Chapter 04 : ถ้าเฮียจีบจริง หนูจะว่าอะไรไหม

ตอนที่ 4

ถ้าเฮียจีบจริง หนูจะว่าอะไรไหม?

คำถามของโซ่ยังค้างอยู่กลางอากาศ ท่ามกลางเสียงเพลงเบา ๆ จากลำโพงในร้านกาแฟและเสียงแก้วกระทบจานของโต๊ะข้าง ๆ รดานั่งนิ่งอยู่ตรงหน้าเขา ปลายนิ้วเรียวที่กำลังจับแก้วกาแฟหยุดชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยมองคนตรงหน้าอย่างพิจารณา เหมือนกำลังคิดว่าคำพูดเมื่อครู่นั้นเป็นเพียงหนึ่งในมุกแพรวพราวของช่างสักหนุ่ม หรือเขาหมายความตามนั้นจริง ๆ

โซ่เองก็ไม่ได้เร่งคำตอบ เขาเพียงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มองเธอด้วยรอยยิ้มบาง ๆ อย่างคนที่มั่นใจในตัวเองพอสมควร ปกติเขามักเป็นฝ่ายพูดจนผู้หญิงตรงหน้าทำอะไรไม่ถูก แต่กับเด็กคนนี้กลับแตกต่างออกไปทุกครั้ง เพราะไม่ว่าเขาจะหยอดไปกี่ประโยค รดาก็ยังคงนั่งจิบกาแฟด้วยสีหน้าสงบนิ่งราวกับคำหวานเหล่านั้นเป็นเพียงเสียงเพลงประกอบในร้าน

“ก็ไม่ได้ว่าอะไรค่ะ”

คำตอบเรียบ ๆ ทำให้โซ่เลิกคิ้วขึ้นนิดหนึ่ง “แปลว่าเฮียจีบได้?”

“หนูไม่ได้พูดแบบนั้นค่ะ”

“แต่ก็ไม่ได้ห้าม”

“ก็ไม่ได้ห้ามค่ะ”

รอยยิ้มของโซ่กว้างขึ้นทันที เขายกแก้วกาแฟขึ้นจิบเพื่อซ่อนสีหน้าตัวเอง แต่ก็ปิดไม่มิดอยู่ดี ความรู้สึกบางอย่างคล้ายกับกำลังเล่นเกมที่ยิ่งเล่นยิ่งสนุก ทั้งที่คนตรงหน้าไม่ได้แสดงท่าทีสนใจเขาเป็นพิเศษเลยสักนิด แต่แค่คำว่า ไม่ได้ห้าม ก็เพียงพอให้คนอย่างโซ่เอาไปคิดเข้าข้างตัวเองได้ทั้งวันแล้ว

“งั้นเฮียถือว่าอนุญาตนะ”

รดาเงยหน้ามอง “หนูไม่ได้อนุญาตค่ะ”

“อ้าว?”

“หนูแค่บอกว่าไม่ได้ห้าม”

“ต่างกันตรงไหนครับ”

“ต่างค่ะ”

โซ่หลุดหัวเราะออกมาเต็มเสียงจนโต๊ะข้าง ๆ หันมามอง เขารีบลดเสียงลงแต่รอยยิ้มยังคงอยู่บนใบหน้า “โอเคครับ คุณหนูรดาชนะ เฮียไม่เถียงแล้วก็ได้”

รดายกกาแฟขึ้นดื่มอีกครั้ง พยายามไม่สนใจคนตรงหน้า แต่สุดท้ายมุมปากกลับยกขึ้นนิดเดียวอย่างห้ามไม่อยู่ เธอไม่ได้รู้สึกว่าการถูกจีบเป็นเรื่องน่ารำคาญอย่างที่คิดไว้ตอนแรก ตรงกันข้าม โซ่เป็นคนที่ทำให้บทสนทนาธรรมดา ๆ กลายเป็นเรื่องน่าขำได้ตลอดเวลา เพียงแต่เธอยังไม่รู้ว่าความรู้สึกนั้นเรียกว่าอะไร และก็ไม่ได้คิดจะรีบหาคำตอบด้วย

หลังจากวันนั้น โซ่ก็เริ่มแวะเวียนเข้ามาในชีวิตของรดามากขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ เขาไม่ได้ตามตื๊อหรือทำอะไรเกินขอบเขต แต่จะมีข้อความสั้น ๆ ส่งมาหาในบางวัน เช่น กินข้าวหรือยังครับ หรือ วันนี้เรียนเหนื่อยไหม บางครั้งก็เป็นรูปกาแฟแก้วหนึ่งพร้อมข้อความว่า วันนี้เฮียกินคนเดียว เหงาจัง ซึ่งรดามักตอบกลับเพียงคำสั้น ๆ ว่า ก็ไปกินกับลูกค้าสิคะ แล้วปล่อยให้คนส่งข้อความนั่งยิ้มอยู่คนเดียว

โซ่ค้นพบอย่างหนึ่งว่าการจีบรดาไม่เหมือนการจีบผู้หญิงคนอื่นเลย เพราะเธอไม่ได้ต้องการคำหวาน ไม่ได้เขินเมื่อถูกชม และแทบไม่เคยเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาก่อนด้วยซ้ำ แต่แปลกตรงที่ทุกครั้งที่เขาคิดว่าจะเลิกแกล้งเธอเพราะอีกฝ่ายดูไม่สนใจ วันถัดมาเขากลับเป็นฝ่ายเปิดแชตขึ้นมาเองโดยไม่รู้ตัว

