บทที่ 18 ท่านแต่งเข้าจวนข้าดีหรือไม่...

“เจ้าคิดจะแต่งพี่น้องข้าเข้าจวนด้วยหรือไม่ แล้วเรื่องที่เจ้าจะแต่งบุรุษเข้าจวนได้แจ้งแกท่านแม่ทัพจางแล้วใช่หรือไม่”

“.........”

ไร้คำตอบจากลู่เสียน องค์ชายสองเองก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ เขาเพียงกระชับอ้อมกอดนาง พร้อมทั้งจูบลงบนผมนางเบา ๆ ช่างเถอะแค่ในตอนนี้มีนาง เขาก็เพียงพอแล้ว

“หากข้าบอกว่าจะแต่งองค์ชายพระองค์อื่นด้วย ท่านจะว่าไงเจ้าคะ”

องค์ชายสองเพียงหลับตาลงช้า ๆ จริง ๆ เขาคิดตั้งแต่เรื่องที่นางจะแต่งบุรุษเข้าจวนแล้ว

“ขอเพียงเจ้าไม่ทอดทิ้งข้า ก็พอ”

“เพคะ....ข้าจะไม่มีวันทอดทิ้งพระองค์ หากพระองค์ไม่ทรยศหม่อมฉัน....”

“ข้าไม่มีวันทำ....”

ทั้งสองโอบกอดกันในความมืด มีเพียงความอบอุ่นและเสียงหายใจต่ำ ทำให้รู้ว่าคนบนเตียงทั้งสองนั้นหลับไปแล้ว องค์ชายสามที่มองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ด้านบน เดิมทีเขาแค่อยากจะมาพูดคุยกับนาง แต่พอเห็นฉากร่วมรักของนางและองค์ชายสองที่เป็นศัตรู มันยิ่งทำให้เขาไม่พอใจและแปลกใจในเวลาเดียวกัน....

“พี่สองที่ยอมไล่ฆ่าองค์ชายคนอื่นเพื่อบัลลังก์ กลับยอมวางทุกอย่างเพื่อเจ้างั้นหรอ....น่าสนุกดีนิ....”

องค์ชายสามพึมพำกับตัวเอง พลางคิดว่าจะเป็นเช่นไรกัน หากองค์ชายแต่งเข้าจวนสกุลจางจนหมด ตาเฒ่านั้นจะทำเช่นไร.....

ตำหนักองค์ชายสาม

องค์ชายสามนั่งมองลู่เสียนกำลังเขียนจดหมายนางดูหัวเสีย นางมาหาเขาที่ตำหนักตั้งแต่เช้า เขาเองก็แปลกใจไม่ใช่ว่านางอยู่กับพี่สองหรอกหรือ ก่อนจะมองไปที่คอและข้อมือของนางที่ตอนนี้มีรอยเชือกเป็นรอยแดง

“เจ็บไหม”

องค์ชายสามพูดออกไปอย่างลืมตัว ลู่เสียนชะงักมือเงยหน้ามองเขาเหมือนต้องการคำตอบ

“มือเจ้า ข้าเห็นรอยแดง”

ลู่เสียนมองไปที่รอยแดงที่ข้อมือ จริง ๆ มันควรหายไปได้แล้ว.... หรือเป็นเพราะนางใช้เลือดรักษาแผลให้องค์ชาย สองร่างกายนางเลยอ่อนแอลง..

“หากพี่สองทำเจ้าเจ็บ เจ้าก็ไม่ควรเข้าใกล้...คนเช่นเขาปล่อยวางอำนาจไม่ได้หรอก”

“นี่ท่านหึงข้า งั้นหรอ”

ลู่เสียนเท้าคางออกมาด้วยรอยยิ้ม นางเองก็แค่อยากลองวางเดิมพันกับองค์ชายสองผู้นี้สักตา ที่นางมาหาองค์ชายสามในวันนี้แค่อยากจะหาสถานที่เขียนจดหมายถึงท่านพ่อของนาง และมีเพียงองค์ชายสามเท่านั้นที่จะชี้แนะนางได้

“ข้าแค่ไม่คิดว่าพี่สองจะวางจากอำนาจ ถึงวางได้แล้วอย่างไร พระสนมไม่มีทางยอม”

“ช่างเรื่องนั้นเถิด.....ท่านมาช่วยข้าเขียนหน่อยเถิด ข้าพยายามเขียนคำทั้งหมดแล้วแต่ตัวหนังสือที่ข้าเขียนมันดูแปลกประหลาด”

“เจ้าไม่คิดหรือว่าใช้งานข้าหนักเกินไป”

“ถ้างั้นหากท่านช่วยข้า ข้าจะร่ายรำให้ท่านดูเพียงผู้เดียวดีหรือไม่...”

