ตอนที่ 7

รถของมาคัสจอดอยู่หน้าหอพักแห่งหนึ่ง ดวงตาคมทอดมองไปยังตึกสูงสามชั้น ผนังภายนอกทรุดโทรม ไม่มีระบบรักษาความปลอดภัย หากไม่มีรถจอดอยู่ หรือคนเดินเข้าออก เขาก็นึกว่าเป็นตึกร้างดี ๆ นี่เอง

หนุ่มหล่อเหลียวใบหน้าไปหาหญิงสาวที่นั่งข้างกันแล้วเอ่ยถาม “แน่ใจนะว่าที่นี่มีคนอยู่”

“มีสิคะ ถามแปลก ๆ คุณรอแป๊บนึงนะ หนูจะเข้าไปเอาเสื้อผ้า”

“ฉันไปเป็นเพื่อนเธอดีกว่า”

พระพายไม่ได้คัดค้านอะไร ทั้งสองจึงเข้าไปในหอพักที่มีสภาพไม่น่าอยู่ ที่นี่ไม่มีลิฟต์ ต้องเดินขึ้นบันได ด้านนอกท้องฟ้าเริ่มโพล้เพล้ หลอดไฟที่ติดเพดานเหนือศีรษะจึงถูกเปิดเพื่อให้แสงสว่าง แต่ทว่าบางหลอดก็กระพริบติด ๆ ดับ ๆ

ในห้องของหญิงสาวมีข้าวของเพียงน้อยนิด และถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ พื้นห้องสะอาดไร้เศษฝุ่น บ่งบอกถึงลักษณะนิสัยของคนอยู่อาศัยได้เป็นอย่างดี

ผนังมีภาพวิวธรรมชาติและรูปถ่ายของเธอแปะเอาไว้เพื่อเพิ่มสีสัน ภายในห้องเล็ก ๆ เป็นพื้นที่โล่ง ไม่มีการแบ่งแยกสัดส่วน ทั้งห้องนอน ห้องรับประทานอาหาร หรือนั่งเล่น ล้วนอยู่ในที่เดียวกัน

เครื่องอำนวยความสะดวกมีแค่เตียงนอน ตู้เสื้อผ้า และพัดลมเก่า ๆ ติดอยู่ข้างผนัง ซึ่งเปิดแล้วมีเสียงดังน่ารำคาญ ดีที่ยังมีระเบียงไว้ซักล้าง ตากเสื้อผ้า และมีห้องน้ำแบบชักโครก

“นั่งรอก่อนนะคะ”

เนื่องจากไม่มีเก้าอี้ให้นั่ง มาคัสจึงหย่อนก้นนั่งลงปลายเตียง ด้านหน้าเป็นตู้ไม้เก่า มีโทรทัศน์ขนาด 24 นิ้วตั้งวางอยู่ ส่วนเจ้าของห้องเดินไปล้างมือในห้องน้ำ แผลถลอกทำให้รู้สึกแสบเล็กน้อย จากนั้นก็ตรงไปที่ตู้เสื้อผ้า หยิบกระเป๋าใบเล็กวางลงบนพื้น นำชุดที่จะสวมใส่คืนนี้และชุดนักศึกษาสำหรับวันพรุ่งนี้ รวมถึงของใช้ส่วนตัวที่จำเป็นใส่ไว้ในนั้น

“เสร็จแล้วค่ะ”

“อืม” เขาส่งเสียงในลำคอแล้วหยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูง

เนื่องจากใส่ชุดสูต และพัดลมของเธอก็ราวกับคนใกล้จะหมดเรี่ยวแรงทำให้อากาศในนี้ค่อนข้างร้อน ใบหน้าหล่อมีเหงื่อเม็ดเล็กผุดซึม ในร่มผ้าเปียกชุ่ม พอเข้าไปนั่งในรถที่เปิดแอร์เย็นเฉียบ ค่อยทำให้มาเฟียหนุ่มรู้สึกหายใจโล่งขึ้นมาหน่อย

อลันขับรถพาคนทั้งสองมุ่งหน้าไปยังเพนต์เฮาส์สุดหรูหราของมาคัส ซึ่งอยู่ชั้นบนสุดของตึกสูงใจกลางเมืองเชียงใหม่ ก็ได้เวลากลับไปพักผ่อน

หญิงสาวกวาดสายตาสำรวจภายในห้องที่ถูกตกแต่งอย่างมีเอกลักษณ์ พร้อมกับสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบราวกับไม่มีผู้ใดแตะต้อง และมีพื้นที่ใช้สอยขนาดใหญ่ไม่ต่างจากบ้านหลังหนึ่ง พอเทียบกันก็ไม่แปลกที่เขาจะถามว่าหอพักของเธอนั้นมีคนอยู่หรือเปล่า

