Chapter 02 : ไม่กลัวช่างเหรอ

ตอนที่ 2

ไม่กลัวช่างเหรอ

เสียงเพลงจากลำโพงตัวเล็กยังคงดังคลอเบา ๆ ภายในร้านในช่วงบ่าย แสงแดดลอดผ่านกระจกหน้าร้านตกกระทบพื้นไม้เป็นแนวยาว ฝุ่นละอองเล็ก ๆ ลอยอยู่ในอากาศอย่างเชื่องช้า โซ่นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ด้วยท่าทีสบาย ๆ ปลายนิ้วเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะขณะเลื่อนดูตารางนัดหมายของลูกค้าไปเรื่อย ๆ แต่แทนที่จะสนใจรายชื่อในหน้าจอ เขากลับเผลอหยุดอยู่ตรงชื่อหนึ่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า

Rada — Follow-up

ชายหนุ่มยกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะในลำคอ เขาไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองกำลังสนใจอะไรนักหนา ทั้งที่รดาเป็นเพียงลูกค้าคนหนึ่งที่เพิ่งมาที่ร้านครั้งแรก และเขาเองก็เจอลูกค้าสวย ๆ อยู่แทบทุกวัน แต่เด็กผู้หญิงคนนี้กลับติดอยู่ในความคิดอย่างน่าหงุดหงิด ราวกับมีอะไรบางอย่างค้างคาอยู่ในใจ

“มึงยิ้มอะไรของมึงวะ”

เสียงเพื่อนที่นั่งอยู่ไม่ไกลทำให้โซ่เงยหน้าขึ้น เขามองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าปกติ ก่อนจะคว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ “ไม่ได้ยิ้ม” เขาตอบหน้าตาย แต่เพื่อนกลับหัวเราะทันที เพราะเห็นชัดเต็มตาว่าเมื่อครู่คนที่บอกว่าไม่ได้ยิ้มกำลังนั่งยิ้มอยู่คนเดียวเหมือนคนบ้า

“สาวอีกแล้วล่ะสิ”

“ลูกค้า”

“ลูกค้าคนไหนทำให้มึงนั่งมองตารางนัดแล้วอมยิ้มได้วะ?”

โซ่ไม่ตอบ เขาเพียงยกกาแฟขึ้นดื่มแล้วเอนหลังพิงเก้าอี้ ทว่าภาพใบหน้าเรียบนิ่งของรดากลับลอยขึ้นมาอีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้ โดยเฉพาะตอนที่เธอมองเขาด้วยสายตาเหมือนกำลังมองช่างสักคนหนึ่งจริง ๆ ไม่มีความประหม่า ไม่มีท่าทีเขินอาย และไม่มีแม้แต่แววตาชื่นชมที่เขาเคยเห็นจากลูกค้าสาวหลายคน

“ก็แค่เด็กคนหนึ่ง” เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่รู้ตัว

เกือบหนึ่งสัปดาห์ผ่านไป ร้านของโซ่เริ่มมีลูกค้าเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ หลังจากผลงานของเขาถูกแชร์ต่อในโซเชียล ลูกค้าหลายคนเดินเข้ามาพร้อมภาพลายสักจากหน้าอินสตาแกรมของร้าน และบางคนถึงขั้นจองคิวล่วงหน้าหลายวัน โซ่เองก็เริ่มคุ้นชินกับการมีคนเข้ามาทักและชื่นชมผลงานของเขาเหมือนเดิม แต่ช่วงบ่ายวันนั้น ขณะที่กำลังเตรียมอุปกรณ์สำหรับลูกค้าคนถัดไป เสียงกระดิ่งเหนือประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“สวัสดีครับ วันนี้มีนัด—”

คำพูดของโซ่หยุดลงกลางประโยคเมื่อเงยหน้าขึ้นมองคนที่เพิ่งเดินเข้ามา

เด็กสาวในชุดนักเรียนโรงเรียนนานาชาติคนเดิมยืนอยู่ตรงหน้าประตู รดาสะพายกระเป๋าใบเดิม ผมยาวถูกปล่อยลงมาข้างหลังอย่างเป็นธรรมชาติ ใบหน้าของเธอยังคงเรียบนิ่งเหมือนครั้งแรกที่เจอกัน และสิ่งที่ทำให้โซ่ต้องกลั้นยิ้มก็คือสายตาของเธอที่กวาดมองไปรอบร้านเพียงครั้งเดียว ก่อนจะเดินตรงมาหาเขาโดยไม่ได้แสดงอาการตื่นเต้นแม้แต่นิดเดียว

“สวัสดีค่ะ”

“อ้าว” โซ่ยิ้มกว้างขึ้นทันที “กลับมาหาเฮียจริง ๆ ด้วย”

รดาไม่ได้ตอบคำแซว เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดข้อมูลการจองแล้ววางลงตรงหน้าเขา “วันนี้มีคิวเจาะค่ะ”

โซ่ก้มมองหน้าจอแล้วพยักหน้า ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ “จำได้ครับ ไม่ต้องย้ำก็ได้ เฮียจำลูกค้าคนนี้ได้แม่นมาก”

“จำลูกค้าทุกคนได้หรือเปล่าคะ?”

