ตอนที่ 6 หวงแหน...

หมับ...!!

ฟอด ~~

“อ่ะ...เฮียทิศ” (O///O)

ร่างบางที่ถูกคนเจ้าเล่ห์ดึงให้ลงมานั่งที่ตักอย่างไม่ทันตั้งตัวหลุดร้องเสียงหลงออกมาด้วยความตกใจ ก่อนที่แก้มเนียนใสจะถูกเจ้าของตักแข็งแรงขโมยหอมแก้มเสียฟอดใหญ่

“แฟนใครคะเนี่ยทำไมโตมาแก้มถึงทั้งนุ่มทั้งหอมแบบนี้ล่ะคะ บอกเฮียหน่อยได้ไหมว่าไปทำอะไรมาถึงได้น่ารักจนเฮียหลงได้ขนาดนี้” คำหวานถูกส่งมาป้อยอจนใบหน้าเนียนใสแดงระเรื่อ

“ปากหวานจังเลยนะคะ มดไม่กัดปากบ้างหรอไง...หืมมมมม ~~” ฉันพูดไม่พูดเปล่าแต่ยังยื่นมือข้างที่ไม่ได้คล้องคอเขาไปหยิกแก้มเขาเบา ๆ

“มดไม่เคยกัดนะ แต่ถ้าคนตรงหน้าเฮียอยากจะกัด...เฮียก็เต็มใจค่ะ” คนทะเล้นพูดพร้อมกับยิ้มตาหยีจนฉันแทบจะละลายไปกับการกระทำที่แทบจะไม่ได้เห็นเลยยามที่มีบุคคลที่สามอยู่

“คนบ้า...!! ลูกจันไม่อยากคุยกับเฮียทิศแล้ว” (O//_//O)

ดวงหน้าสวยหวานถึงกับก้มหน้างุดไปไม่เป็นเมื่อได้ยินคำหวาน ความร้อนผ่าวที่เครื่องปรับอากาศยังเอาไม่อยู่แผ่ซ่านไปทั่วทั้งใบหน้าและร่างสาวจนทำตัวไม่ถูกได้แต่บุ้ยปากพูดข่มความอาย

“เฮ้อออออ ~~ ทำไมสองปีมันถึงได้นานขนาดนี้นะ เฮียอยากให้ถึงวันที่เราสองคนแต่งงานเร็ว ๆ จัง เฮียอยากนอนกอดลูกจันทุกวันเลย อยากตื่นเช้ามาก็เจอลูกจันนอนอยู่ข้าง ๆ ได้มองลูกจันหลับแล้วก็แอบจุ๊บแก้มนุ่ม ๆ ทุกเช้า ถ้าถึงวันนั้นเฮียคงเป็นผู้ชายที่มีความสุขที่สุดเลยว่าไหมคะ แล้วลูกจันล่ะคิดแบบเฮียไหม...หืมมมมม ~~”

น้ำเสียงทุ้มหวานละมุนเอื้อนเอ่ยคำพูดมากมายจนทำให้หัวใจของคนฟังพองโตพร้อมกับคิดจินตนาการตามสิ่งที่ได้ยิน นั่นก็เพราะไม่ใช่แค่เขาเท่านั้นที่คิดแบบนั้นเพราะตัวฉันเองก็รู้สึกไม่ต่างกันกับเขาเลยสักนิด ฉันเองก็อยากอยู่กับเขา อยากที่จะตื่นขึ้นมาเจอเขา อยากจะนอนซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเขา และอยาก...ได้รับรสจูบแสนหอมหวานอย่างที่ได้รับก่อนหน้านี้ทุกเมื่อเชื่อวันอีกด้วย...

“ว่าไงคะ ลูกจันคิดแบบเฮียไหมเอ่ย” เจ้าของตักถามเสียงกระเส่าย้ำหลังจากเห็นว่าฉันเงียบไม่ยอมตอบ ก่อนที่ฉันจะระบายยิ้มสดใสตอบเขากลับไป

“ค่ะ...ลูกจันก็อยากอยู่กับเฮียทิศเหมือนกัน” (^-^)