เย็นวันหนึ่งหลังร้านปิด โซ่นั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าร้านพร้อมกับถอดถุงมือและเก็บอุปกรณ์สักเข้าที่ แสงไฟสีส้มจากด้านในร้านตกกระทบโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์สะอาดเรียงอย่างเป็นระเบียบ เขาเพิ่งสักงานชิ้นใหญ่เสร็จไปหนึ่งงานจึงรู้สึกล้าเล็กน้อย แต่ทันทีที่โทรศัพท์บนโต๊ะสั่น ความเหนื่อยทั้งหมดกลับหายไปแทบจะทันทีเมื่อเห็นชื่อคนส่งข้อความ

Rada: เฮีย

โซ่ขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ เพราะปกติรดาจะเรียกเขาว่า “เฮีย” ก็ต่อเมื่อเขาเป็นฝ่ายถามหรือแหย่ก่อน เขารีบกดเปิดอ่านข้อความ

So: ครับคุณหนู

Rada: พรุ่งนี้ร้านเปิดไหมคะ

เขานิ่งไปสองวินาที ก่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์จะค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

So: เปิดครับ

Rada: งั้นพรุ่งนี้หนูเข้าไปหา

คราวนี้โซ่วางโทรศัพท์ลงไม่ได้ เพราะสมองเริ่มคิดไปไกลหลายอย่าง เธอจะมาสักเพิ่มหรือเจาะเพิ่ม? หรือจริง ๆ แล้วแค่อยากมาเจอเขา? คำถามสุดท้ายทำให้ชายหนุ่มหัวเราะกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะส่ายหน้าอย่างห้ามความคิดไม่ได้

So: มาหาเฮียด้วยหรือมาหางานครับ

ข้อความถูกอ่านอย่างรวดเร็ว แต่กว่าจะมีคำตอบกลับมาเกือบนาที

Rada: มาหาช่างค่ะ

โซ่หัวเราะทันที “โอเค… ช่างก็ช่าง”

วันรุ่งขึ้น รดามาถึงร้านช่วงบ่าย เธอสวมเสื้อแขนยาวสีอ่อนกับกระโปรงสั้นเรียบ ๆ ผมยาวปล่อยลงมาตามธรรมชาติ ต่างจากวันที่มาร้านครั้งแรกที่อยู่ในชุดนักเรียน เธอผลักประตูกระจกเข้ามาพร้อมเสียงกระดิ่งเล็ก ๆ เหนือประตูดังกรุ๊งกริ๊ง

โซ่ที่กำลังนั่งวาดแบบอยู่หลังเคาน์เตอร์เงยหน้าขึ้นมาทันที รอยยิ้มที่เกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัวทำให้เขาต้องก้มกลับไปมองกระดาษตรงหน้าเพื่อเก็บอาการ แต่สุดท้ายก็เก็บไม่อยู่

“วันนี้สวยนะครับ”

รดาหยุดเดินแล้วมองเขา “ขอบคุณค่ะ”

“ชมแล้วไม่เขินหน่อยเหรอ”

“ต้องเขินด้วยเหรอคะ?”

“ปกติเขาชมกันก็เขินนะ”

“หนูไม่ใช่คนปกติค่ะ”

โซ่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมา “เออ จริงของหนู”

รดาเดินเข้ามานั่งบนเก้าอี้หน้าเคาน์เตอร์แล้ววางโทรศัพท์ลง “วันนี้หนูไม่ได้มาสักค่ะ”

“อ้าว”

“มาหาเฮีย”

ประโยคสั้น ๆ ทำให้คนฟังนิ่งไปทันที

รดาเองก็ดูเหมือนไม่ได้รู้ตัวเลยว่าคำพูดของตัวเองส่งผลกับอีกฝ่ายแค่ไหน เธอเพียงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กข้อความตามปกติ ขณะที่โซ่กำลังมองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย

“พูดแบบนี้ เฮียคิดนะ”

“คิดอะไรคะ?”

“คิดว่าหนูเริ่มจีบเฮียกลับแล้ว”

รดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเหมือนเดิม

“ถ้าหนูจีบ เฮียจะรู้เองค่ะ”

คราวนี้เป็นโซ่ที่พูดอะไรไม่ออก

เด็กคนนี้…เริ่มอันตรายขึ้นทุกวันแล้วสิ

เขาหัวเราะเบา ๆ พลางส่ายหน้า ก่อนเดินออกจากหลังเคาน์เตอร์ไปหยิบเครื่องดื่มเย็นจากตู้ให้เธอโดยไม่ต้องถามว่าเอาอะไร เพราะจำได้ว่าครั้งก่อนเธอสั่งอะไร

รดารับแก้วจากมือเขา “ขอบคุณค่ะ”

“ไม่เป็นไรครับ”

โซ่กลับมานั่งฝั่งตรงข้าม เฝ้ามองเธอเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ

“แล้ววันนี้มาหาเฮียทำไมครับ?”

รดาดูดน้ำจากหลอดหนึ่งครั้ง ก่อนตอบอย่างตรงไปตรงมา

“หนูมีเรื่องอยากให้เฮียช่วยค่ะ”

“เรื่องอะไร?”

เธอเงียบไปเล็กน้อย ดวงตาที่เคยนิ่งมาตลอดวันนี้กลับมีความลังเลบางอย่างซ่อนอยู่

“มีผู้ชายคนหนึ่ง…ตามจีบหนูค่ะ”

รอยยิ้มบนใบหน้าของโซ่ค่อย ๆ จางลง เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าคำพูดต่อจากนี้อาจเปลี่ยนความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเด็กคนนี้ไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

“แล้วหนูอยากให้เฮียช่วยอะไรครับ?”

รดาเงยหน้าขึ้นมองเขาตรง ๆ

“เป็นแฟนหนูได้ไหมคะ?”