คำถามนั้นทำให้โซ่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนรอยยิ้มแพรวพราวจะกลับมาปรากฏบนใบหน้าอีกครั้ง “ถ้าสวยขนาดนี้ก็คงจำง่ายหน่อยครับ”

รดามองเขานิ่ง ๆ แล้วตอบเพียง “อ๋อ” จากนั้นก็เดินผ่านเขาไปโดยไม่มีท่าทีสนใจคำหยอดแม้แต่น้อย

โซ่มองตามอย่างอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “ยังเหมือนเดิมเลยนะ”

“เหมือนอะไรคะ?”

“ไม่สนใจเฮีย”

รดาหันกลับมามอง “ต้องสนใจด้วยเหรอคะ?”

คราวนี้คนโดนถามถึงกับหัวเราะออกมาเต็มเสียง “ไม่ต้องครับ แต่เฮียถามไว้ก่อน เผื่อวันหนึ่งหนูเปลี่ยนใจ”

“คงยากค่ะ”

“โอ้โห พูดเหมือนรู้อนาคตเลย”

“ก็เดาได้ค่ะ”

“งั้นเฮียขอพิสูจน์แล้วกัน”

รดาไม่ได้ตอบอะไรอีก เธอเพียงนั่งลงบนเก้าอี้สำหรับเจาะจิวและยกโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดูบางอย่าง ทิ้งให้โซ่ยืนยิ้มอยู่คนเดียว เพราะยิ่งเธอไม่สนใจ เขากลับยิ่งรู้สึกอยากแกล้งมากขึ้นเท่านั้น

หลังจากตรวจตำแหน่งที่จะเจาะและอธิบายขั้นตอนเรียบร้อย โซ่เตรียมอุปกรณ์อย่างละเอียด เขาสังเกตว่ารดาไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย ต่างจากลูกค้าบางคนที่ยังต้องนั่งสูดหายใจลึกก่อนเริ่มทุกครั้ง ชายหนุ่มจึงอดไม่ได้ที่จะลองแหย่อีกฝ่าย

“ไม่กลัวเหรอครับ?”

“ไม่ค่ะ”

“แน่ใจ?”

“ค่ะ”

“เฮียเป็นช่างสักนะครับ ไม่ใช่หมอ อาจทำเจ็บก็ได้”

รดาเลิกคิ้วเล็กน้อย “ถ้าเจ็บก็ทนค่ะ”

โซ่หัวเราะ “ใจแข็งกว่าที่คิดนี่”

“แล้วเฮียคิดว่าหนูจะกลัวเหรอคะ?”

“ไม่รู้สิ” เขายักไหล่ “เห็นตัวเล็ก ๆ แบบนี้ เฮียนึกว่าจะร้องไห้”

รดาหันมามองเขาเต็ม ๆ “หนูไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นค่ะ”

น้ำเสียงของเธอยังคงนิ่ง แต่โซ่กลับจับได้ถึงความไม่พอใจเล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่ เขาจึงยิ้มอย่างพอใจ เพราะในที่สุดก็มีบางอย่างที่สามารถทำให้เด็กคนนี้แสดงอารมณ์ออกมาได้

“โอเคครับ ไม่อ่อนแอ” เขาพูดพลางหยิบอุปกรณ์ขึ้นมา “งั้นถ้าเจ็บก็อย่ากัดเฮียแล้วกัน”

“หนูจะกัดทำไม?”

“ไม่รู้สิ ลูกค้าบางคนเวลาเจ็บชอบคว้าแขนเฮีย”

“หนูไม่ทำค่ะ”

“เฮียจะรอดู”

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นจากคนตรงหน้า ก่อนโซ่จะเริ่มขั้นตอนอย่างจริงจัง

ครั้งนี้เขาตั้งใจทำงานมากกว่าปกติ เพราะรู้ว่ารดากำลังจับตามองอยู่ แม้เธอจะไม่พูดอะไร แต่สายตาที่มองอุปกรณ์และขั้นตอนการทำงานของเขาก็บอกชัดว่าเธอสนใจ เขาจึงอธิบายทุกอย่างอย่างใจเย็น ตั้งแต่การทำความสะอาด การเตรียมอุปกรณ์ ไปจนถึงการดูแลหลังเจาะ

“หลังจากนี้อย่าเพิ่งจับเล่นนะครับ ถ้ามีอาการบวมเล็กน้อยช่วงแรกถือว่าปกติ แต่ถ้ามีอะไรผิดปกติก็โทรมาถามเฮียได้”

“ค่ะ”

“เบอร์เฮียมีแล้วใช่ไหม?”