“เฮียจะรอนะคะ ลูกจันก็ห้ามหวั่นไหวกับใครด้วยนะตอนที่อยู่มหาลัย ต้องจำไว้เสมอว่าตัวเองมีแฟนแล้วนะรู้ไหม อีกทั้งยังหมั้นมีเฮียจองเป็นเจ้าของแล้วด้วยนะ เฮ้อออออ ~~ ใจจริงเฮียก็อยากไปลงเรียนปริญญาโทอีกสักใบจะได้อยู่ใกล้ ๆ คอยเฝ้าคนแถวนี้ แต่เพราะธุรกิจมันยังต้องรันต่อ เซ็ง...ไม่น่าเกิดเร็วเลยเรา” คนตัวโตตัดพ้อทำเสียงขึงขังออกคำสั่งด้วยความหึงหวงพร้อมกับเอาใบหน้าแนบซุกลงมาที่ต้นแขนเล็กด้วยท่าทางออดอ้อน

นั่นก็เพราะว่าเขาไม่ใช่ไม่รู้ว่าสาวเจ้าในอ้อมกอดนี้นั้นเนื้อหอมมากแค่ไหนยามอยู่ที่มหาลัย ด้วยตำแหน่งดาวคณะที่พ่วงด้วยตำแหน่งดาวมหาลัยมันก็เลยไม่แปลกนักที่ใคร ๆ ก็ต่างมารุมล้อมชอบพอเธอ เพียงแต่ว่าด้วยเพราะธุรกิจของครอบครัวเขาที่ต้องเดินต่อ และเขาเองก็เป็นทายาทเพียงคนเดียวที่จะต้องเข้ามารับช่วงต่อ นั่นจึงทำให้ตัวเขาจำต้องยอมปล่อยให้เธอที่เป็นเหมือนยอดดวงใจอยู่ในฝูงเสือสิงห์กระทิงที่ต่างหิวโหยและจ้องเหยื่อตัวน้อยเนื้อหวานกันตาเป็นมัน

และแม้ว่าตัวเขาจะโชคดีที่เล็งเห็นถึงความอันตรายที่จะเกิดขึ้นนี้ตั้งแต่ต้นเสียก่อนแล้ว นั่นจึงทำให้ในวินาทีที่หญิงสาวสอบเข้ามหาลัยได้ เขาจึงเลือกที่จะขอหมั้นหมายเพื่อจับจ้องเธอเอาไว้โดยทันที

ความคิดหวงแหนที่มาพร้อมกับภาพความทรงจำมากมายผุดขึ้นมาเป็นเรื่องราวร้อยเรียงเข้ามาในโสตประสาทของคนขี้หึง และทันทีที่ตัวเขาได้เอ่ยปากเน้นย้ำกับหญิงสาวที่เขาอยากจะกักเก็บไว้จนจบวงแขนแกร่งก็ออกแรงกระชับร่างนุ่มนิ่มน่าทะนุถนอมมากขึ้นอย่างอัตโนมัติตามสัญชาตญาณของร่างกาย

“ไม่ค่ะ...ที่มหาลัยมีหนุ่มหล่อ ๆ น่ารัก ๆ เยอะแยะไปหมด” (^-^) เสียงหวานแกล้งเย้าเจ้าของตักแข็งแรง แต่คำพูดที่พูดแบบล้อเล่นกลับส่งผลทำให้คนฟังถึงกับแสดงอาการไม่พอใจ

“ลูกจัน...!!”

แววตาขึงขังของคนขี้หึงพลันดุดันขึ้นมาทันทีจนฉันที่ไม่ค่อยได้เห็นโหมดนี้ของเฮียทิศยังอดตกใจไม่ได้เลย เพราะโดยปกติแล้วคนตรงหน้ามักจะมีแต่แววตาและน้ำเสียงอ่อนโยนให้ฉันอยู่เสมอ

“คริคริ...ไม่แกล้งเฮียทิศแล้วก็ได้ค่ะ แค่นี้ต้องทำหน้าดุเลยหรอคะ”

“ไม่ตลกนะคะ เฮียไม่ชอบเลย” คนขี้หึงเกิดอาการน้อยใจ จนฉันต้องรีบงัดไม้ตายขึ้นมาง้อ

“อะ...โอ๋...ขอโทษนะคะ ลูกจันแค่ล้อเล่นเฉย ๆ เฮียทิศขาาาาของลูกจันไม่งอนน๊าาาา นะ นะ นะ น๊าาาา ~~” (OuO)

