ตอนที่28 เปลี่ยนบรรยากาศไปค้างจวนรุ่ยอ๋อง

หนึ่งเดือนผ่านไปเยว่ซื่อ เยว่ชิง เยว่ฟางก็หายเป็นปกติ แต่แขนข้างที่หักก็ต้องระมัดระวังเรื่องการหยิบจับของหนัก เพราะกระดูกยังไม่สมานกันดี หลังจากทางการมาจับกุมสามบุรุษและหนึ่งสตรี ข้อหาวางแผนทำร้ายร่างกายจนได้รับบาดเจ็บอย่างสาหัส ดูเหมือนว่าตระกูลเซียวสายรองจะไม่มีการขยับตัวทำอะไร

ทางจวนเจิ้งอ๋องก็ดูจะไม่มีการไปมาหาสู่กับผู้ใด ดูเหมือนพวกเขาจะระมัดระวังตัวกันมากขึ้น ทำให้เยว่ฉีรู้สึกผ่อนคลายอยู่บ้าง แต่นางก็ยังคงระมัดระวังตัวอยู่เสมอ นางไม่เชื่อว่าพวกเขาจะยอมแพ้ง่าย ๆ

คืนนี้พวกนางเปลี่ยนสถานที่มาค้างที่จวนรุ่ยอ๋องเพราะอยากเปลี่ยนบรรยากาศ จวนรุ่ยอ๋องมีบ่อน้ำเอาไว้แช่ตัวขนาดใหญ่ เพราะเมื่อก่อนเขาชอบชวนพวกสหายมาแช่น้ำและจิบสุรา เขาจึงสั่งช่างให้ทำบ่อน้ำให้กว้างมากขึ้นกว่าเดิม เพื่อที่ทุกคนจะได้ลงมาแช่พร้อมกัน

ซีฮันอุ้มเยว่ฟางลงมายังบ่อน้ำอุ่น แต่เพราะนางว่ายน้ำไม่เป็นและเคยตกจากสะพานในครั้งก่อนทำให้เยว่ฟางรู้สึกหวาดกลัว นางกอดคอของซีฮันเอาไว้แน่นพร้อมตวัดขาเกี่ยวเอวเขาไว้ราวกับลูกลิง เขาหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดู “ไม่ต้องกลัวน้ำไม่ลึกมาก อีกอย่างข้าไม่ปล่อยมือจากเจ้าหรอก”

แต่ถึงแม้ว่าเขาจะให้คำสัญญาแต่ว่าเยว่ฟางก็ยังกลัวอยู่ดี ยังคงกอดรัดเขาแน่น แต่ว่าซีฮันกลับรู้สึกพอใจ มือร่างอวบอิ่มของนางบดเบียดกับร่างกำยำของเขา ทำให้เขารู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ถึงแม้จะมีอะไรกันบ่อยครั้ง แต่ทุกครั้งที่ได้สัมผัสร่างของนางเขาก็มีอารมณ์ทุกที

เยว่ซื่อนั่งอยู่บนตักของเฉินอ๋อง ยามนี้เขากำลังช่วยรวบผมให้นางอย่างใส่ใจ เพราะแขนของนางยังเจ็บอยู่ ยกแขนทำเองค่อนข้างลำบาก เยว่ซื่อที่อ่านตำรามารยาสตรีที่พี่ใหญ่ของนางให้มา นางก็จดจำได้อย่างขึ้นใจ เมื่อเฉินอ๋องช่วยรวบผม นางก็ยื่นหน้าไปหอมแก้มเขาซ้ายขวาอย่างเอาใจ เขาฉีกยิ้มออกมาอย่างพอใจกับการกระทำของนาง

“ยั่วยวนข้าเช่นนี้สะโพกเจ้าหายดีแล้วหรือ”

“พระองค์ก็ทำเบา ๆ สิเพคะ”

