Mag-log in"แค่นี้ก็เหนื่อยแล้วเหรอคะ เป็นคนทำก็ต้องรับผิดชอบนะคะ ในท้องนี่ด้วย" บัวตองยิ้มหัวเราะพลางชี้นิ้วไปตรงหน้าท้องของตนเอง "ครับ ต่อให้เหนื่อยแค่ไหนพี่ก็ทนได้ ขอแค่มีบัวอยู่ข้างๆ เป็นกำลังใจให้พี่ตลอดไปก็พอ" พูดพลางส่งสายตาหวานซึ้งให้หญิงสาวอย่างสื่อความหมาย "ค่ะ บัวจะอยู่เป็นกำลังใจให้พี่ตลอดไป"ส่
หนึ่งเดือนต่อมา ภายในห้องนั่งเล่นบัวตองกำลังนั่งเล่นกับลูกชายทั้งสองคนด้วยอาการอ่อนเพลียง่วงนอนอยู่ตลอดเวลา ณีหญิงสูงวัยที่นั่งอยู่ข้างๆ เห็นอย่างนั้นก็แอบยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยเพราะเธอแอบสังเกตเห็นอาการของเธอมาสักพักหนึ่งแล้วเพียงแต่เจ้าตัวไม่รู้ตัวก็เท่านั้นเอง ด้วยมัวแต่สนใจเรื่องเลี้ยงลูกและร้านก
"ค่ะ ยังมีไข่เจียวกับหมูทอดให้เด็กๆ อีกนะ" พูดจบก็เดินหายเข้าไปในครัวแล้วกลับออกมาพร้อมกับจานอาหารดังกล่าว "น่าทานทั้งนั้นเลย" วินส่งยิ้มให้เมียรัก "น่าทานก็ทานเยอะๆ นะคะ ทั้งพ่อทั้งลูกเลย" "ครับ" วินรับคำพร้อมกับลงมือทานทันทีและไม่ลืมที่จะตักกับข้าวใส่จานให้กรลูกชายคนโตไปด้วย ส่วนคนเล็กบัวตอง
ภายในห้องนอนกว้างบัวตองกำลังเตรียมเสื้อผ้าให้วินพ่อของลูกที่กำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำหลังจากกลับมาจากบริษัทเหนื่อยๆ ส่วนลูกชายทั้งสองคนเธอปล่อยให้เล่นกับณีไปก่อน ระหว่างที่เธอกำลังหยิบเสื้อออกมาจากตู้ วินที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จก็ตรงเข้าไปโอบกอดเธอเอาไว้จากทางด้านหลังโดยมีผ้าเช็ดตัวพันเอวแค่ผืนเดียว "อุ้
"เปล่า เราง่วงแล้วรีบกลับกันเถอะ" พูดพลางหันหน้าหนีชายหนุ่มไปอีกทาง "กลับคอนโดกันนะ" "ไม่ เราจะกลับบ้าน" "อยากจะโดนปล้ำในรถหรือไง" นัทยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ ใบหน้าเนียน "นายพูดบ้าอะ...อื้อ" ริมฝีปากบางถูกบดจูบขยี้โดยไม่ทันได้ตั้งตัว "จ๊วบ จ๊วบ" ริมฝีปากหนาหยักจูบบดเม้มริมฝีปากบางไม่ยอมหยุดไม่
"ไม่ทราบว่าเจ้าบ่าวเจ้าสาวเจอกันครั้งแรกปิ๊งกันเลยไหมครับ" สิ้นเสียงพิธีกรวินกับบัวตองก็หันไปส่งยิ้มให้กันพร้อมกับจับกุมมือกันเอาไว้แน่น "ครับ ครั้งแรกที่ผมเจอบัว ผมก็ตกหลุมรักบัวเลย รู้สึกหวั่นไหวอย่างบอกไม่ถูกในใจ" "คำตอบนี่คงจะทำให้ใครหลายๆ คนเขินม้วนกันเป็นแถวเลยนะครับ โดยเฉพาะเจ้าสาวยิ้มไม่ห
"ถ้าคนส่งยืนยันอย่างนั้นก็คงจะไม่ผิดที่แล้วล่ะคะ" บัวตองเอ่ยพลางครุ่นคิดนึกหาคนส่งอยู่ในหัว "แม่ว่าเราเลิกหาคนส่งมาเถอะ เก็บไว้แบบนั้นแหละ ถ้าส่งผิดเดี๋ยวเขาก็มาตามเอาคืนกลับไปเอง" เนตรนภาพยายามนึกหาคนที่สั่งของมาส่งให้แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก "ค่ะ" บัวตองรับคำด้วยความคลางแคลงใจเพราะยังคงติดใจสง
หลายเดือนต่อมา ณ ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งระหว่างที่วินกำลังยืนรอษาเลือกซื้อกระเป๋าแบรนด์เนมอยู่ตรงทางเข้าร้าน เขาก็เหลือบไปเห็นบัวตองที่อุ้มท้องแก่ใกล้คลอดเดินเคียงคู่ไปกับทินผ่านหน้าร้านไป วินจึงแอบเดินตามทั้งคู่ไปห่างๆ จนไปหยุดอยู่ตรงหน้าร้านขายของใช้เด็กอ่อน ชายหนุ่มยืนมองคนทั้งคู่ยิ้มแย้มให้กันอ
"ค่ะ ษารู้ และก็ไม่อยากจะได้เงินจากใครด้วยถ้าไม่จำเป็นจริงๆ ถ้าวินไม่สะดวกษากับคุณพ่อก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกค่ะ" "มันไม่ใช่ว่าไม่สะดวกอะไรหรอกนะษา เรื่องเงินมันไม่ใช่ปัญหาสำหรับผมอยู่แล้ว แต่ความจำเป็นของมันนั่นสิคือปัญหาสำหรับผม " พูดพลางเซนต์เช็กหนึ่งล้านบาทไปด้วย "งั้นษาขอไปคุยกับคุณพ่อก่อนนะคะ"
"ไม่เป็นไรค่ะ บัวไม่ได้ถือสาอะไร" "ว่าแต่หลังจากนี้บัวจะทำอะไรต่อเหรอ" ษารีบเปลี่ยนเรื่องคุย "คงจะเลี้ยงกรให้โตกว่านี้สักปีหนึ่งค่ะ หลังจากนั้นค่อยว่ากัน" พูดพลางคิดสิ่งที่อยากจะทำอยู่ในหัว "บัวอยากจะทำอะไร แม่สนับสนุนเต็มที่เลยนะ ขอแค่บอกมา" "ค่ะ" บัวตองส่งยิ้มให้เนตรนภา ษาอยู่คุยกับเนตรน







