยับอีกรอบ ยิ่งมีน้ำใสหล่อลื่นยิ่งทำให้เขาขยับเข้าออกได้ง่ายและเร็วขึ้น
“ซี๊ดดด….อ๊า” เสียงทุ้มครางออกมาด้วยความสุขสมพร้อมมองร่างเล็กที่นอนหอบหายใจเพราะปลดปล่อยออกมา เหงื่อผุดออกมาเต็มใบหน้าคมทั้งที่ในห้องเปิดแอร์เย็นฉ่ำ
“คุณเสร็จก่อนผมอีกนะ” เขาบอกพร้อมเร่งสะโพกเมื่อรู้สึกใกล้ปลดปล่อย ร่างแกร่งโน้มตัวไปซุกไซร้ใกล้คอขาว เยว่ซินก็ครางออกมาจนเสียงแหบ
งับ
“อื้อออ” เยว่ซินครางในลำคอเมื่อจื่อหลงกัดเบาๆบริเวณลำคอขาว จื่อหลงมองร่องรอยบนตัวสาวผิวขาวที่เขาทำเอาไว้ ถ้าเธอส่องกระจกคงจะตกใจน่าดู เพราะเขาทำร่องรอยเกือบทุกจุดบนร่างกายโดยเฉพาะบริเวณเนินอก
“อ๊ะ อ๊าาา” จื่อหลงครางออกมาพร้อมปลดปล่อยน้ำขุ่นจนเต็มถุงยาง ลิ้นร้อนเลียวนตรงรอยที่ตนกัดเบาๆตรงไหล่เนียน และบริเวณคอ
“หึ! ” เขาหัวเราในลำเมื่อเห็นดวงตากลมค่อยๆปรือลงจนเกือบจะปิดสนิทด้วยความเหนื่อยล้า จื่อหลงลุกออกจากเตียงก่อนจะอุ้มร่างเล็กไว้ในอ้อมกอดพร้อมเดินเข้าไปชำระร่างกายในห้องน้ำ ถึงแม้ภายในใจอยากจะกอดและฟัดร่างในอ้อมกอดอีกรอบแต่เขาก็ไม่อยากเอาเปรียบเธอมากเกินไป เพราะยังไงเธอก็เป็นของเขาแค่คนเดียว
“เดี๋ยวผมเปิดน้ำอุ่นให้นะ” เขาบอกเสียงนุ่มพร้อมวางร่างเล็กของเยว่ซินลงบนเคาน์เตอร์ล้างหน้าที่มีผ้าขนปูวางเอาไว้ ร่างหนาเดินเปลือยไปเปิดน้ำไว้ในอ่างจากุชชี่ พอเขาหันกลับมาก็เห็นเจ้าของใบหน้าหวานก็หลับตาพริ้ม หัวเล็กๆพิงกำแพงหินเอาไว้เพื่อเป็นที่ยึด
"ล้างตัวสักหน่อยนะ" จื่อหลงกระซิบเสียงแผ่ว เยว่ซินครางในลำคอเป็นการตอบรับเบาๆ ทำให้คนมองได้แต่ยิ้มด้วยความเอ็นดู
จื่อหลงอุ้มคนที่หลับตาพริ้มอย่างเบามือเพื่อลงไปแช่ในอ่างที่เขาเปิดน้ำอุ่นเตรียมเอาไว้ ขาแกร่งก้าวลงไปในอ่างก่อนเพื่อความแน่ใจว่าน้ำจะไม่ร้อนไปสำหรับคนผิวขาวที่อยู่ในอ้อมกอด เมื่อมั่นใจว่าอุณหภูมิน้ำพอดีแล้วเขาก็ค่อยๆวางร่างเล็กลง
"อืมมม" เยว่ซินค่อยๆเปิดตาเมื่อน้ำอุ่นโดนร่างกายทำให้รู้สึกผ่อนคลาย มือหนาบีบไปที่ไหล่นิ่มเบาๆ
"คุณปวดเอวไหมคะ" เสียงเล็กปนแหบเอ่ยถามออกมาพร้อมหันหน้ามามองใบหน้าคม แต่ก็ต้องนิ่วหน้าด้วยความเสียดบริเวณช่วงล่าง
"คำถามนี้ผมต้องถามคุณมากกว่านะ"
