Chapter 03 : เฮียจีบหนูอยู่หรอ

ตอนที่ 3

เฮียจีบหนูอยู่เหรอ?

ช่วงเย็นของวันศุกร์ ร้านสักที่เคยคึกคักมาตลอดทั้งวันเริ่มเงียบลง ลูกค้าคนสุดท้ายเพิ่งเดินออกจากร้านไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน เหลือเพียงเสียงเพลงเบา ๆ จากลำโพงกับเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานสม่ำเสมอ โซ่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ ก้มหน้าจัดอุปกรณ์ที่ใช้เสร็จแล้วลงกล่องทีละชิ้น ก่อนจะเหลือบมองโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างแก้วกาแฟเป็นระยะ

บนหน้าจอยังคงเป็นบทสนทนากับรดา

ตั้งแต่เมื่อวาน หลังจากที่เขาบอกว่าจะเลี้ยงกาแฟ เธอก็ไม่ได้พูดอะไรต่ออีก แต่แค่ข้อความสั้น ๆ ว่า ถ้าเฮียอยากเลี้ยงก็แล้วแต่ค่ะ กลับทำให้โซ่เผลอคิดถึงมันอยู่หลายรอบ เขาไม่แน่ใจว่ารดาตั้งใจเปิดโอกาสให้จริง ๆ หรือเพียงตอบกลับตามมารยาท แต่ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน เขาก็ถือว่าตัวเองได้ช่องแล้ว

ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแชต ก่อนจะพิมพ์ข้อความไปหนึ่งบรรทัด

So: พรุ่งนี้ว่างไหมครับ

เขาจ้องข้อความอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกดส่งอย่างไม่ลังเล ไม่ถึงนาที สถานะอ่านก็ปรากฏขึ้น แต่ไม่มีคำตอบ โซ่เลิกคิ้ว

“เล่นตัว?”

เขาวางโทรศัพท์ลงแล้วเดินไปหยิบผ้าเช็ดโต๊ะ แต่ยังไม่ทันได้เช็ดไปถึงไหน โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นอีกครั้ง

Rada: มีอะไรคะ

So: จะชวนไปกินกาแฟ

อีกฝ่ายอ่านทันที แต่คราวนี้เงียบไปนานกว่าเดิม โซ่ยืนรอด้วยสีหน้าคาดหวังอย่างที่ไม่ค่อยเกิดขึ้นกับตัวเองนัก เขาเคยเป็นฝ่ายชวนผู้หญิงออกไปเที่ยวมากมาย และส่วนใหญ่แทบไม่ต้องรอคำตอบนานขนาดนี้ด้วยซ้ำ บางคนตอบตกลงทันที บางคนเล่นตัวเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ไม่ต่างกัน

มีแค่รดาคนเดียวที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังรอผลสอบอะไรสักอย่าง

Rada: ทำไมต้องไปคะ?

โซ่หัวเราะเบา ๆ ก่อนพิมพ์ตอบ

So: เฮียอยากเลี้ยง

Rada: เลี้ยงลูกค้าทุกคนเหรอคะ?

ปลายนิ้วของโซ่หยุดอยู่เหนือหน้าจอ ก่อนมุมปากจะยกขึ้นช้า ๆ

So: ไม่ครับ

So: เลี้ยงแค่คนที่เฮียอยากเลี้ยง

ครั้งนี้รดาอ่านแล้วไม่ตอบทันที โซ่จึงส่งอีกข้อความตามไป

So: หรือกลัวเฮีย?

คำตอบกลับมาหลังจากนั้นไม่นาน

Rada: เปล่าค่ะ

So: งั้นตกลงนะ

Rada: ยังไม่ได้ตอบเลยค่ะ

โซ่หลุดหัวเราะออกมาเต็มเสียง เขาส่ายหน้าอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะส่งข้อความสุดท้ายไป

So: งั้นเฮียรอคำตอบครับคุณหนู

หลังจากนั้นไม่มีข้อความกลับมาอีก แต่โซ่กลับยิ้มอยู่คนเดียวเหมือนคนได้รับคำตอบแล้ว

เช้าวันเสาร์มาถึงเร็วกว่าที่โซ่คิดไว้มาก เขาตื่นตั้งแต่แปดโมงทั้งที่ปกติวันหยุดมักนอนจนเกือบเที่ยง และสิ่งแรกที่ทำหลังจากหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาคือเปิดแชตของรดา

ไม่มีข้อความใหม่

โซ่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะวางโทรศัพท์ลงบนเตียงแล้วเดินเข้าห้องน้ำ เขาใช้เวลาอาบน้ำนานกว่าปกติ เลือกเสื้อยืดสีดำตัวที่เข้ารูปที่สุดจากตู้ ก่อนเปลี่ยนเป็นกางเกงยีนส์สีเข้มและหยิบสร้อยเงินเส้นเล็กมาสวม

เขายืนมองตัวเองในกระจกอยู่ครู่หนึ่งแล้วหัวเราะออกมา “กูจะแต่งตัวทำไมวะ แค่ไปกินกาแฟ”

แต่ถึงจะพูดอย่างนั้น มือของเขาก็ยังหยิบแว็กซ์มาจัดทรงผมอยู่ดี โซ่เดินกลับมาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้มีข้อความใหม่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ

Rada: วันนี้กี่โมงคะ?

เขาอ่านแล้วเผลอยิ้มทันที

So: บ่ายสองครับ

So: เฮียไปรับไหม?

คำตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว

Rada: ไม่ต้องค่ะ หนูไปเอง

โซ่พิมพ์ตอบกลับ

So: ใจร้ายจัง

So: ปล่อยให้เฮียขับรถไปรับไม่ได้เหรอครับ

Rada: ไม่จำเป็นค่ะ

So: โอเคครับ

So: งั้นเฮียรอที่ร้าน

โซ่กดส่ง ก่อนจะมองตัวเองในกระจกอีกครั้ง อย่างน้อยวันนี้เขาก็มีข้ออ้างที่จะได้เจอเธอ และเขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า จริง ๆ ตัวเองอยากเลี้ยงกาแฟ หรืออยากเห็นหน้ารดากันแน่

บ่ายสองโมงตรง เสียงกระดิ่งเหนือประตูร้านดังขึ้น โซ่ที่กำลังนั่งวาดแบบรอยสักอยู่หลังเคาน์เตอร์เงยหน้าขึ้นทันที ก่อนรอยยิ้มจะปรากฏบนใบหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ

รดาเดินเข้ามาในชุดลำลองแทนชุดนักเรียน เสื้อแขนยาวสีอ่อนกับกางเกงยีนส์เรียบ ๆ ทำให้เธอดูโตขึ้นจากครั้งก่อนเล็กน้อย ผมยาวถูกปล่อยลงตามธรรมชาติ และยังคงมีจิวเล็ก ๆ ที่เพิ่งเจาะไปเมื่อไม่กี่วันก่อนอยู่ตรงตำแหน่งเดิม

โซ่มองเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูด “วันนี้สวยนะครับ”

รดาชะงักเล็กน้อย “ขอบคุณค่ะ”

“ไม่ปฏิเสธแล้วเหรอ?”

“เฮียชมก็ขอบคุณค่ะ”

โซ่ยิ้มกว้างขึ้น

“พัฒนาขึ้นนะเรา”

“อะไรคะ?”

“เมื่อก่อนเฮียชมแล้วทำเหมือนไม่ได้ยิน”

รดาเดินเข้ามานั่งบนเก้าอี้หน้าเคาน์เตอร์ “ถ้าเฮียพูดมาก หนูก็เลือกไม่ตอบได้ค่ะ”

“พูดแบบนี้เดี๋ยวเฮียเสียใจนะ”

“เฮียดูไม่เหมือนคนเสียใจง่ายค่ะ”

“รู้จักเฮียดีเหมือนกันนี่”

รดาไม่ได้ตอบ เพียงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กเวลา

โซ่จึงหยิบกุญแจรถขึ้นมา “ไปกันครับ”

“ไปไหนคะ?”

“กินกาแฟไง”

“ร้านอยู่ตรงนี้ไม่ใช่เหรอ?”

“เฮียหมายถึงร้านข้างนอกครับ”

“อ้าว…”

“หรือหนูคิดว่าเฮียจะชงให้กิน?”

รดามองหน้าเขา ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ

“ก็ดีค่ะ”

โซ่หัวเราะทันที “ได้ครับ เดี๋ยวคราวหน้าเฮียชงให้”

“วันนี้ไม่ได้เหรอคะ?”

