เข้าสู่ระบบในตอนนี้แม้ว่าพวกเขาอาจจะยังไม่เข้าใจเรื่องความเป็นความตายอย่างถ่องแท้ แต่เรื่องราวของดวงดาวผู้พิทักษ์ก็ได้ปลูกฝังความรัก ความทรงจำ และความอบอุ่นไว้ในหัวใจดวงน้อยของทั้งสามคน...และสายใยของครอบครัวก็จะยังคงส่องสว่างนำทางพวกเขาต่อไป...ตราบนานเท่านาน... กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนไปอีกครั้ง จาก
หลายปีผ่านไปหลังจากนั้น...กาลเวลาได้ถักทอเรื่องราวบทใหม่ให้กับทุกคนในครอบครัวใหญ่ กิจการ "บ้านหลี่" เติบโตและมั่นคงอย่างถึงที่สุด หม่าหลี่หยวนได้พิสูจน์ตัวเองในฐานะนักบริหารหนุ่มผู้เก่งกาจ ส่วนหลี่เมี่ยวและโจวยี่เหิงก็ได้สร้างชื่อเสียงในแวดวงวิชาการและวงการแพทย์ของตนเองจนเป็นที่ยอมรับในร
สองปีถัดมา หลังจากที่ทุกคนในครอบครัวทั้งตระกูลหลี่ ตระกูลเซี่ย และตระกูลหม่า ต่างก็เร่งรัดและส่งเสริมให้หม่าหลี่หยวนรีบแต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝาเสียที ในที่สุดวันนี้ที่ทุกคนในครอบครัวรอคอยก็มาถึง งานวิวาห์ระหว่างหม่าหลี่หยวน นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงผู้สืบทอดกิจการของสองตระกูล และ หลินเยว่ พนักงาน
หลายปีแห่งการเติบโตและการทำงานอย่างหนักในเส้นทางของตนเองได้ผ่านพ้นไป...โจวยี่เหิงในตอนนี้ไม่ได้เป็นเพียงแพทย์ประจำบ้านอีกต่อไปแล้ว แต่เขาได้กลายเป็นศัลยแพทย์สมองหนุ่มผู้มีชื่อเสียง และเป็นอาจารย์พิเศษที่ได้รับความเคารพอย่างสูงในคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเจียวทงเซี่ยงไฮ้ บุคลิก
ข่าวด่วนในเช้าวันหนึ่งของเมืองปักกิ่ง ข่าวนี้ได้สร้างความสะเทือนใจไปทั่วแวดวงวิชาการและเทคโนโลยี...ได้มีคนพบศพนักศึกษาสาวอัจฉริยะในอพาร์ตเมนต์ของเธอเอง ร่างของเธอเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด มีบาดแผลฉกรรจ์จากการถูกมีดแทงที่กลางหน้าอกอย่างเหี้ยมโหด จากการสืบสวนของเจ้าหน้าที่ตำรวจอย่
คำกระซิบที่แผ่วเบาแต่ก้องกังวานอยู่ในหัวใจของหลี่เมี่ยวทำให้เธอตัวแข็งทื่อยิ่งกว่าเดิม ใบหน้างามแดงก่ำจนลามเลียไปถึงใบหู เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคมกล้าที่เต็มไปด้วยความรัก ความจริงจัง และการรอคอยอย่างเปี่ยมล้นคู่นั้น...น้ำตาแห่งความตื้นตันใจค่อย ๆ เอ่อคลอขึ้นมาอย่างสุดจะกลั้น เธอไม่ได้
แสงแรกของเช้าวันใหม่มาเยือนอย่างรวดเร็ว หลี่หานลืมตาขึ้นก่อนที่คนอื่น ๆ ในบ้านจะตื่นด้วยซ้ำ เขานอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง มองแสงสีส้มนวลที่เริ่มลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาความมุ่งมั่นที่จะต้องทำภารกิจในวันนี้ให้สำเร็จลุล่วงทำให้เขานอนไม่ค่อยหลับนัก แต่ก็ไม่ได้รู้สึกอ่อนเพลียแต่อย่างใด ชายหนุ่มค่อย ๆ ขยับตั
เจ้านายที่รักครับ ไม่ใช่คุณสร้างผมมาแบบนี้หรอกหรือเสียงใสแจ๋วของเสี่ยวหม่าวตอบกลับในความคิดของหลี่เมี่ยวทันทีอย่างประท้วงก่อนจะพูดต่อเพื่อปลอบใจแม้ว่าผมจะไม่มีมิติหรือระบบร้านค้าแต่ระบบของผมก็มีเพื่อเสริมสร้างศักยภาพทางปัญญาและทักษะของคุณ รวมถึงผู้ที่เกี่ยวข้องเป็นหลักนะครับ หลี่เมี่ยวถอนหายใจเล็ก
หลี่หานยิ้มอย่างโล่งอก "ดีเลย ส่วนเรื่องค่าตอบแทนที่เป็นตัวเงิน... ผมตั้งใจว่าเมื่อของพวกนี้ซ่อมเสร็จและขายได้แล้ว จะแบ่งส่วนหนึ่งจากกำไรให้พวกเขาตามสัดส่วนของที่หามาได้ ถือว่าเป็นค่าน้ำพักน้ำแรงและเป็นเหมือนการลงทุนร่วมกันไปก่อนในช่วงเริ่มต้นนี้ พวกเขาจะได้มีกำลังใจช่วยงานเราต่อไปด้วย"เซี่ยอวิ๋นซื
ป้าเฉินวิ่งกระหืดกระหอบมาถึงหน้าประตูโรงงาน กวาดสายตามองหาใครบางคนอย่างร้อนรน "อวิ๋นซือ! เสี่ยวซือ อยู่ไหน!?" เสียงของนางแหบพร่าเล็กน้อยจากการวิ่งไม่นานนักหญิงสาวรูปร่างสมส่วนคนหนึ่งในชุดทำงานสีฟ้าอ่อนก็เดินออกมาจากกลุ่มคน ซึ่งเธอก็คือเซี่ยอวิ๋นซือภรรยาของหลี่หานนั่นเองเมื่อหล่อนเห็นป้าเฉินมีท่าทา







