บทที่2.เปรม เจนาส พงษ์ไพศาลกิจ...2

กาสะลองเดินคอตกกลับไป หญิงสาวชำเลืองประตูหน้าห้องทำงานของชายหนุ่มผู้กุมชะตาชีวิตของคุณหญิงประกาย เธอรู้สึกความผิดหวังและแอบเศร้าใจแทนประมุขของพงษ์ไพศาลกิจ ที่จะต้องอดทนรอความปราณีจากหลานชายต่อไป

“คนใจดำ คนใจร้าย” เรียวปากอิ่มขยับต่อว่า รู้สึกเจ็บปวดแทนคุณหญิงประกายเมื่อต้องรับความผิดหวังทั้งๆ ที่กำลังตั้งตารอ

บ้านพงษ์ไพศาลกิจ...

รั้วกำแพงสีน้ำตาลไหม้เด่นตระหง่านอยู่เบื้องหน้า แต่กาสะลองละล้าละลังไม่กล้าแม้จะผ่านประตูรั้วบ้านเข้าไป เธอไม่อยากแจ้งข่าวร้ายให้ผู้เป็นเจ้านายได้รับรู้ และรู้สึกความผิดหวัง

ปี๊น!

เสียงแตรรถยนต์กดถี่ๆ ด้านหลัง หญิงสาวจึงหมุนตัวกลับไปมอง

“คุณผู้ชาย!”

“มาทำอะไรตรงนี้ดอกปีบ ทำไมไม่รีบเข้าไปในบ้าน ยืนตากแดดอยู่ตรงนี้ทำไมหะ” กระจกรถยนต์ถูกลดลง เมื่อผู้สูงวัยต้องการตำหนิหญิงสาวที่ยืนขวางทางเข้าออก

“ดอกปีบกำลังจะเข้าไปพอดีค่ะ” หญิงสาวรีบแก้ตัว แล้วจึงเดินออกไปจากหน้าประตูใหญ่ เปิดโอกาสให้รถยนต์คันโตได้เลี้ยวผ่านเข้าไปด้านใน

“มากวนใจคุณท่านอีกสินะ คุณผู้ชายมาแต่ละที คุณท่านสุขภาพทรุดลงตลอด” หญิงสาวบ่นอุบ เร่งฝีเท้าเดินตามท้ายรถยนต์เข้าไปด้านใน เธอเป็นห่วงคุณหญิงประกายจับใจ

“ดอกปีบ! มาช่วยฉันยกตระกร้าผลไม้หน่อยสิ ฉันซื้อมาฝากคุณแม่หลายอย่าง” เสียงแหบเครือตะโกนเรียก หญิงสาวเหลือบมองผลไม้นำเข้าลูกใหญ่ๆ ที่อัดแน่นเต็มตะกร้าใบเล็ก พร้อมทั้งแอบระบายลมหายใจออกแผ่วๆ

ทุกครั้งที่ประชันมาพร้อมกับของฝาก คุณหญิงประกายจะต้องเสียของรักของหวง จนสมบัติที่เคยมีหดหายไปเกือบหมด บุตรชายเพียงคนเดียวของท่านดีแต่หาทางจ่ายเงิน แต่ไม่มีความคิดจะหาเงินเข้าบ้าน พอเงินขาดมือก็รีบมาเรียกร้องเอาจากคุณหญิงประกายแทบทั้งสิ้น

“คุณแม่อาการดีขึ้นหรือยังดอกปีบ งานฉันยุ่งน่ะ เลยไม่ค่อยมีเวลามาเยี่ยมท่าน ฝากเธอดูแลท่านด้วยนะ ถือซะว่าตอบแทนที่ท่านเก็บเธอมาเลี้ยงก็แล้วกัน”

“ค่ะ”

“เปรมมาหาคุณแม่ของฉันหรือยัง ได้ข่าวมาอยู่เมืองไทยนานแล้วนี่นะ” ประชันถามถึงบุตรชาย เขาได้ยินข่าวของลูกผ่านทางหน้าหนังสือพิมพ์ แต่ยังไม่เคยเจอตัวจริงๆ

