ตอนที่ 4 เอาเท่าไหร่

 

“ได้อยู่ ค่อยไปคุยกับเสี่ยเอานะ เดี๋ยวพี่พาไป”

“มึง แต่กูไปด้วยไม่ได้นะ ต้องไปทำธุระ”

“อ๋อ ไม่เป็นไร ขอบคุณมากมึงเดี๋ยวกูโทรหา”

เพื่อนสองคนสั่งลากันก่อนที่กัสจะขับรถมอเตอร์ไซค์ของเธอ ส่วนหลินก็ก้าวขึ้นรถยนต์ตามพี่สาวคนนั้นไปอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เธอแอบหวั่นใจเล็กน้อยแต่มันก็เป็นทางออกสุดท้ายแล้วยังไงก็ต้องเผชิญ

ในระหว่างการเดินทางจีพยายามชวนเธอคุยเรื่องหนี้สินต่าง ๆ รวมทั้งแนะนำตัวเองแลกช่องทางติดต่อกันไว้ด้วย เส้นทางที่มาเป็นทางที่เธอคุ้นเคยก่อนที่รถจะจอดเทียบที่หน้าคลับกาสิโนฝั่งวีไอพี เธอหันมองไปรอบ ๆ แล้วเดินตามพี่จีเข้าไปในร้าน

“นายคะ”

เสี่ยเจ้าของคลับกาสิโนชื่อดังวางแฟ้มเอกสารในมือลงสายตามองทอดไปยังคนตรงข้าม เธอนั่งตัวเกร็งเท้าน้อย ๆ ในรองเท้าผ้าใบจิกเข้ากันจนเจ็บปวดไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าสบตาเขาด้วยซ้ำ

“พูด!”

“อ๊ะ! เอ่อ หนูจะมาขอกู้เงินค่ะ หนูมีเงินเดือนนะคะเอาบัตรเอทีเอ็มหนูไว้ก็ได้”

“เท่าไหร่”

“สะ.. สามพันห้าค่ะ”

ฮาร์นขมวดคิ้วม้วนมองไปที่ลูกน้องที่ยืนอยู่ สายตาเจ้านายทำเอาจีต้องรีบเข้ามาคุยกับเธอเพราะตอนที่ได้ฟังนั้นหนี้สินที่มีของเธอไม่ต่ำกว่าห้าหมื่นและเธอก็รายงานเจ้านายไปแล้วด้วย

“ดอกเบี้ยเท่าไหร่คะ”

“ถามว่าจะเอาเท่าไหร่”

“หนูกลัวจ่ายไม่ไหว”

“ตอบที่ถาม!”

เสียงตวาดดังลั่นห้องจนเธอกลัว นอกจากเจ้าหล่อนจะไม่ตอบแล้วยังเอาแต่ก้มหน้าก้มตามองเท้าจนคนที่ถามรู้สึกโมโห เสี่ยวัยกลางคนนั่งนิ่งรอให้เธอทำสมาธิจนในที่สุดเธอก็ยอมเงยขึ้นมองเขาสักที

“หนูเอาไปจ่ายค่าห้องก่อนก็พอค่ะ ประมาณหมื่นสอง”

“มีหนี้เท่าไหร่เขียนมา เอาจากฉันไปปิด เดี๋ยวไม่มีเงินมาจ่ายอีก”

“เอ่อ..”

เธอยังไม่ทันปฏิเสธกระดาษกับปากกาก็ถูกยื่นถึงมือเจ้าหล่อน เธอละเมียดจดหนี้สินที่ตัวเองพอจะนึกได้อยู่สักพัก ก่อนจะกดเครื่องคิดเลขในมือถือรวมยอดทั้งหมดให้เขา

“ดอกเบี้ยเท่าไหร่คะ”

“สามร้อยต่อเดือน”

“ฮะ!”

“ยี่สิบเปอร์เซ็นต์ แต่ลดให้เห็นว่าเป็นเพื่อนจี”

ลูกน้องเอียงหัวมองหน้าเจ้านายด้วยความงุนงง อยู่ดี ๆ เธอก็ได้เพื่อนเพิ่มเสียอย่างนั้นแต่ก็ยอมพยักหน้ารับแต่โดยดีเพราไม่อยากหักหน้าผู้เป็นนาย จะว่าไปดอกเบี้ยก็ถูกจนน่าตกใจจริง ๆ นั่นแหละเพราะยอดเงินที่เธอยืมคือเจ็ดหมื่น แต่เจ้าหนี้คิดดอกเบี้ยแค่เดือนละสามร้อยมันออกจะไม่สมเหตุสมผลสักเท่าไหร่

“ฉันจะให้แบ่งจ่ายวันละสิบบาท เขียนตารางงานมาให้ด้วย ฉันจะไปเก็บเอง”

“ฮะ! อะ.. อะไรนะคะ”

“จะตกใจอะไรนักหนา เดี๋ยวให้จีพาไปจัดการ ฉันไม่ไว้ใจเธอต้องให้ลูกน้องฉันเห็นว่าหนี้ทางอื่นหมดแล้ว”

