ตอนที่ 12 อาหารญี่ปุ่น (2)

เฮียชนส่งยิ้มให้ ที่แท้แล้วตรัยคุณก็เป็นห่วงเขาไม่น้อย อาสาจะขับรถให้เพราะไม่อยากให้ไปคนเดียว แถมยังบอกให้เขาระวังตัวกลัวว่าจะเกิดอันตราย ทั้งก่อนหน้านั้นยังแอบหยั่งเชิงว่าเขาแต่งหล่อขนาดนี้นัดสาวที่ไหนไว้หรือเปล่า ที่แท้ก็ไม่กล้าถามตรง ๆ แต่เขาก็เข้าใจได้ เอาไว้เสร็จธุระแล้วจะเปิดโอกาสให้ตรัยคุณได้ใกล้ชิดมากกว่านี้

“ไม่ต้องกังวล ฉันไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนนอกจากแม่ของกุนเชียง”

ถึงจะเลวร้ายแค่ไหนแต่ก็มีข้อดีอยู่บ้างคือรักลูกรักเมีย เท่าที่มีข้อมูลตั้งแต่นงนุชเสียไปเขาก็ไม่ยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงคนไหนอีก ทั้งยังไม่เปิดโอกาสให้ผู้หญิงคนไหนเข้าใกล้ตัวเอง ก็คงเพราะรักนงนุชมากหรือไม่ก็เห็นแก่กุนเชียง

“แน่ใจนะครับว่าเฮียจะขับเอง”

เห็นการขับรถคราวก่อนก็ชวนให้คิดหนัก ปาดขวาแซงซ้าย เบรกสะบัด กลัวจริง ๆ ว่าจะได้รับสายจากกู้ภัยในสักวัน

“ไม่ต้องห่วงฉันหรอก” เฮียชนส่งยิ้มให้ตรัยคุณ นานแล้วที่ไม่มีคนคอยถามหรือห่วงใยตนเองเช่นนี้ ความรู้สึกของการมีใครสักคนรอเรากลับบ้านมันดีแบบนี้นี่เอง นับตั้งแต่บิดามารดาเสียไปและน้องสาวก็ย้ายไปอยู่ต่างประเทศ นี่เป็นครั้งแรกที่ทำให้เฮียชนรู้สึกชุ่มชื่นหัวใจ วันแรกที่ได้เจอตรัยคุณ ใบหน้ารูปร่างนั้นถูกอกถูกใจพิสุทธิ์ชนเป็นอย่างมาก นานแล้วที่หัวใจพ่อม่ายหนุ่มลูกหนึ่งเมียตายไม่ได้เต้นรัวขนาดนี้

นุช กูว่ากูพบเนื้อคู่หนึ่งอัตราว่ะ ถ้ามึงยังอยู่มึงต้องดีใจกับกูแน่ ๆ... เฮียชนนึกถึงแม่ของกุนเชียงด้วยรอยยิ้ม ห้าปีแล้วที่เธอจากไป ห้าปีที่เลี้ยงลูกของเธอมาเพียงลำพัง มรดกที่เขามักพูดถึงต่อหน้ารูปของนงนุชเสมอว่ามรดกที่เธอทิ้งไว้ให้น่ารักมาก ๆ

“เฮียชนมาแล้ว” โจ๊ก หัวหน้าอาสากู้ภัยลุกขึ้นยืนแล้วขยับเก้าอี้ให้ผู้ไม่ประสงค์ออกนามที่ร่วมเป็นอาสาและสนับสนุนกิจกรรมของมูลนิธิมาตลอดหลายปี

“นั่ง ๆ เฮียไม่ใช่นายก อบต. ไม่ต้องลุกขึ้นมาต้อนรับขนาดนี้ก็ได้...แต่ถ้าลุกมาเพราะความหล่อก็พอรับไหว”

เสียงหัวเราะครึกครื้นดังไปทั้งโต๊ะ วันนี้มีเจ้าหน้าที่ประจำที่เข้าเวรอยู่สี่ถึงห้าคน และอาสาสมัครอีกคน เฮียชนวางข้าวของพะรุงพะรังในมือลงบนโต๊ะ ทุกคนพร้อมใจยกมือไหว้ขอบคุณ

“เหมือนเดิม ห้ามพูดว่ามาจากเฮีย พวกคุณมึงต้องบอกว่าตัวเองซื้อมา เดี๋ยวมีภาพลักษณ์ใจบุญขึ้นมาเฮียจะไม่น่าเกรงขาม เดี๋ยวลูกหนี้จะไม่ยำแกง”

“ยำเกรง!!!” ทั้งโต๊ะพร้อมใจรับมุกตลกของเขา แม้ว่ามุกไม่ฮาจะพาเพื่อนเครียดแค่ไหนก็ตาม

“คืนนี้เงียบผิดปกติ ไม่มีแจ้งเหตุอะไรเลยเฮีย บรรยากาศแบบนี้ใจไม่ดีเลย” โจ๊กเทชาอุ่น ๆ ส่งให้เฮียชน บรรยากาศแบบนี้ดูเงียบผิดปกติ กู้ภัยและอาสาสมัครล้วนเป็นกังวลเพราะเมื่อไหร่ที่เป็นแบบนี้มักจะตามมาด้วยเหตุใหญ่ และไม่มีใครอยากให้เป็นเช่นนี้ ไม่ว่าเหตุเล็กหรือใหญ่ก็ตาม พวกเขาล้วนอยากให้ทุกคนปลอดภัย

“เฮียกินข้าวต้มไหมคะ ปอยต้มข้าวต้มไว้ พวกนี้มันกินกันหมดแล้ว ถ้าเฮียไม่ถือสาอะไรปอยจะไปตักให้”

“ดีเหมือนกัน ดึก ๆ แบบนี้”

ปอยเดินเข้าไปด้านหลัง มีโจ๊กเดินตามไปติด ๆ จนมาถึงห้องครัวของมูลนิธิ

“ปอย”

“มีอะไรพี่” ปอยเปิดเตาแก๊สอุ่นข้าวต้มให้ร้อนสักหน่อย ก่อนที่จะเดินไปหยิบถ้วย

“พี่ไม่อยากให้แกเสียใจ พี่รู้นะว่าแกคิดอะไร แต่กับเฮียชนแกอย่าคิดอะไรเลยเถิดเลยว่ะ”

“ทำไมพี่พูดแบบนั้นล่ะ เพราะเขารวยแล้วก็เป็นคนที่สนับสนุนมูลนิธิเราเหรอพี่” ปอย หญิงสาวอาสาสมัครน้ำใจงามที่มักจะหาเวลาแวะเวียนมาทำของอร่อย ๆ ให้คนในมูลนิธิได้เป็นลาภปากอยู่เสมอ และเจ้าหล่อนเองก็ชื่นชอบเฮียชนมานาน

“ไม่ใช่ เฮียเขาไม่ได้ชอบแบบแก”

“ทำไมอะพี่ ฉันขี้เหร่กว่าเมียเฮียที่ตายไปแล้วเหรอ คนก็ตายไปตั้งนานแล้วไหมพี่ ชอบไม่ชอบให้เฮียตัดสินใจเองเถอะ ฉันขอบใจมากนะที่พี่เป็นห่วง”