"เจ็บมากไหม" เสียงทุ้มถามพร้อมใช้นิ้วเรียวเกลี่ยพวงแก้มนิ่มที่ขึ้นสีระเรื่อ ทำไมเขาถึงเป็นผู้ชายที่ดูอบอุ่นเสียเหลือเกิน
"นิดหน่อยค่ะ" เยว่ซินบอกออกมา ทำให้จื่อหลงส่งยิ้มพร้อมก้มลงไปจูบที่ไหล่เนียน เขาคลึงบริเวณสะโพกและก้นนิ่มๆของหญิงสาวเบาๆเพื่อเป็นการนวด และดูเหมือนว่าหญิงสาวจะผล็อยหลับไป
เมื่อชำระร่างกายให้หญิงสาวและตัวเองเสร็จ จื่อหลงก็ใส่เสื้อคลุมนอนสวมให้ ก่อนจะพาร่างเล็กมาไว้ที่โซฟาก่อนที่ตัวเขาจะเดินไปดึงผ้าปูที่นอนที่เปียกชื้นออกและเอาผ้าห่มมาปูแทน เมื่อปูเสร็จมือหน้าก็หยิบโทรศัพท์เพื่อโทรออกหาลูกน้องคนสนิท
"เอาผ้าห่มผืนใหญ่มาให้ฉันที่ห้องที" เมื่อสั่งลูกน้องเสร็จ ร่างสูงก็เดินไปหาคนที่นอนพิงอยู่บนโซฟา จมูกโด่งคลอเคลียอยู่ที่พวงแก้มพร้อมสูดดมความหอมจนตัวเขารู้สึกเหมือนเป็นคนโรคจิต เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาก็หัวเราะขึ้นเบาๆ
"เป็นได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ" เสียงทุ้มพึมพำเบาๆ ไม่นานผ้าห่มผืนใหญ่ก็มาส่งถึงห้องเขาจึงอุ้มหญิงสาวมานอนที่เตียงพร้อมห่มผ้าให้ ส่วนเขาก็ขึ้นไปนอนข้างๆพร้อมสวมกอดร่างเล็กเอาไว้
"ฝันดีนะที่รัก"
“นายจะไม่ให้ผมอยู่ด้วยจริงๆ เหรอครับ”“ฉันบอกแกไปแล้วไง แกก็แค่อย่าไปบอกพี่สาวกับแม่ฉันก็พอว่าแกไม่ได้นอนเฝ้า”“แต่นายครับ.....” ลู่เหวินยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อก็ต้องเงียบ เมื่อได้รับสายตานิ่งๆ จากคนเป็นนายนี่แค่ช่วงบ่ายลูกน้องคนสนิทก็พร่ำถามอยู่เรื่อย เนื่องจากโดนคำสั่งมาจากบ้านใหญ่ว่าต้องให้คนมานอนเป็นเพื่อนกับเฉินจื่อหลง ลู่เหวินที่สองจิตสองใจว่าจะทำตามคำสั่งใคร สุดท้ายก็ต้องตามใจนายตนเองเป็นหลักอยู่ดี“เพื่อความสบายใจของแก แกไปยกโซฟามานอนหน้าห้องเฝ้าฉันก็แล้วกันจะได้สบายใจ”“หมดเรื่องแล้วจะไปทำอะไรก็ไป” มือหนาโบกไล่ลูกน้องให้ออกจากห้องของตัวเอง ถ้าเขารู้ว่าการแต่งงานมันจะยุ่งยากขนาดนี้ เขาแต่งงานเงียบๆ กับว่าที่เจ้าสาวสองคนก็ยังดี ครั้นจะไม่ทำตามธรรมเนียมก็คงจะโดนแม่บังเกิดเกล้าเอ็ดเอาแน่ๆ“เมื่อไหร่จะถึงคืนนี้เร็วๆ กันนะ”ณ บ้านใหญ่“ฉันกับยัยหวานนอนกับแกก็ได้นะยัยซินแกจะได้ไม่เหงาไง”“หรือแกไม่สะดวกที่ฉันกับเจ้แคนดี้นอนด้วย”“ไม่ใช่แบบนั้นหรอก คือคืนนี้คุณเฉินเขาอยากโทรคุยน่ะ เพราะมันเหลืออีกตั้งสองวันกว่าจะถึงงานแต่ง ฉันเกรงใจ” เยว่ซินอธิบายให้เพื่อนตัวเองเข้าใจว่าทำไมถึงให้เพื
“นายครับเกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ” ลู่เหวินที่เดินเข้ามาในห้องทำงานด้วยท่าทีร้อนรนหลังจากออกไปคุยธุระด้านนอกทำให้คนเป็นนายที่ง่วนอยู่กับกองเอกสารมาเงยหน้าขึ้นมามองช้าๆ พร้อมขมวดคิ้ว ดูท่าจะเป็นเรื่องใหญ่จริงๆ นั่นแหละลูกน้องคนนี้ถึงได้ลืมเคาะประตูก่อนจะเปิดเข้ามา“ทนายเก่าแก่ของตระกูลจีรวรกุลเสียชีวิตแล้วครับนาย”“เมื่อไหร่” เสียงหนาถามออกมาอย่างประหลาดใจ เพราะเขาไม่ได้ให้ลูกน้องตามสืบตั้งแต่แรก อันที่จริงมันไม่ใช่เรื่องของเขาเลยหากไม่ใช่เรื่องเกี่ยวกับว่าที่ภรรยาเขาก็คงไม่เข้าไปยุ่ง“ประมาณสองเดือนที่แล้วครับ มีสายรายงานว่าคุณเจียงประกาศทนายคนใหม่ของตระกูลเพราะทนายคนเก่าที่ชื่อเกรียงไกรเสียชีวิตครับ” ลู่เหวินรายงานข่าวตามที่เขาไปสืบหามาได้ เมื่อได้ยินที่ลูกน้องรายงานก็ยิ่งทำให้คิ้วหนาของจื่อหลงขมวดเป็นปมหนักขึ้นไปอีก“ผู้หญิงคนนี้อีกแล้วเหรอ” ลู่เหวินก้มหัวเป็นการตอบรับ“ทั้งๆ ที่ฉันอยากจัดการให้เสร็จเรียบร้อยก่อนงานแต่ง แต่สงสัยว่ามันจะไม่ง่ายอย่างที่คิด เอาเป็นว่าหลังจากแต่งงานแล้วฉันค่อยคิดอีกทีก็แล้วกัน”“แล้วนี่ซีริวออกไปรับเพื่อนเยว่ซินที่สนามบินแล้วใช่ไหม” พอจื่อหลงรับรู้ว่าเพื่อ
ช่วงเช้าก่อนงานแต่งหนึ่งวัน เยว่ซินต้องเตรียมพร้อมอะไรหลายๆ อย่าง แต่เธอแทบจะไม่ต้องทำอะไรเลยเพราะวาวาและว่าที่แม่สามีเตรียมพร้อมให้เธอทุกอย่าง จนเธออดที่จะแปลกใจไม่ได้ว่าครอบครัวนี้ก็ดีกับเธอเหลือเกิน วาวายกมือถือขึ้นมาดูก็เห็น ‘Miscall’ จากจื่อหลงรวมถึงข้อความในวีแชทหลายข้อความ เธอส่งวีแชทกลับไปว่าจะขอโทรหาน้ำหวานและเจ้แคนดี้ที่อยู่ประเทศไทยก่อน และที่เธอไม่ได้รับสายเพราะเมื่อเช้าวาวาให้เธอลงไปทำเล็บด้านล่าง โดยมีช่างทำเล็บจากร้านดังมาทำให้‘ทำไมเร็วแบบนี้ล่ะ’ เสียงเล็กๆ ของน้ำหวานดังลอดออกมาจากปลายสาย ทำให้เยว่ซินยิ้มออกมาเบาๆ เพราะปฏิกิริยาของเพื่อนเป็นอย่างที่เธอคิดไว้ไม่มีผิด