เอกสารกู้ยืมถูกเซ็นรับทราบทั้งสองฝ่าย ที่เจ้าหนี้คนนี้อยากได้เห็นทีจะไม่ใช่เอกสารยินยอมรับสภาพหนี้แต่เป็นเบอร์โทร ที่อยู่รวมทั้งตารางงานของลูกหนี้ต่างหากที่เขาสนใจ

ความจริงเขาไม่ได้สนใจเลยว่าเธอจะเอาเงินไปใช้หนี้จริงหรือเปล่า ห่วงแต่ว่าผัวของเธอจะมาขโมยเงินไปอีกจนทำให้เธอต้องบากหน้าไปขอพึ่งคนอื่น และนั่นมันจะทำให้เขาอดยากฆ่าผู้ชายคนนั้นเพิ่มขึ้นไปอีก

ในระหว่างที่ตกลงข้อเสนอ วริศราก็เหมือนมีคำถามอยู่ในใจ เธอแสดงความประหม่าออกมาผ่านสีหน้าแววตาจนเขาต้องสั่งให้ลูกน้องออกไปก่อนเหลือเพียงแค่เขาและเธอ สองต่อสอง..

“คะ.. คุณจะไม่ทำอะไรหนุแบบในหนังใช่ไหมคะ”

“ฮึ ! ก็ไม่แน่”

เขาจ้องมองเธอสักพักและตอบคำถามกลั้วเสียงหัวเราะ ถึงจะเป็นคำตอบที่ชวนขนลุกแต่เธอกลัยรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้จะไม่ทำร้ายเธอ ไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่สัญชาติญาณเธอบอกแบบนั้น

ทุกอย่างจบลงภายในวันนั้น เธอตามใช้หนี้ให้ผัวจนหมดและประกาศต่อเจ้าหนี้ทุกคนว่าต่อไปถ้าให้ยืมอีกเธอไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับหนี้ก้อนนั้นพร้อมถ่ายคลิปเป็นหลักฐานโดยมีจีเป็นพยานด้วย

“ไปไหนอีกไหม พี่พาไป”

“ไม่แล้วค่ะพี่ แล้วหลินต้องเริ่มจ่ายวันไหนคะ”

“มะรืนจ้ะ เดี๋ยวพี่มาหา”

เธอพยักหน้าพร้อมกับยิ้มให้สาวรุ่นพี่อย่างจริงใจและเต็มไปด้วยคำขอบคุณ รถยนต์ยี่ห้อดังขับเคลื่อนมาจนถึงห้องพักของหญิงสาวแต่ผมว่าคนโดยสารต้องถอนหายใจเพราะเมื่อมาถึงก็เห็นผัวในพฤตินัยของเธอกำลังนั่งดื่มเหล้าหัวจุ่มอยู่ที่ม้าหินอ่อนหน้าห้อง

“หลิน พี่ขอพูดอะไรหน่อยเถอะนะ จะว่าพี่เสือกก็ได้ แต่หลินอยู่แบบนี้หลินมีความสุขจริง ๆ เหรอ พี่อยากให้หลินคิดดี ๆ รักมันที่ตรงไหน หรือแค่ผูกพัน”

เธอเม้มปากก่อนจะยกยิ้มให้พี่สาวคนนั้น หลินเอ่ยคำขอบคุณแล้วลงจากรถไป เจ้าหล่อนเดินเข้าห้องโดยไม่มองผัวเลยด้วยซ้ำเพราะตอนนี้เธอเหนื่อยมาก อยากพักอยากนอนเอาแรงเพื่อไปทำงานในวันพรุ่งนี้

ถ้าขาดมันไปกูจะอยู่ไม่ได้จริงเหรอวะ..

ความคิดในสมองส่วนลึกตีตื้นขึ้นมาจนนอนไม่หลับ หลินครุ่นคิดเรื่องนี้ซ้ำไปซ้ำมาตั้งแต่มาถึง เธอคบกับผู้ชายคนนี้มาสามปีกว่า ก็ตั้งแต่เข้ามาทำงานเธอก็มีเขามาโดยตลอด เป็นรักแรกรวมถึงคนแรกที่เธอยอมมีสัมพันธ์ด้วย

ในตอนที่คบกันแรก ๆ เขาดีกับเธอทุกอย่าง จนเธอตัดสินใจย้ายมาอยู่ด้วยและเปิดเผยกับพ่อแม่ว่าเธอเลือกเขา แต่ผมว่าผ่านมาได้ไม่ถึงปีความรักความดีของเขาก็จืดจางลง เหลือเพียงความไม่พอใจ หงุดหงิด เบื่อหน่าย จนความสุขที่เคยมีด้วยกันมันไม่เหลืออยู่เลย แถมตอนนี้ยังทำตัวเป็นภาระเธออีก

แคปชั่น : เราทุ่มเท เธอทุ่มทิ้ง ไม่เป็นไรเราเทเพิ่ม