น้ำเสียงที่ปกติหวานใสอยู่แล้วเมื่อถูกดัดให้หยดย้อยมากยิ่งขึ้นเพื่อส่งไปงอนง้อคนงอนก็ทำให้คนที่กำลังงอนอยู่พลันอ่อนยวบยาบทันที

“เป็นอย่างนี้ทุกทีก็รู้ว่าเฮียใจอ่อนเวลาเราทำเสียงแบบนี้ เฮ้ออออ ~~” 

คนตัวโตที่ถูกหญิงสาวง้อด้วยวิธีที่มักจะทำให้เขาหวั่นไหวเอ่ยพูดพร้อมกับอดไม่ได้ที่จะบีบไปยังจมูกเล็กน่ารัก

“คริคริ...เฮียทิศขาน่ารักที่สุดเลย” (^-^) ส่วนคนร่างเล็กก็ถึงกับหัวเราะร่วนที่ได้แกล้งเจ้าของตักสำเร็จ

“ทีหลังไม่พูดแบบนี้อีกนะคะ เฮียใจคอไม่ดีเลย ไม่อยากฟังอะไรแบบนี้ด้วยรู้ไหม...หืมมมมม ~~”

“รับทราบค่ะ ลูกจันจำได้ขึ้นใจแล้วค่ะที่พูดไปเมื่อกี้นี้ก็แค่อยากแกล้งคนขี้หึงเท่านั้น แต่ว่าเฮียทิศไว้ใจลูกจันได้เลยนะคะ ลูกจันไม่มีทางว่อกแว่กเด็ดขาดจะตั้งใจเรียนให้จบเร็ว ๆ จะได้มาอยู่กับเฮียทิศขาไงคะ อีกอย่างแฟนขาของลูกจันหล่อเพอร์เฟกต์น่ารักแสนดีขนาดนี้ ผู้ชายทั้งมหาลัยไม่ซิทั้งโลกเลยยกเว้นแค่คุณพ่อลูกจันเอามารวมกันก็ยังไม่ดีเท่าเฮียทิศขาของลูกจันเลยนะคะ...คริคริ” (^-^)

ฉันที่อดยิ้มด้วยความเอ็นดูให้กับผู้ชายที่แม้จะอายุมากกว่าฉัน 7 ปี แต่ก็มักจะมีมุมเป็นเด็กน้อยยามที่อยู่กับฉันสองต่อสองอยู่เสมอ และแม้ว่าคำพูดห้ามปรามเหล่านั้นจะไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาพูดกับฉันนับตั้งแต่ที่ฉันเข้ามหาลัยมาก็ตาม แต่เป็นเพราะว่าฉันรู้ดีว่าฉันไม่มีทางทำอะไรอย่างที่เขานั้นกังวลอย่างแน่นอน อีกทั้งรู้ดีว่าเขาคงเป็นห่วงฉันมากก็เท่านั้นเองนั่นจึงทำให้ฉันไม่เคยคิดรำคาญคำพูดเหล่านั้นของเขาเลยแม้แต่น้อย

“ว่าแต่เฮียปากหวาน เราเองก็ปากหวานใช่ย่อยนะ...หึหึ” คนตัวโตที่จู่ ๆ ก็เปลี่ยนจากโหมดหมาบ้านขี้หึงมาเป็นโหมดหมาป่าเจ้าเล่ห์ผู้หิวโหยในเสี้ยววินาทีพูดด้วยน้ำเสียงเซ็กซี่กระเส่าที่ข้างหู

“ชิ...ลูกจันไม่คุยกับเฮียทิศแล้วไปนอนดีกว่า” (>///<)

และในจังหวะที่ฉันกำลังจะหยัดตัวลุกขึ้นวงแขนกำยำที่ยังคงรั้งรัดรอบเอวของฉันอยู่ก็ได้ดึงฉันให้ลงไปนั่งดังเดิม ก่อนจะใช้มือข้างหนึ่งประคองหน้ารูปไข่ให้หันไปเผชิญหน้ากับเขาแล้วบรรจงมอบจูบแสนแผ่วเบาแต่หนักแน่นในเวลาเดียวกันลงมายังริมฝีปากสีชมพูชุ่มชื้น

จุ๊บ ~~

“เฮียรักลูกจันนะคะ สุดที่รักของเฮียทิศ” (^-^)