คำถามนั้นทำให้โซ่ชะงักไปเล็กน้อย

รดาเองก็เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป เธอจึงก้มหน้ามองโทรศัพท์เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ส่วนโซ่กลับยิ้มอย่างพอใจ

“ได้สิครับ”

เขาเดินไปทางด้านหลังร้านเพื่อเตรียมกาแฟให้เธอ และเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าแค่การได้ชงกาแฟให้ใครสักคนมันก็ทำให้ตัวเองอารมณ์ดีได้ขนาดนี้

หลังจากนั่งอยู่ในร้านกาแฟเล็ก ๆ ใกล้ร้านสัก ทั้งคู่ก็เริ่มพูดคุยกันมากขึ้น โซ่เพิ่งรู้ว่ารดาเป็นนักเรียนชั้นสุดท้ายของโรงเรียนนานาชาติและกำลังเตรียมตัวเรื่องมหาวิทยาลัย ส่วนรดาเองก็เพิ่งรู้ว่าโซ่ไม่ได้เพียงเปิดร้านสักเล่น ๆ แต่เขาใช้เวลาหลายปีฝึกวาดรูปและศึกษางานสักอย่างจริงจัง

“ทำไมถึงชอบสักคะ?” รดาถามขึ้นหลังจากเงียบไปพักหนึ่ง

โซ่หมุนแก้วกาแฟในมือช้า ๆ ก่อนตอบ “เพราะเฮียชอบวาดรูปมั้งครับ ตอนแรกก็วาดเล่น ๆ แต่พอได้ลองสักจริง ๆ แล้วรู้สึกว่ามันต่างจากการวาดบนกระดาษ”

“ต่างยังไง?”

“เพราะสิ่งที่เฮียวาด มันจะอยู่กับคนคนนั้นไปอีกนาน”

รดานิ่งฟัง

“บางคนมาสักเพราะอยากจำอะไรบางอย่าง บางคนมาสักเพราะอยากลืมอะไรบางอย่าง ส่วนบางคนก็แค่อยากมีอะไรที่เป็นของตัวเอง” โซ่พูดพลางมองแก้วกาแฟตรงหน้า “เฮียชอบตรงนั้นแหละ มันไม่ใช่แค่รูปสวย ๆ แต่ทุกลายมีเรื่องของมัน”

รดามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามเบา ๆ “แล้วถ้าเป็นเฮียล่ะคะ มีรอยสักที่มีความหมายไหม?”

“มีครับ”

“ลายไหน?”

โซ่ยกแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยสักบริเวณท่อนแขนหลายลาย “เกือบทุกลายเลย”

“แล้วลายที่ชอบที่สุด?”

เขามองรอยสักของตัวเอง ก่อนตอบว่า “ลายนี้”

นิ้วเรียวยาวแตะลงบนลายเล็ก ๆ บริเวณข้อมือ

“ทำไมคะ?”

“ไว้มีโอกาสจะเล่า”

รดาเลิกคิ้ว “ทำไมต้องมีโอกาส?”

โซ่ยิ้ม

“เพราะถ้าเล่าตอนนี้ เฮียก็ไม่มีข้ออ้างชวนหนูออกมาเจอกันอีกสิ”

รดาเงียบไป โซ่เองก็เงียบ ก่อนหญิงสาวจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ เป็นครั้งแรกตั้งแต่ทั้งคู่รู้จักกัน เสียงหัวเราะนั้นทำให้โซ่มองเธอนิ่งไปชั่วขณะ เพราะเขาเพิ่งค้นพบว่ารดาตอนยิ้ม น่ามองกว่าตอนทำหน้านิ่งเสียอีก

“เฮียมองอะไรคะ?”

“กำลังคิดว่าหนูยิ้มแล้วสวย”

รอยยิ้มบนใบหน้าของรดาค่อย ๆ จางลง

“กลับมาเป็นคนเดิมแล้วเหรอคะ?”

“คนเดิมคือใคร?”

“คนที่ชอบหยอด”

“อ้าว ก็เฮียเป็นแบบนี้”

“รู้แล้วค่ะ”

“แล้วไม่ชอบเหรอ?”

รดายกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม ก่อนตอบโดยไม่มองหน้าเขา

“ก็ไม่ได้เกลียดค่ะ”

คำตอบนั้นทำให้หัวใจของโซ่กระตุกอย่างประหลาด

เขายิ้มออกมาอย่างช้า ๆ

“งั้นเฮียหยอดต่อได้ใช่ไหม?”

รดาหันกลับมามองเขา แล้วพูดประโยคที่ทำให้คนเจ้าเล่ห์อย่างโซ่ต้องหยุดยิ้มไปชั่วขณะ

“เฮียจีบหนูอยู่เหรอคะ?”

บรรยากาศตรงหน้าราวกับเงียบลงในทันที

โซ่มองคนตรงหน้าอยู่หลายวินาที

ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างคนที่ในที่สุดก็ถูกเปิดประเด็นที่ตัวเองรออยู่

“ถ้าเฮียบอกว่าใช่…”

เขาโน้มตัวเข้าไปเล็กน้อย น้ำเสียงทุ้มลดลงจนฟังดูจริงจังกว่าทุกครั้ง

“หนูจะว่าอะไรไหมครับ?”