ログインเฉินซานเจ้าพ่อวงการธุรกิจของจีนประสบอุบัติเหตุ ข่าวนี้ช็อกวงการเป็นอย่างมาก หลายคนหวังใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์แก่ตัวเอง บรรดานักข่าวต่างเกาะติดเหตุการณ์ทำข่าวอย่างใกล้ชิดแต่เจ้าพ่อก็คือเจ้าพ่อ ไม่กี่วันต่อมาเขาก็กลับมาปรากฏตัวหน้าสื่ออีกครั้ง ด้วยรูปลักษณ์องอาจดุดันเหมือนไม่ใช่คนที่เคยประสบอุบัติ
ดีใจงั้นหรือ เขาจะดีใจจริงๆ หรือเสียใจกันแน่แวบแรกนางก็คิดไม่ต่างกับหมอหลวง ทว่าพอคิดถึงท่าทางอึดอัดของอีกฝ่าย ความยินดีพลันจืดจางลง เหลือเพียงอาการเศร้าสร้อยหมอจางรู้ดีว่าคนท้องอารมณ์แปรปรวน เขาเห็นนางมีสีหน้าขรึมลงท่าทางเป็นกังวลจึงเอ่ยปลอบ“ฮูหยินไม่ต้องกังวล ท่านพักผ่อนก่อน เดี๋ยวข้าจะไปแจ้งสา
สุดเขตแคว้นต้าเหลียวขึ้นมาทางเหนือเป็นพื้นที่ของความหนาวเย็น อากาศของที่นี่จะเย็นตลอดปี หิมะที่โปรยปรายวันแล้ววันเล่าทับถมกันจนเกิดทัศนียภาพอันงดงามเพราะเหตุการณ์เปลี่ยนรัชสมัยของต้าเหลียวในครั้งก่อน ทำให้ผู้คนเริ่มลืมตาอ้าปากได้ อีกทั้งฝนฟ้าที่ควรตกก็ตกต้องตามฤดูกาล ราษฎรจึงเชื่อว่าฮ่องเต้หลี่เฟิ่
“โอ้โห ต้าสือ เจ้าไปเอาสินค้าดีๆ แบบนี้มาจากไหนกัน” ชายรูปร่างผอมสูงอีกคนร้องทักบุรุษนามต้าสือเพียงแสยะยิ้มตอบ “เอาละ เด็กน้อยเจ้าจงรอเงียบๆ ที่นี่เถอะ ประเดี๋ยวท่านอาจะพาเจ้าไปหาครอบครัวใหม่เอง”กล่าวคำยังไม่ทันจบ ร่างป้อมก็วิ่งเข้าไปใกล้ตะเกียงไฟ ยื่นบางสิ่งในมือไปจ่อเปลวไฟ ก่อนร่างป้อมจะโยนมันออ
อวี้เหลียนมีสีหน้าบอกไม่ถูก เขาพลันนึกถึงเหตุการณ์ตอนเช้าขึ้นมา“นะเจ้าคะท่านพ่อ ช่วยขอร้องท่านแม่ให้โยวโยวกับหยาหยาหน่อยนะเจ้าคะ”ซาลาเปาน้อยหน้ากลมตัวป้อมของอวี้เหลียนกำลังยึดแขนเขาคนละข้าง มือก็เขย่าแขนผู้เป็นพ่อไม่หยุด ปากก็เอ่ยขอด้วยถ้อยคำออดอ้อน ดวงตาสุกสกาวมองพุ่งมาที่บิดาอย่างมีความหวังเห็น
“เจ้ายังกล้าเอ่ยอีกหรือ...” อวี้เหลียนเหล่มอง “รีบร้อนมาเพราะคิดถึงข้ากับแม่เจ้า หรือว่าก่อเรื่องไว้เลยรีบหลบมา”สิ้นคำพูดรู้เท่าทัน เด็กชายร่างป้อมผู้ติดตามมาพลันสะดุ้งเฮือก จิ้งอ๋องตรงหน้าเขาเฉียบแหลมดั่งที่บิดาเคยบอกไว้จริงด้วย บิดาเคยย้ำนักย้ำหนาว่าเป็นศัตรูกับใครก็ได้ แต่อย่าคิดเป็นศัตรูกับจิ้ง
ยามสายของวันต่อมา จ้าวเหมยฮวาแต่งตัวเรียบร้อย เด็กหญิงอยู่ในชุดสีชมพูอ่อนปักลวดลายดอกโบตั๋น กำลังจะขึ้นรถม้าของจวนเพื่อเข้าวัง โดยมีมารดายืนส่งด้วยสีหน้ากังวลใจน้อยๆ “ระวังตัวนะลูก สตรีนางในล้วนมากเล่ห์เหลี่ยม ฉีกุ้ยเฟยนางก้าวขึ้นมาได้ขนาดนี้ คิดว่าคงเจ้าเล่ห์เพทุบายมิน้อย จิงหยู ข้าฝากดูแลคุณหนูด
ท่านแม่ทัพจึงได้ยอมรับตำแหน่งกลับคืน ในที่สุดเรื่องราวก็คลี่คลายลง ชาวเมืองเห็นว่าได้อย่างที่ตั้งใจแล้ว ก็พากันสลายตัวกลับบ้านใครบ้านมันบรรดาแคว้นข้างเคียงที่ลอบก่อความไม่สงบ เมื่อได้รู้ว่าแม่ทัพไร้พ่ายกลับมาแล้ว ต่างสงบเสงี่ยมเจียมตนกันเป็นแถว จะมีก็แต่พวกโจรป่ากลุ่มหนึ่งที่ยังออกปล้นสะดมชาวบ้านอย
เพล้ง!เสียงเครื่องลายครามแตกดังได้ยินชัดทั้งตำหนัก ร่างอรชรของพระสนมฉีกุ้ยเฟยสั่นเทาไปทั้งร่าง พื้นเบื้องหน้ามีเศษกระเบื้องแตกกระจัดกระจายที่นางเป็นผู้ปาลงพื้นกับมือตนเอง ดวงตารีสวยมีแววโกรธขึ้ง ใบหน้างดงามยามนี้บึ้งตึงยิ่งนัก“ฝ่าบาทนะฝ่าบาท เอะอะอะไรก็ตระกูลจ้าวๆ เสียแรงที่ข้าตั้งท้องบุตรของพระอง
อวี้หลางฮ่องเต้ยิ้มอย่างพึงพอพระทัย บางทีไม้แก่ที่ดัดยากอย่างพระมารดาของพระองค์ก็สมควรโดนเช่นนี้บ้าง จู่ๆ เด็กหญิงพลันหันหน้ามาทางฮ่องเต้ผู้มีศักดิ์เป็นลุง ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้วี่แววของการล้อเล่นใดๆ“เสด็จลุงเพคะ จะว่าอย่างไรหรือไม่ หากฮวาเอ๋อร์จะขอร้องให้ทรงปลดท่านพ่อของฮวาเอ๋อร์อ