“ข้าทำเบา ๆ ไม่เป็น” เขาเอ่ยตอบหน้าตายพร้อมหยิบปิ่นมาปักบนผมของนาง แต่เพราะว่าเขาทำไม่เป็นผมจึงหลุดลุ่ยลงมาเหมือนเดิม “ปล่อยมันเถอะเพคะ” นางเอ่ยบอกเขาอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันไปมองเยว่ชิงที่ยามนี้กำลังถูกเยว่ฉีสอนว่ายน้ำ

“ฮุ่ยหมิงเจ้าต้องวางฝ่ามือรองตรงท้องของนางแบบนี้ ส่วนเจ้าแหวกว่ายแบบนี้ อย่าขยับแขนแรงเพราะแขนเจ้ายังไม่หายดี ส่วนขาก็ถีบแบบนี้เพื่อผลักให้ตัวเองไปข้างหน้า” เยว่ฉีจึงว่ายให้ดูเป็นตัวอย่าง

“พี่ใหญ่เก่งมากเลยเจ้าค่ะ ฮุ่ยหมิงเจ้าว่ายเดี๋ยวข้าจะเกาะหลังเจ้า”

“ได้ ๆ” เยว่ชิงมากอดอยู่ทางด้านหลังนางก็ได้โอกาสจุ๊บแก้มเขาไปมา เขาหัวเราะออกมาอย่างพอใจ “เจ้ากล้าล่วงเกินข้ามากถึงเพียงนี้ คืนนี้ข้าจะเอาคืนเจ้ายังสาสม” เยว่ชิงได้ฟังก็หัวเราะคิก

“คำพูดเช่นนี้เชื่อถือได้จริงหรือ” พูดจบเยว่ชิงก็ก้มลงไปขบที่ติ่งหูของเขาเบา ๆ ฮุ่ยหมิงขนลุกเกรียว เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันคาดโทษนางเอาไว้ในใจ รอให้ถึงคืนนี้ก่อนเถิดแม่เสือสาวของข้า

รุ่ยอ๋องที่นั่งแช่น้ำจิบสุรามองเยว่ฉีที่ว่ายน้ำไปมาอย่างมีความสุข ก่อนนางจะว่ายกลับมาหาเขา แล้วสวมกอดที่เอวของเขาเอาไว้ “น้องชายมีสตรีในดวงใจแล้วหรือยังเจ้าคะ?” นางเชยคางของเขาพร้อมเอ่ยถามยิ้ม ๆ

“สตรีข้าไม่มี…ข้ามีแต่นางมารอยู่เต็มหัวใจ”

เยว่ฉีได้ฟังก็หัวเราะออกมาอย่างเบิกบานใจ รุ่ยอ๋องรินสุรามาให้ แล้วดึงนางให้มานั่งอยู่ด้านหน้าของเขา เยว่ฉีรับจอกสุราและหมุนตัวลงนั่งอย่างว่าง่าย เขายกแขนมาโอบกอดร่างของนางเอาไว้ ก่อนเขาจะวางคางลงมาบนซอกคอของนาง

“อีกไม่กี่วันจะถึงเทศกาลล่าสัตว์เจ้าอยากจะไปด้วยหรือไม่?”

เยว่ฉีได้ฟังก็เริ่มครุ่นคิดหากว่านางไปล่าสัตว์ คนร้ายจะต้องคิดแผนมาสังหารนางแน่ หรือว่านางจะใช้แผนล่อเหยื่อออกจากถ้ำดีนะ ช่วงนี้ตระกูลเซียวสายรองไม่มีการเคลื่อนไหวแต่อย่างใด เจิ้งอ๋องก็ดูเงียบเชียบ หรือว่านางจะกระตุ้นให้พวกเขารีบลงมือดีนะ

“คิดอะไรอยู่? หรือว่ากำลังคิดแผนกินข้าอยู่”

“ใช่แล้วเพคะ แผนจับท่านอ๋องกินนอกสถานที่” เขาได้ยินก็ตาลุกวาวประกายตาแพรวพราวอย่างชอบใจ “อย่างไรรึ”

“หม่อมฉันมีแผนกระตุ้นล่อเสือออกจากถ้ำ อีกไม่นานจะมีเทศกาลล่าสัตว์พวกเราจะเข้าร่วมด้วยเพคะ” พอรุ่ยอ๋องได้ฟังก็รู้สึกกังวลขึ้นมาทันที แผนนี้ดูจะอันตรายและเสี่ยงไปสักหน่อย เพราะคนร้ายสามารถลงมือได้ตลอดเวลา

“อย่าเพิ่งเป็นกังวลไปเพคะ เราต้องวางแผนให้รอบคอบและรัดกุมที่สุด พรุ่งนี้หม่อมฉันจะเรียกประชุมทุกคน หม่อมฉันไม่อยากรออีกต่อไปแล้ว ใช้ชีวิตด้วยความหวาดระแวงตลอดเวลามันอึดอัด ต้องรีบจับกุมคนร้ายให้ได้โดยเร็ว และแผนของหม่อมฉันก็เพื่อจะกระตุ้นให้มันเกิดเร็วขึ้นเพคะ ท่านอ๋องมีแผนที่ล่าสัตว์หรือไม่เพคะ”

เขารีบยิ้มกรุ้มกริ่มขึ้นมาทันที “ล้วงเข้าไปในกางเกงของข้ามันอยู่ในนั้น”

เพียะ! โอ๊ย! “พี่สาวเหตุใดป่าเถื่อนเช่นนี้”

“หม่อมฉันป่าเถื่อนได้มากกว่านี้อีกเพคะ หากว่าพระองค์ยังเล่นไม่เลิก” เยว่ฉีมองเขาอย่างคาดโทษ คนอะไรคิดแต่เรื่องใต้สะดือได้ตลอดเวลา

หลายวันต่อมา การเดินทางไปล่าสัตว์ที่จัดขึ้นเป็นประจำทุกปีก็เริ่มขึ้น พื้นที่ล่าสัตว์อยู่ห่างจากเมืองหลวงราว 30 ลี้(15กิโลเมตร) ใช้เวลาเดินทาง 2 ชั่วยามด้วยรถม้า (4ชั่วโมง)

เยว่ฉีเรียกทุกคนมาประชุมและวางแผนอย่างรัดกุม เยว่ฉีฝากฝังให้ทุกคนดูแลงานทางนี้อย่างเคร่งครัด เยว่ฉีมั่นใจว่าแผนของนางจะทำให้พวกเขาเริ่มเคลื่อนไหวอย่างแน่นอน

เยว่ฉีพาน้องสาวทั้งสามคนไปด้วย เพราะทุกอย่างมันอยู่ในแผนของนาง เยว่ฉีให้ลุงจื้อลู่ช่วยดูแลร้านเครื่องสำอาง ส่วนโรงเตี๊ยมนางมีผู้จัดการดูแลอยู่แล้ว จึงไม่ต้องกังวลมากนัก

ส่วนงานก่อสร้างนางก็มีผู้จัดการดูแล พวกเขาจะมารายงานกับนางโดยตรงในแต่ละเดือน โดยที่นางไม่ต้องไปตรวจงานให้ยุ่งยาก พวกเขาเป็นคนเก่าคนแก่ของบิดา ซื่อสัตย์และไว้ใจได้ นางจึงไม่ต้องกังวลใจเท่าใดนัก เยว่ฉีจึงถือเอาโอกาสนี้ไปพักผ่อนหย่อนใจ และวางแผนตลบหลังคนชั่วไปในเวลาเดียวกัน เยว่ฉียกยิ้ม ท่านพ่อท่านแม่ ข้าจะตามล่าคนที่ฆ่าพวกท่าน แล้วเอามาลงโทษให้ได้เจ้าค่ะ