“ยังค่ะ คุณเปรมก็งานยุ่งเหมือนคุณผู้ชายค่ะ” กาสะลองเหน็บทั้งประชันและชายหนุ่มใจร้ายไปพร้อมกัน

“เขาคงเกลียดพวกเราแล้วล่ะ มีที่ไหน...มาถึงที่แต่ไม่คิดจะมากราบญาติผู้ใหญ่ ไอ้ลูกคนนี่ใจดำเหมือนใครกัน” ชายสูงวัยบ่นพึมพำ กาสะลองได้แต่รับฟังเงียบๆ

“สวัสดีครับคุณแม่” ประชันกล่าวทักทายประมุขวัยชรา คุณหญิงประกายนอนเอนๆ อยู่ที่เก้าอี้พักผ่อนริมระเบียง มีผ้าห่มบางๆ คลุมตลอดหน้าขา

“ลมอะไรหอบเธอมาหาแม่ได้ล่ะประชัน แม่ยังอยู่ในสายตาของเธออีกหรือไง?” คุณหญิงกล่าวเหน็บบุตรชาย เพราะหลังจากแต่งงานกับโสภาพรรณแทบนับครั้งได้ที่ประชันกลับมาเยี่ยมเยียนที่พงษ์ไพศาลกิจ

“แหมคุณแม่ก็พูดเกินไปครับ งานผมยุ่งเลยไม่ค่อยมีโอกาสกลับมาหาคุณแม่ แต่ผมก็มาทุกครั้งที่ผมว่างนี่ครับ” ฝ่ามือเหี่ยวย่นยกขึ้นบีบนวดเรียวขาผอมๆ ของผู้เป็นแม่ หลังถูกเหน็บด้วยความจริง

“เท่าไหร่ล่ะกับการมาเยี่ยมแม่ครั้งนี้”

“คุณแม่ก็ ผมไม่ได้มาขอเงินคุณแม่หรอกครับ”

“เธอไม่ต้องการเงิน แล้วเธอต้องการอะไรประชัน!” คุณหญิงถามเสียงเข้ม ท่านเห็นแววตาเป็นประกายของบุตรชาย ตอนที่เขามองไปรอบๆ บ้าน

“บ้านหลังนี้เก่าและทรุดโทรมลงไปมากนะครับ เก็บไว้ก็เปลืองค่าดูแลค่าใช้จ่ายเปล่าๆ คุณแม่ย้ายไปอยู่กับผมที่บ้านใหม่ดีกว่า จากนั้นเราก็ปรับปรุงบ้านใหม่ อาจจะขายได้ราคาดี”

“ประชัน!! เธอจะให้แม่ขายบ้านคุณพ่ออย่างนั้นรึ! เกินไปแล้วนะ” คุณหญิงแผดเสียงลั่น เจ็บใจจนแทบกระอักเลือด กาสะลองรีบถลาเข้ามาใกล้ๆ เธอกลัวว่าประมุขเฒ่าจะล้มพับไปเพราะความโกรธ

“เก็บบ้านไม้เก่าๆ เอาไว้ก็เปลืองค่าดูแลรักษาเปล่าๆ ปลี้ๆ ครับคุณแม่ สู้ขายเอาเงินไปทำประโยชน์อย่างอื่นยังดีเสียกว่า” ประชันตอบเสียงเคร่ง เพราะมารดาขัด ทำท่าเหมือนจะไม่เห็นด้วย

“ไม่ประชัน แม่จะไม่ขายบ้านนี้”

“คุณแม่ แต่ผมต้องการใช้เงิน เราจะขยายการค้าออกไปต่างจังหวัดต้องใช้เงินลงทุนอีกเยอะนะครับ”