ว่าที่เจ้าสาวโทรบอกข่าวดีกับเพื่อนที่อยู่ทางไกล เมื่อน้ำหวานรู้ก็บ่นออกมาชุดใหญ่เนื่องจากว่าเพื่อนสนิทคนสวยไม่ได้บอกข่าวคราวล่วงหน้า‘แบบนี้แกก็ไม่สะดวกมาเดินแบบให้ฉันแล้วสินะ’ เสียงใหญ่ที่ถูกดัดให้เล็กจนติดแหบเล็กน้อยดังแทรกเข้ามา วาวาที่เพิ่งจะเดินขึ้นมาจากห้องโถงชั้นล่างเพราะเพิ่งไปคุยเรื่องพีธีงานแต่งงานช่วงเช้ากับแม่ของเธอ เปิดประตูห้องนอนเข้ามาพร้อมเดินเข้ามาหาคนที่คุยโทรศัพท์อยู่“อีกสักพักมาลองชุดนะ
“โอ๊ยยยย เมื่อไหร่จะถึงพรุ่งนี้สักที” เสียงตะโกนดังกึกก้องไปทั่วบริเวณบ้าน ลูกน้องหลายคนแม้กระทั่งคนสนิทอย่างซีริวและลู่เหวินก็ไม่กล้าเข้าใกล้ เขากลับมาถึงบ้านในช่วงเย็น เมื่อแม่และพี่สาวเห็นว่าเขาคงไม่ยอมห่างจากเยว่ซินง่ายๆ พี่และแม่จึงใช้วิธี 'ไล่' ให้เขากลับมาบ้านของตัวเอง“มองอะไรกัน ไปทำงานกันสิโว้ยยยย!!!!” จื่อหลงตะโกนไล่ลูกน้องที่เดินผ่านห้องโถง เพียงแค่ลูกน้องปรายตามองคนเป็นเจ้านายก็รู้สึกขัดหูขัดตาไปหมด“นายคงรักคุณเยว่มากๆ”“เรียกได้ว่า ถ้าคุณเยว่สั่งให้พวกเราไปถ่วงน้ำ นายก็พร้อมจับเราสองคนถ่วงน้ำทันที” ซีริวกับลู่เหวินคุยกันเบาๆ ไม่ให้เจ้านายตัวเองได้ยิน ก่อนที่ทั้งสองจะค่อยๆ เดินออกจากห้องโถงไปอยู่หน้าบ้าน“พวกแกสองคนจะไปไหน!!! อยู่นี่แหละ” ลูกน้องคนสนิทสองคนหยุดเท้าตัวเองแทบไม่ทันเมื่อเจ้านายตวาดถาม ทั้งสองจึงทำได้เพียงยืนอยู่ที่เดิม“ใจเย็นๆ สิคะคุณหนู พรุ่งนี้ก็จะไปรับตัวคุณเยว่มาแล้ว อดทนรอหน่อยนะคะ” ป้าหลิวเดินออกมาพร้อมน้ำเย็นก่อนจะยื่นให้จื่อหลง เขารับมาก่อนจะขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ“ผมไม่เคยกินน้ำอันนี้มาก่อน มันคืออะไรครับป้า” จื่อหลงมองแก้วน้ำในมือ น้ำที่อยู่ในแก้
เยว่ซินเดินตัวเกร็งลงจากรถเบื้องหน้าของเธอคือคฤหาสน์ใหญ่อย่างกับพระราชวังที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าของเธอ แต่นั่นก็ไม่ใช่สาเหตุที่ทำให้เธอประหม่าเพราะสิ่งที่ทำให้เธอตื่นเต้นและกังวลคือชายฉกรรจ์เกือบห้าสิบคนที่ยืนเรียงรายเป็นแถวตอนอยู่ทั้งสองฝั่งประหนึ่งซุ้มประตูเงินประตูทอง“ลูกน้องของคุณแม่คุณทำตัวเวอร์แบบนี้ตลอดเลยเหรอคะ”“หึ ไม่หรอกนี่คือปกติ ถ้าเวอร์ก็น่าจะประมาณสามร้อยคนขึ้นไปนี่แหละ เดี๋ยววันแต่งงานคุณก็จะได้เห็น” จื่อหลงหัวเราในลำคอกับคำถามของหญิงสาวพร้อมกับอธิบายให้ฟัง เมื่อเยว่ซินได้ฟังก็ถึงกับอ้าปากค้างเพราะเธอไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน“เข้าไปข้างในกันเถอะ” จื่อหลงบอกพร้อมจับมือเรียวมากุมเอาไว้เพราะรู้ว่าหญิงสาวคงจะเป็นกังวลอยู่มาก“นายไม่คิดจะรอฉันก่อนรึไงจื่อหลง” วาวาที่วิ่งตามมาจากรถอีกคันร้องบอก แต่จื่อหลงก็ไม่ได้สนใจพร้อมรีบดึงเยว่ซินมาใกล้ตัวก่อนจะโอบรอบเอวเอาไว้เมื่อวาวาเดินเข้ามาใกล้“ฉันไม่ทำอะไรแม่นี่หรอกหน่า” วาวาบอกจื่อหลงอย่างหมดความอดทนเมื่อจื่อหลงทำท่าหวงหญิงสาวข้างกายมากเกินไป“ทำตัวให้เป็นคุณเลยนะ ไม่ต้องกลัว” จื่อหลงก้มลงมากระซิบที่ข้างหูเล็ก ทำให้ร่างเล็ก
“แหม่ ไม่ต้องประคับประคองขนาดนั้นก็ได้มั้ง” เสียงใสเอ่ยทักขึ้นเมื่อเฉินจื่อหลงเดินเข้ามาภายในบ้าน พร้อมประคองร่างบางเข้ามาด้วย จื่อหลงกรอกตาอย่างเบื่อหน่ายที่พี่สาวของเขายังอยู่ในบ้านอีก“ไม่ต้องทำหน้าต้อนรับฉันมากขนาดนั้นก็ได้มั้ง” เฉินวาวาพี่สาวเพียงคนเดียวของเฉินจื่อหลงบอกออกมาอย่างขำๆ เมื่อเห็นท่าทีของน้องชาย นี่เขาลงทุนเอาเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวไปรับเธอมาเลยเหรอ“เขาไม่ให้เอาฮอส่วนตัวบินข้ามประเทศไม่ใช่รึไง”“มีสมองก็คิดบ้างสิเจ้ กลับไปได้แล้วไป” เขาบอกเสียงเรียบทำให้วาวาหน้าตึงขึ้นมาทันที หล่อนชอบกวนน้องชายตัวเอง แต่เจ้าบ้านี่ก็ชอบทำให้เธอประสาทเสียเหมือนกัน หน้าตาก็ว่าหยิ่งแล้วนิสัยของน้องชายเธอก็ยังไม่เปลี่ยนเลยตั้งแต่เด็กยันโต“ช่างนายเถอะ ฉันจะคุยกับหล่อน” หญิงสาวบอกออกมาอย่างไม่แยแสน้องชายตัวเองพร้อมมองไปยังเจ้าของร่างเล็กที่เคยเจอกันเมื่อไม่นานมานี้“ไม่ เจ้จะพูดกล่อมอะไรเธออีก” จื่อหลงเอื้อมมือมากั้นคนข้างกายจากพี่สาวของตัวเอง พร้อมไล่ทุกคนออกจากห้องโถง เหลือไว้แค่เขา เยว่ซิน และวาวา“เฮ้อ! นายนี่มันน่ารำคาญจริงๆ นะจื่อหลง ฉันได้ยินมาว่านายจะขอหล่อนแต่งงาน” คำพูดเรียบเฉยของวา







![โสเภณีชั้นสูง [SM] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)