รดาชะงัก ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดหน้าจอ “มีในแชตของร้านค่ะ”

“อ๋อ”

โซ่แกล้งทำหน้าเสียดาย “เฮียนึกว่าจะมีเบอร์ส่วนตัวแล้ว”

“จำเป็นด้วยเหรอคะ?”

“เผื่อคิดถึง”

รดาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบกลับอย่างเรียบเฉย “ไม่น่าจะค่ะ”

โซ่หลุดหัวเราะจนต้องหันหน้าหนี

เด็กนี่เอาเรื่องจริง ๆ

เมื่อขั้นตอนทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย รดาลุกขึ้นไปส่องกระจกเพื่อดูจิวใหม่ เธอเอียงศีรษะเล็กน้อยเพื่อดูตำแหน่งอย่างละเอียด ก่อนพยักหน้าด้วยความพอใจ โซ่ที่ยืนอยู่ด้านหลังมองผ่านกระจกแล้วเผลอยิ้มออกมา

“สวยไหมครับ?”

“ค่ะ”

“หมายถึงจิว หรือคนใส่?”

รดาหันกลับมามองเขาผ่านกระจก “จิวค่ะ”

“โห ตัดกำลังใจกันเลย”

“เฮียถามเองนี่คะ”

โซ่หัวเราะแล้วส่ายหน้า เขาไม่เคยเจอลูกค้าที่ตอบคำถามได้ตรงจนตัวเองไปต่อไม่ถูกแบบนี้มาก่อน แต่แทนที่จะรู้สึกเสียหน้า เขากลับรู้สึกสนุกอย่างประหลาด

“งั้นครั้งหน้าเฮียไม่ถามแล้ว”

“ก็ดีค่ะ”

“แต่เฮียจะชมเอง”

รดาเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า ก่อนเดินมาที่เคาน์เตอร์เพื่อชำระเงิน โซ่รับเงินจากเธอแล้วส่งใบแนะนำการดูแลให้ พร้อมกำชับเรื่องการทำความสะอาดอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้พูดหยอกอะไรเพิ่ม เพียงแต่ก่อนที่เธอจะเดินออกจากร้าน เขาก็เรียกเอาไว้เสียก่อน

“รดา”

หญิงสาวหันกลับมา

โซ่ยืนพิงเคาน์เตอร์ มองเธอด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่คุ้นตา “ครั้งหน้าอย่าหายไปนานนะครับ”

รดานิ่งไปเล็กน้อย ก่อนตอบกลับว่า “ถ้ามีอะไรอยากเจาะอีก เดี๋ยวมา”

“เฮียหมายถึงอยากให้มาเจอเฮียครับ”

“เหมือนกันค่ะ”

คำตอบนั้นทำให้โซ่หลุดยิ้มกว้างกว่าเดิม

รดาเปิดประตูร้านออกไป เสียงกระดิ่งดังขึ้นเบา ๆ ก่อนร่างของเธอจะหายไปหลังประตูกระจกอีกครั้ง

โซ่มองตามอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถอนหายใจอย่างคนที่เริ่มรู้ตัวว่าตัวเองกำลังเดินเข้าไปเล่นกับอะไรบางอย่างที่ไม่ควรเล่น

“ยัยเด็กนี่…” เขาพึมพำพร้อมรอยยิ้ม

ก่อนจะส่ายหน้าแล้วกลับไปจัดของบนเคาน์เตอร์ ทว่าไม่ถึงนาที โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างมือก็สั่นขึ้น ข้อความจากบัญชีร้านเด้งขึ้นมาหนึ่งข้อความ

Rada: ขอบคุณสำหรับวันนี้นะคะ

โซ่มองข้อความนั้นอยู่สองวินาที ก่อนพิมพ์ตอบกลับไปด้วยรอยยิ้ม

So: ยินดีครับ แต่คราวหน้าให้เฮียเลี้ยงกาแฟนะ

สถานะขึ้นว่า อ่านแล้ว แต่ไม่มีคำตอบกลับมา โซ่รออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะกับตัวเองเบา ๆ

“เล่นตัวเก่งจริงนะ”

เขาวางโทรศัพท์ลง แต่เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา หน้าจอก็สว่างขึ้นอีกครั้ง

Rada: ถ้าเฮียอยากเลี้ยงก็แล้วแต่ค่ะ

โซ่มองข้อความนั้นแล้วหัวเราะออกมา บางทีเขาอาจไม่ได้คิดไปเองก็ได้ บางทีเด็กคนนี้อาจไม่ได้รำคาญเขาอย่างที่แสดงออกเสียทีเดียว และนั่นยิ่งทำให้โซ่อยากรู้ว่า ถ้าเขาจีบจริง ๆ รดาจะยังใจแข็งได้อีกนานแค่ไหนกัน