ทว่าห้องหรูหราขนาดนี้ เขาจะปล่อยให้เธออยู่คนเดียวแน่หรือ

“ฉันจะพาเธอไปดูห้องนอน”

“เอ่อ แค่ชี้ก็ได้มั้งคะ ไหนคุณบอกว่าจะไม่ทำอะไรฉันไง”

“หึ นึกกลัวขึ้นมาตอนนี้ก็สายไปแล้วล่ะ พระพาย”

อกข้างซ้ายของเธอสั่นไหวขึ้นมาดื้อ ๆ แล้วภาพในคืนนั้นก็ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง พลันทำให้เผลอตัวขบเม้มริมฝีปากอย่างเย้ายวน

“ถ้าไม่อยากโดนก็หยุดทำแบบนั้น”

“หนูทำอะไร” เธอถามกลับอย่างไม่เข้าใจ

หนุ่มหล่อโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ เอ่ยกระซิบข้างหูของพระพาย “ก็เม้มปากไง ไม่รู้ตัวเลยเหรอว่าตอนทำอย่างนั้นหน้าเธอมันเซ็กซีมากแค่ไหน”

“หนูไม่ได้ทำอย่างนั้นสักหน่อย”

ใบหน้าของเธอเห่อร้อน ดวงตาเลิ่กลั่กอย่างเสียอาการ น้ำเสียงทุ้มแผ่วเบาส่งผลให้ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายส่งเสียงตึกตัก ขนกายลุกซู่อย่างห้ามไม่อยู่

“ฉันไม่ทำอะไรเธอตอนนี้หรอกน่า สภาพเพิ่งฟัดกับหมามาเมื่อกี้จะทำให้มีอารมณ์อยู่หรือไง มือของเธอก็ยังเจ็บอยู่ไม่ใช่เหรอ คงกำน้องชายของฉันไม่ได้”

“จะพาไปดูห้องไม่ใช่เหรอคะ” เธอรีบตัดบทก่อนที่เขาจะพูดเรื่องสิบแปดบวกมากกว่านี้

มาคัสนำทางเข้าไปยังห้องนอน ซึ่งด้านในมีพื้นที่แยกโซนห้องแต่งตัว และห้องน้ำ หญิงสาวไม่คิดว่าเขาจะให้เข้ามาอยู่ในห้องของตัวเอง ไม่กลัวเธอขโมยของออกไปขายหรือไง

ริมฝีปากของมาเฟียหนุ่มกระตุกยิ้มเล็กน้อยราวกับคาดเดาความคิดเธอได้ ก่อนเอ่ย “ไปอาบน้ำก่อนสิ ฉันจะสั่งอาหารขึ้นมาให้”

“ยังก่อนดีกว่าค่ะ หนูขออาบหลังกินข้าวเสร็จ”

“ตามใจ งั้นก็ไปดูข้างนอกกัน”

เจ้าของห้องพาสำรวจบริเวณอื่น และยังบอกกับเธอว่าทำตัวตามสบายเหมือนเป็นบ้านของตัวเองได้เลย นั่งรอตรงโซฟาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงอาหารที่สั่งก็มาส่ง

ทั้งสองย้ายไปนั่งโต๊ะรับประทานอาหาร มาคัสเห็นเธอนั่งนิ่ง มองอาหารตาปริบ ๆ เขาจึงเป็นฝ่ายเริ่มตักอาหารก่อน โดยตักวางลงในจานของพระพายเป็นอันดับแรก

“ขอบคุณค่ะ”

เธอไม่ใช่เจ้าของห้อง ไม่ใช่เจ้าของเงินจ่ายค่าอาหาร ดังนั้นจึงไม่กล้ากินก่อน ในเมื่ออีกฝ่ายเริ่มตักอาหารแล้ว พระพายจึงกินข้าวมื้อนี้ได้อย่างสบายใจ

ทันใดที่ลิ้นได้ลิ้มลองรสชาติของอาหารก็ให้สัมผัสที่แปลกใหม่จนอยากตะโกนออกมาว่าอร่อยมาก แตกต่างจากอาหารถุงในตลาด อาหารตามสั่ง และร้านที่เปิดในมหาวิทยาลัยที่เธอเคยกิน

เพราะต้องใช้จ่ายอย่างประหยัด อีกทั้งต้องแบ่งไปใช้หนี้ให้แม่เลี้ยง พระพายจึงไม่เคยเจียดเงินไปใช้ฟุ่มเฟือยกับของกินที่ค่อนข้างมีราคา

“ทำตัวตามสบายได้เลย ต่อไปห้องนี้ก็จะเป็นที่อยู่ของเธอ” เขาเอ่ยหลังจากกินข้าวด้วยกันเสร็จ

“หมายความว่ายังไงคะ”