ตอนที่ 11 อาหารญี่ปุ่น (1)

 

ทั้งสี่คนมาถึงห้างสรรพสินค้าที่เฮียชนต้องการ แล้วลงจากรถท่ามกลางสายตาของคนที่มาจับจ่ายใช้สอย พิสุทธิ์ชนเดินนำหน้าและมีลูกน้องคู่กายใส่สูท สวมแว่นกันแดดสีดำเดินตามหลัง นี่มันซีนในหนังเจ้าพ่อชัด ๆ

“ไส้หวาน 5 ไส้เค็มไข่นก 5 ซอสเยอะ ๆ”

ตรัยคุณนิ่งอึ้งไปที่เห็นเฮียชนเดินไปสั่งขนมโตเกียวรถเข็นที่จอดอยู่ นี่เหรออาหารญี่ปุ่นของเขา ตรัยคุณยืนมองตาปริบ ๆ ปล่อยให้หมีและยักษ์สั่งจนเสร็จ

“ตรัยเอาอะไร สั่งเลย...ร้านนี้อร่อย”

“พ่องตาย”

“หะ?” เพราะเสียงรถที่วิ่งสัญจรไปมาทำให้เฮียชนและอีกสองคนได้ยินไม่ถนัดนัก

“เอา เอาเหมือนเฮียเลยครับ”

พวกมึงเป็นเจ้าพ่ออิทธิพลมืดหรือคนไข้รับยาไม่ครบกันแน่ พอกันทั้งเจ้านายลูกน้อง เอาอะไรขึ้นมาเป็นแก๊งอิทธิพลมืดที่ตำรวจต้องการตัวมากที่สุด ตรัยคุณอยากจะตะโกนถามจริง ๆ

“รอเวลาที่เหมาะสม...แล้วจะพาไปกินอาหารที่แท้จริง”

พิสุทธิ์ชนหันมาบอกตรัยคุณ ขนาดจะไปกินข้าวยังต้องมีฤกษ์งามยามดี นี่มันเจ้าพ่อสายมูเตลูของจริง ฤกษ์ยามต้องเป๊ะ คลาดเคลื่อนไม่ได้ เพราะเล่นของและมูเตลูสินะถึงทำให้แก๊งนี้อยู่ยงคงกระพัน สายสืบล้วงไม่ได้ ตำรวจบุกก็เฉย เห็นทีต้องหาทางทำให้คุณไสยและเวทมนตร์คาถาของเฮียชนเสื่อมซะแล้ว

“ได้โตเกียวแล้วไปเถอะ อีก 15 นาที”

ทุกคนเดินตามเฮียชนอย่างว่าง่าย แต่โตเกียวร้านนี้อร่อยจริงหรือว่าเขาหิวตรัยคุณก็ตอบไม่ได้ เบื้องหน้าคือร้านอาหารญี่ปุ่น เฮียชนพาทุกคนมุ่งตรงไปจนถึงหน้าร้าน และเดินผ่านเลยไป

สงสัยไปร้านข้างหน้า...ร้านที่หนึ่งผ่านไป ร้านที่สองที่สามค่อย ๆ ผ่านไปจนกระทั่งถึงฟู้ดคอร์ท ที่พนักงานกำลังเริ่มทยอยนำอาหารมากมายมาตั้งเรียงเอาไว้ และอาหารทุกกล่องล้วนน่ากินชวนให้หิวยิ่งกว่าเดิม

“บ่าย 3 ครึ่ง”

ที่แท้ฤกษ์ดาวโจรก็คือ 15.30 น. ขนาดเวลาอาหารยังดูฤกษ์ดูยามไม่ให้คลาดเคลื่อน ตรัยคุณก้มลงมองนาฬิกาบอกเวลาอีกห้านาทีจะเป็นเวลา 15.30 น.

สวัสดีลูกค้าทุกท่าน วันนี้ห้างโลโล่ของเราได้จัดโปรโมชันลดราคา อาหารปรุงสุกพร้อมทานลดราคา 50% อาทิ ซูชิ ข้าวหน้าแซลมอน ข้าวหน้าปลาไหล ซาซิมิ ตั้งแต่เวลา 15.30 น เป็นต้นไป ท่านลูกค้าท่านใดสนใจอยากลองชิม สามารถเลือกซื้อได้ที่แผนกอาหารค่ะ

“ไป เขาเปิดขายแล้ว อยากได้อะไรก็หยิบมาเลย ฉันเลี้ยงเอง”

“ที่เฮียให้รอเวลาคืออันนี้เหรอครับ”

“ใช่ไง...รอเวลาป้ายเหลือง ไปสิ ไม่ต้องเกรงใจฉัน ดูสองคนนั้นสิ มาทีไรจัดเต็มทุกที”

กูจะเอาอะไรทุบมึงดี...ตรัยคุณแอบนึกในใจ อุตส่าห์หลงคิดไปว่าต้องรอฤกษ์มงคลอะไรซะอีก ที่ไหนได้มันรอราคาลดป้ายเหลือง

“ทำไม นายไม่กินเหรอ หรือกินป้ายเหลืองไม่ได้ ของดี ๆ ทั้งนั้น”

“กินได้ครับ” ตรัยคุณพยักหน้าน้อย ๆ แล้วเดินไปหยิบอาหาร ในขณะที่ใครบางคนยืนมองด้วยรอยยิ้มแบบไม่วางตา...คนสวย

“รวยแล้วก็ช่วยซื้อวิตามินบีกินหน่อยเถอะ”

วันเวลาล่วงเลยมาจนกระทั่งถึงวันที่ตรัยคุณได้ส่งข่าวมาว่าจะมีการลักลอบพาแรงงานต่างด้าวเข้าเมืองอย่างผิดกฎหมาย ข้อมูลที่ทางตำรวจได้มานั้นชัดเจนและละเอียดมากพอที่จะทำให้ตำรวจทำงานได้ง่ายขึ้น ทุกอย่างได้ถูกตระเตรียมขึ้นอย่างเป็นขั้นเป็นตอนและรัดกุม มีการวางกำลังเอาไว้ตลอดเส้นทางที่ขบวนการลักลอบจะขับผ่าน

“เฮียจะไปไหนครับ ดึกแล้วนะครับ”

“ฉันมีธุระต้องไปทำ” เฮียชนเอ่ยตอบตรัยคุณด้วยรอยยิ้ม จากนั้นจึงหมุนฟูลเทิร์นรอบตัวเอง กลิ่นน้ำหอมฟุ้งกระจายขนาดที่ว่าเดินผ่านที่ปัตตานีแม่ฮ่องสอนยังรับรู้ได้

“นัดสาวเหรอครับแต่งตัวจัดเต็มขนาดนี้” ตรัยคุณคิดว่าเจ้านายคงจะไปคุมการขนคนด้วยตัวเอง แต่แบบนี้มันมีที่ไหนกัน โดยมากพวกผู้บงการมักไม่ค่อยปรากฏตัวใกล้สถานที่เหล่านั้นให้ตัวเองตกเป็นที่ต้องสงสัย หรือว่านี่คือกลยุทธ์ของพิสุทธิ์ชน เพราะใครจะคาดคิดว่าผู้บงการจะไปอยู่ในบริเวณนั้น แต่ก็ดีเหมือนกันจะได้รวบตัวได้แบบคาหนังคาเขาดิ้นไม่หลุดแน่นอน

“ผมขับรถให้ครับ”

“ไม่ต้อง ฉันไปเองสะดวกกว่า”

“ระวังตัวไว้นะครับ”