로그인เฉินซานเจ้าพ่อวงการธุรกิจของจีนประสบอุบัติเหตุ ข่าวนี้ช็อกวงการเป็นอย่างมาก หลายคนหวังใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์แก่ตัวเอง บรรดานักข่าวต่างเกาะติดเหตุการณ์ทำข่าวอย่างใกล้ชิดแต่เจ้าพ่อก็คือเจ้าพ่อ ไม่กี่วันต่อมาเขาก็กลับมาปรากฏตัวหน้าสื่ออีกครั้ง ด้วยรูปลักษณ์องอาจดุดันเหมือนไม่ใช่คนที่เคยประสบอุบัติ
ดีใจงั้นหรือ เขาจะดีใจจริงๆ หรือเสียใจกันแน่แวบแรกนางก็คิดไม่ต่างกับหมอหลวง ทว่าพอคิดถึงท่าทางอึดอัดของอีกฝ่าย ความยินดีพลันจืดจางลง เหลือเพียงอาการเศร้าสร้อยหมอจางรู้ดีว่าคนท้องอารมณ์แปรปรวน เขาเห็นนางมีสีหน้าขรึมลงท่าทางเป็นกังวลจึงเอ่ยปลอบ“ฮูหยินไม่ต้องกังวล ท่านพักผ่อนก่อน เดี๋ยวข้าจะไปแจ้งสา
สุดเขตแคว้นต้าเหลียวขึ้นมาทางเหนือเป็นพื้นที่ของความหนาวเย็น อากาศของที่นี่จะเย็นตลอดปี หิมะที่โปรยปรายวันแล้ววันเล่าทับถมกันจนเกิดทัศนียภาพอันงดงามเพราะเหตุการณ์เปลี่ยนรัชสมัยของต้าเหลียวในครั้งก่อน ทำให้ผู้คนเริ่มลืมตาอ้าปากได้ อีกทั้งฝนฟ้าที่ควรตกก็ตกต้องตามฤดูกาล ราษฎรจึงเชื่อว่าฮ่องเต้หลี่เฟิ่
“โอ้โห ต้าสือ เจ้าไปเอาสินค้าดีๆ แบบนี้มาจากไหนกัน” ชายรูปร่างผอมสูงอีกคนร้องทักบุรุษนามต้าสือเพียงแสยะยิ้มตอบ “เอาละ เด็กน้อยเจ้าจงรอเงียบๆ ที่นี่เถอะ ประเดี๋ยวท่านอาจะพาเจ้าไปหาครอบครัวใหม่เอง”กล่าวคำยังไม่ทันจบ ร่างป้อมก็วิ่งเข้าไปใกล้ตะเกียงไฟ ยื่นบางสิ่งในมือไปจ่อเปลวไฟ ก่อนร่างป้อมจะโยนมันออ
อวี้เหลียนมีสีหน้าบอกไม่ถูก เขาพลันนึกถึงเหตุการณ์ตอนเช้าขึ้นมา“นะเจ้าคะท่านพ่อ ช่วยขอร้องท่านแม่ให้โยวโยวกับหยาหยาหน่อยนะเจ้าคะ”ซาลาเปาน้อยหน้ากลมตัวป้อมของอวี้เหลียนกำลังยึดแขนเขาคนละข้าง มือก็เขย่าแขนผู้เป็นพ่อไม่หยุด ปากก็เอ่ยขอด้วยถ้อยคำออดอ้อน ดวงตาสุกสกาวมองพุ่งมาที่บิดาอย่างมีความหวังเห็น
“เจ้ายังกล้าเอ่ยอีกหรือ...” อวี้เหลียนเหล่มอง “รีบร้อนมาเพราะคิดถึงข้ากับแม่เจ้า หรือว่าก่อเรื่องไว้เลยรีบหลบมา”สิ้นคำพูดรู้เท่าทัน เด็กชายร่างป้อมผู้ติดตามมาพลันสะดุ้งเฮือก จิ้งอ๋องตรงหน้าเขาเฉียบแหลมดั่งที่บิดาเคยบอกไว้จริงด้วย บิดาเคยย้ำนักย้ำหนาว่าเป็นศัตรูกับใครก็ได้ แต่อย่าคิดเป็นศัตรูกับจิ้ง
“องค์หญิงชวีจินหยา เกียรติของเจ้า ไม่ใช่ข้าที่เป็นผู้ทำให้เสื่อมเสีย สำหรับข้ามีเพียงคุณหนูจ้าวเท่านั้นที่จะแต่งเข้าวังจิ้งอ๋อง”อวี้เหลียนเอ่ยวาจาออกมาน้ำเสียงสบายๆ ชวีจินหยาฟังแล้วได้แต่เม้มปากแน่นไม่อาจคิดข้อโต้แย้งออกมาได้ทัน“เสด็จพ่อพ่ะย่ะค่ะ รองแม่ทัพมู่เองก็มีความชอบมิน้อยจากศึกครั้งก่อน เสด
แววตาฮองเฮาเป็นประกายเคร่งขรึม นางถลึงตาจ้องไปยังอวี้เหลียนพลางขมวดคิ้ว “จิ้งอ๋องกล่าววาจาล้อเล่นเกินไปแล้ว”ร่างสูงมองสบตามารดาแผ่นดินอย่างเย็นชา เอ่ยคำพูดที่ไม่มีใครคาดคิดว่าเขาจะกล้ากล่าว“ข้าน่ะหรือพูดเล่น? ตอนที่รองแม่ทัพมู่กระโดดลงไปช่วยองค์หญิงชวีจินหยา ทั้งได้ลูบคลำร่างกายกอดรัดสตรีผู้นี้ แล
“งั้นหรือ ความหมายของฮองเฮาก็คือ คนที่อยู่ในเหตุการณ์ควรจะต้องรับผิดชอบสินะ ถ้าอย่างนั้นแล้วเราที่ยืนอยู่ตรงนี้จำเป็นต้องแสดงความรับผิดชอบให้เจ้าเห็นด้วยหรือไม่”สุรเสียงที่เปล่งออกมาราบเรื่อย กิริยาท่าทางแสนผ่อนคลาย พระพักตร์ยังคงมีรอยยิ้มดุจเดิม ทำให้ฮองเฮากับชวีจินหยาตื่นตะลึง ฝูงชนต่างพากันเงียบ
ทหารอีกนายหันมาบอก “ถ้าข้าลงไปเกิดฮูหยินที่บ้านรู้ นางต้องดึงหูข้าขาดแน่ ที่ถูกตัวผู้หญิงอื่น”“...”“กรี๊ด! องค์หญิงจมไปแล้ว”นางกำนัลอู๋ซีกรีดร้องเมื่อเห็นร่างสีแดงจมลงใต้น้ำ เหล่าคนที่กำลังทุ่มเถียงกันต่างหันมามองเฮือก!สวรรค์! ระหว่างที่พวกเขาแต่มัวเถียงกัน องค์หญิงราชอาคันตุกะก็จมลงไปมิดศีรษะแ







