ตอนที่ 5 ลึกซึ้ง

“ฮะ...เฮียทิ...ศ...อุ๊บ”

จุ๊บ ~~

“อื้อออออ ~~”

รสจูบแสนละมุนถูกบรรจงทาบทับลงมายังริมฝีปากอ่อนนุ่มชุ่มชื่นทันที ดวงตากลมใสที่ในหะแรกยังเบิกกว้างพลันสั่นระริกก่อนที่มันจะค่อย ๆ ปิดพริ้มลงเพื่อรับความหอมหวานแปลกใหม่ที่คนตรงหน้ากำลังมอบให้

มือหนาที่ประคองใบหน้าจิ้มลิ้มอย่างทะนุถนอม ยามที่ลิ้นร้อนค่อย ๆ แซะแทรกเปิดปากสาวเพื่อเข้าไปคว้านหาความหอมหวานที่มีลักษณะเดียวกัน ความแปลกใหม่ที่สาละวนอยู่ในโพรงปากแม้ว่าตัวฉันเองจะไม่ชำนาญ แต่ทว่า...ก็พอจะคล้อยตามได้อย่างไม่เคอะเขิน...

จ๊วบ ~~

“อื้อออออ ~~”

ดวงตาที่ยังคงหลับพริ้มดูเงียบสงบช่างต่างจากปากกับหัวใจและร่างกายในขณะนี้ที่กำลังร้อนรุ่มดั่งถูกไฟแผดเผา ความรู้สึกปั่นป่วนบางอย่างที่ยากจะเข้าใจรังแต่จะทวีคูณขึ้นอย่างไม่อาจหักห้ามได้ โดยเฉพาะอาการเต้นตุบของอวัยวะปุ่มเล็ก ๆ อันเป็นส่วนสำคัญของหญิงสาวที่ตอนนี้กำลังออกอาการจนทำให้เจ้าของร่างเล็กรู้สึกได้

อาการร้อนของเลือดที่พลุ่งพล่านวิ่งวุ่นไม่หยุดเริ่มที่จะส่งผลให้ร่างกายยากที่จะควบคุมได้อีก และในขณะที่สมองเริ่มจะเคลิบเคลิ้มขาวโพลนไปกับการสัมผัสที่วาบหวามไปทุกขณะ สติสัมปชัญญะสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่ก็เลือกที่จะเอ่ยเตือนร่ำร้องให้สองมือบางที่กำลังขยำผ้าปูที่นอนแน่นอยู่ในเวลานี้ยกขึ้นมาหยุดการกระทำอันล่อแหลมนี้ไว้เพื่อไม่ให้เกินเลยจนยากเกินจะแก้ไข

พรึ่บ...!!

ฉันยกมือขึ้นมาออกแรงดันอกของคนตัวโตออกเล็กน้อย จนริมฝีปากของเราทั้งสองหลุดออกจากกัน

“แฮ่กๆๆ ฮะ...เฮียทิศพอเถอะนะคะ ละ...ลูกจันหายใจไม่ออก” ริมฝีปากเล็กหอบอากาศเข้าหายใจ ก่อนจะเอ่ยปากห้ามเตือนสติคนตรงหน้าโดยที่สายตาเสมองไปด้านข้างแทน

“เฮียขอโทษนะ เฮียทำให้ลูกจันกลัวหรือเปล่าคะ” น้ำเสียงอีกทั้งแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดทำให้ฉันที่จับความรู้สึกที่ส่งมาได้ ก่อนที่ฉันจะได้แต่สั่นหัวไปมาเบา ๆ ปฏิเสธเพื่อให้เขาสบายใจ

“อะ...เอ่อ...ถ้างั้นลูกจันไปอาบน้ำก่อนนะเอาไว้อาหารมาแล้วเดี๋ยวเฮียมาเรียก ส่วนพวกของใช้เสื้อผ้าเฮียสั่งให้คนเตรียมเอาไว้ให้หมดแล้ว” คนตัวโตที่ดูจะออกอาการลนลานเล็กน้อยเอ่ยพูดหลังจากหยัดตัวขึ้นมายืนเต็มความสูง

และในจังหวะเดียวกันนั้นขณะที่ตัวของฉันยังคงนอนอยู่บนที่นอนอยู่ สายตาเจ้ากรรมที่ตอนนี้ระดับของมันนั้นดูจะต่ำเกินไปก็ได้ทำให้ฉันได้เห็นอะไรบางอย่างที่ฉันไม่สมควรจะเห็นในเวลานี้

“วะ...ว๊ายยยยย...!!”