“ไม่มีเงิน ก็ยังไม่ต้องขยาย ทำที่มีอยู่ให้ได้กำไรเสียก่อนเถอะ แล้วค่อยคิดจะขยายกิจการ” คุณหญิงติงเสียงนิ่งๆ ยกแก้วชาร้อนที่กาสะลองส่งให้จิบแก้กระหาย

“เพื่อนคนอื่นๆ เขาขยายงานกันพรวดๆ ถ้าผมไม่ขยับขยายบ้าง ก็อายเพื่อนอายฝูงกันพอดีสิครับ”

“แล้วจะทำตามคนอื่นเขาได้ยังไง กิจการเขาดี เขาก็ต้องขยับขยายนะสิ แต่บริษัทเรา ตั้งแต่ลูกเข้าไปบริหาร แค่ให้เสมอตัวยังยากเลย แล้วจะขยายกิจการให้เป็นภาระทำไมกันล่ะ”

“คุณแม่!”

“แม่พูดเรื่องจริงนะประชัน แค่ประคองตัวไว้ไม่ให้ขาดทุนก็น่าจะพอแล้วนี่”

“คุณแม่...แต่ผม”

“ถ้าลูกต้องการจะขยับขยายบริษัท ลูกต้องหาทางเอาเองนะประชัน แม่ไม่มีอะไรจะให้แกแล้วล่ะ ที่เคยมีก็หมดจนแทบจะไม่มีอะไรเหลือ ตอนนี้แม่เหลือแค่บ้านหลังนี้กับลมหายใจเท่านั้น”  คุณหญิงตอบบุตรชายเสียงสั่น แววตาหมองเศร้า

“คุณแม่ครับ ผมถึงอยากให้คุณแม่ย้ายไปอยู่ด้วยกัน ผมจะได้ปรับปรุงบ้านหลังนี้ใหม่ เวลาขายจะได้ราคาดีกว่านี้ไงครับ”

“ใจคอแกจะให้สมบัติของบรรพบุรุษ ถูกผลาญหมดในช่วงที่ฉันดูแลงั้นรึ แม่ขอบ้านหลังนี้ไว้ได้ไหม?”

“แม่จะเก็บไอ้บ้านโทรมๆ หลังนี้ไว้ทำไมกันครับ สู้ขายแล้วเอาเงินมาหมุนยังจะดีเสียกว่า”

“รอให้แม่ตายก่อนนะประชัน ถ้าแกอยากขายก็ขาย แต่ต้องให้แม่ตายก่อน แม่จะได้ไม่เสียใจเพราะลูกชายคิดจะขายบ้านจากน้ำพักน้ำแรงของพ่อแม่กิน” คุณหญิงยื่นคำขาด ทำให้บุตรชายรู้สึกไม่พอใจ เขาจึงกระฟัดกระเพียดขอตัวกลับเมื่อไม่ได้สิ่งที่หวังไว้

“ผมกลับแล้วนะครับแม่ แม่คิดให้ดีๆ อีกทีก็แล้วกัน แม่จะยอมขายบ้านเก่าๆ นี่หรือจะมองดูบริษัทคุณพ่อล้มละลาย” ชายสูงวัยกลับไปแต่ทิ้งความกังวลไว้ให้ประมุขเฒ่า

“ดอกปีบฉันควรทำอย่างไรดี...ฉันมันคนมีกรรม เลี้ยงลูกแบบเทวดาจนมันมองไม่เห็นกระทั่งหัวแม่ ที่ซุกหัวก่อนตายดูซิมันยังจะขาย แล้วฉันจะไปอยู่ที่ไหน ลูกสะใภ้ที่ฉันอยากได้นักหนา ช่างเป็นลูกสะใภ้ที่แสนประเสริฐตั้งแต่สมบัติฉันหมดไม่เคยเห็นน่าค่าตาเลย” กาสะลองได้แต่สงสารคุณหญิงผู้เฒ่าเธอจึงตั้งใจจะพยายามพาหลานชายของคุณหญิงประกายมาเยี่ยมท่านถึงบ้านให้ได้