ฉันถึงกับร้องเสียงหลงพร้อมกับเอามือปิดหน้าทันที หลังจากที่สายตาพลันไปโฟกัสตรงบริเวณช่วงกลางลำตัวของคนตัวโตที่ยืนทำท่าเงอะ ๆ งะ ๆ เข้า

ส่วนคนตัวโตเองหลังจากที่เขาเห็นอากัปกิริยาของฉัน เขาที่มองตามสายตาฉันตั้งแต่ต้นก็รับรู้ได้ทันทีว่าที่จู่ ๆ ฉันร้องลั่นขึ้นมาสาเหตุมันมาจากตรงไหน

“เฮ้ย...!!” (OoO)

จากนั้นคนที่มีอาการตกใจกับอวัยวะที่ผงาดโชว์หราของตัวเองก็รีบกุลีกุจอสาวเท้าวิ่งหนีออกจากห้องไปอย่างไว โดยที่ฉันได้แต่ปิดหน้าพ่นลมหายใจถี่อยู่อย่างนั้น...พร้อมกับหัวใจไม่รักดีที่ตอนนี้ดันเต้นโครมครามแทบจะทะลุออกมานอกอก... 

กระทั่งเมื่อเหตุการณ์อันน่ากระอักกระอ่วนใจก่อนหน้านี้ได้ผ่านพ้นไปจนเราสองคนได้มานั่งกินข้าวด้วยกัน ภาพมวลของบรรยากาศบนโต๊ะอาหารที่เกิดขึ้นระหว่างมื้อนั้นกลับทำให้เราสองคนได้แต่นั่งกินกันอย่างเงียบ ๆ โดยที่ฉันเองก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นพูดอะไรจากตรงไหน เนื่องจากตอนนี้ข้างในยังรู้สึกอายต่อภาพอวัยวะของคนตัวโตที่ยังติดตาอยู่

ส่วนคนตรงหน้าเองเขาก็คงจะมีความรู้สึกไม่ต่างกันกับฉันเท่าไรนัก เพราะด้วยอากัปกิริยาของเขานั้นเขาเองก็น่าจะยังไม่รู้ว่าจะเริ่มเปิดบทสนทนาจากตรงไหนดี เพราะเอาเข้าจริงนับตั้งแต่ที่เราสองคนตกลงคบกันมาจนถึงกระทั่งหมั้นหมายด้วยกันแล้วพวกเราก็แทบจะไม่เคยมีโมเมนต์แบบนั้นกันมาก่อนเลย อย่างมากสุดที่เราสองคนเคยใกล้ชิดกันก็มีแค่กอด หอมแก้มกับจุ๊บปากเท่านั้น ยังไม่เคยถึงขั้นประกบปากแนบชิดถึงขนาดที่เอาลิ้นสอดใส่เข้ามาอย่างที่เขาทำก่อนหน้านี้

ความคิดบวกกับความเงียบเข้ากัดกินบรรยากาศระหว่างเราทั้งสองจนกระทั่งเมื่อคนตัวโตที่เขาเองคงไม่อยากให้การมาทะเลของเราสองคนในครั้งนี้ผ่านไปอย่างไม่มีความหมายทั้งที่เขาเองก็ตั้งใจเอาไว้ว่าอยากจะมาสร้างความทรงจำดี ๆ ด้วยกันแล้ว นั่นจึงทำให้เขาเริ่มเอ่ยปากพูดขึ้นมาก่อน

“อาหารถูกปากไหมคะ” เฮียทิศถามฉันด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง

“ค่ะ...อร่อยดีค่ะ” ฉันแต่ตอบกลับเพียงประโยคสั้น ๆ เพราะยังทำตัวไม่ถูก

“ลูกจันเป็นอะไรหรือเปล่าคะ หรือว่า...เอ่อ...เราโกรธเฮียหรอ” คนตัวโตทำเสียงเศร้ายามมองมายังฉันที่ยังคงก้มหน้ามองจานข้าวตัวเอง

“ปะ...เปล่านะคะ” ฉันตอบตะกุกตะกักปฏิเสธพร้อมกับรีบเงยหน้าขึ้นไปมองเขาทันทีเพราะไม่อยากให้เขาเข้าใจผิด

“คือว่าถ้าเฮียทำให้ลูกจันไม่พอใจ เฮียขอโทษนะคะ เฮีย...เอ่อ...” คนพูดพูดด้วยความรู้สึกผิด จนฉันเองยังอดสงสารไม่ได้

“ละ...ลูกจันไม่ได้โกรธเฮียทิศเลยนะคะ เฮียทิศอย่าโทษตัวเองเลยนะคะ ลูกจันแค่...”

“แค่อะไรหรอคะ บอกเฮียได้ไหม”

คนฟังฟังด้วยหัวใจที่ลุ้นระทึก เขาที่รู้ดีว่าวันนี้เขาจู่โจมหญิงสาวมากเกินไปและมันอาจทำให้เธอกลัวหรือไม่พอใจเขาได้ และนั่นเป็นสิ่งที่เขาไม่ปรารถนาเอาเสียเลย...

“ลูกจันแค่อายค่ะ กะ...ก็ภาพของเฮียทิศมันยังติดตาลูกจันอยู่เลยนี่ค่ะ” (>///<) ฉันพูดความจริงออกไป เพราะไม่อยากให้เขาเฝ้าโทษตัวเองและไม่อยากให้บรรยากาศในค่ำคืนนี้เสียไป

และทันทีที่เฮียทิศฟังคำสารภาพของฉันจบ คนตัวโตก็ถึงกับยิ้มกว้างก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาด้วยความโล่งใจ

“ฮ่าๆๆ ฟู่วววว ~~ เฮียก็นึกว่าเรื่องอะไร เฮียก็นึกว่าเราโกรธเฮียเรื่องที่เฮีย...เอ่อ...จูบแบบนั้นกับลูกจัน” น้ำเสียงที่ผ่อนคลายความเครียดอย่างเห็นได้ชัดถูกส่งออกมาก่อนที่ในประโยคท้ายน้ำเสียงจะเปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์

“เฮียทิศ...!! ทำไมใจร้ายแบบนี้ล่ะคะ เฮียทิศก็รู้ว่าลูกจันอายอยู่ยังจะพูดอีก” (O///O) ฉันอดแว้ดใส่เขาไม่ได้หลังจากที่เขาจี้คำพูดเข้ามายังกลางใจฉันจนหน้าร้อนผ่าว

“หึหึ...ก็แฟนเฮียน่ารักนี่ค่ะ ยิ่งเวลาโมโหจนแก้มป่องมันน่ารักจนบางครั้ง...เฮียแทบจะอดใจไม่ไหวเลยรู้ไหม” รอยยิ้มและสายตาเจ้าเล่ห์ถูกส่งมาจนร่างสาววูบวาบไปหมด หลังจากที่เขารู้สึกสบายใจต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้

“ลูกจันไม่คุยกับเฮียทิศแล้ว เอาจานไปเก็บดีกว่า” ฉันบุ้ยปากใส่คนเจ้าเล่ห์ที่ยังยิ้มกรุ้มกริ่มไม่หยุดก่อนจะเตรียมตัวลุกขึ้นเดินหนีไป

เพียงแต่ว่าในขณะที่ฉันยังไม่ทันที่จะหมุนตัวเดินหนี ร่างทั้งร่างก็ถูกคนตัวโตคว้าหมับให้ลงไปนั่งบนตักเขาทันที...