ลู่เสียนยิ้มออกมา เพราะนางรู้อยู่แล้วว่าองค์ชายสามมิได้ชื่นชอบสตรีเช่นนาง แต่เขาเป็นบุคคลที่พึ่งพาได้

“เหอะใครจะอยากดูเจ้าร่ายรำกัน”

องค์ชายสามพูดออกมาก่อนจะหยิบกระดาษและพู่กันมาเขียน เขาจำคำที่นางเขียนได้ทุกตำพูด เพราะนางเอาแต่พูดคำเดิม ๆ ซ้ำไปมา เนื้อความหมายแต่ถามไถ่ความเป็นอยู่พร้อมทั้งแจ้งว่านางจะแต่งบุรุษเข้าจวน ข้าเชื่อว่าหากท่านแม่ทัพได้เห็นเนื้อความในจดหมาย คงจะอยากควบม้ากลับมาทันที และพี่ชายนางคงได้แต่ตั้งคำถามแน่ ๆ

“อีกไม่นานข้าจะออกจากวัง...”

“หมายความว่าไง...”

“ข้ามาที่นี่เพื่อรักษาพวกท่าน และตอนนี้ก็หายดีแล้ว เหลือเพียงองค์ชายใหญ่ที่ข้าจะต้องใช้เวลา การที่ข้าอยู่ที่นี่ก็ไม่เป็นผลดีอะไร ข้าเองก็จะเริ่มทำตามแผนที่วางไว้”

“แผน” ??

องค์ชายสามพับจดหมายใส่ไปในซองให้ลู่เสียน ที่ตอนนี้เท้าคางมองมาที่เขา นางชั่ง....น่าเอ็นดู....

“ข้าจะเปิดหอนางโลม ตอนนี้ก็กำลังจะหาหุ้นส่วน เดิมทีว่าจะชวนองค์ชายห้า แต่ข้าเองก็ได้จากเขามามากแล้ว จะให้ชักชวนท่านก็.....”

ลู่เสียนไม่พูดต่อนางมองไปทั่วตำหนักที่ตอนนี้ทรุดโทรม กับเสื้อผ้าขององค์ชายสามที่มีรอยเย็บอยู่หลายที่ คงเป็นองค์ชายที่จนสุด ๆ จนนางอยากจะซื้อชุดใหม่ให้เขาเลย หรือว่านางควรจะ.....

“เหอะ หญิงโง่เช่นเจ้าจะรู้อะไร”

“องค์ชายสาม ท่านแต่งให้ข้าดีหรือไม่ ไปอยู่จวนข้า รับรองว่าจะดูแลท่านอย่างดี ไม่ต้องลำบากเช่นนี้”

“.......”

“ว่าอย่างไร แต่งข้าดีหรือไม่ ท่านเองก็ฉลาดเฉลียว อาจจะช่วยข้าเรื่องเอกสารหรืองานต่าง ๆ ได้..”

“.......”

องค์ชายสามไม่ตอบนาง เขาได้แต่มองการกระทำของผู้หญิงตรงหน้า นางช่างแปลกประหลาดนัก นางจงใจทำให้เขาหลอกใช้นาง และทำให้เขาไม่รู้สึกด้อยค่าตัวเอง จริง ๆ แล้วเจ้าเป็นคนยังไงกันแน่

“ว่าอย่างไร แต่งให้ข้าดีหรือไม่..ท่านพี่สาม.....”

ลู่เสียนเท้าคางพลางยิ้มออกมาจาง ๆ พอคิดดูองค์ชายสามผู้นี้ หากอยู่ในวังต่อไป คงมีชีวิตรอดได้ยากเพื่อตอบแทนเขา นางควรช่วยเขาสักหน่อยดีหรือไม่ แต่เพราะเขาดูเป็นคนชอบพึ่งตัวเองการที่จะบังคับให้มาแต่งกับนางคงเป็นไปได้ยาก หากแต่ต้องใช้วิธีหว่านล้อม เห็นแก่เจ้าที่ช่วยข้าหลายครั้ง....

“เจ้าจะยอมมีบุตรให้ข้าหรือไม่เล่า....”

องค์ชายสามยิ้มยกมุมปากออกมา เพราะเขารู้ดีว่านางไม่มีทางจะยอมมีบุตรกับผู้ใดแน่ ๆ เขาเองก็แปลกใจที่นางดื่มยาห้ามบุตร

“งั้นข้าจะทำให้ท่าน ขอร้องอ้อนวอนให้ข้ารับท่านเข้าจวนเอง”

ลู่เสียนยกยิ้มขึ้นมา องค์ชายสามรู้สึกขนลุกขึ้นมาทันที เหมือนกับว่าชีวิตที่เคยสงบสุขของเขาอีกไม่นานนี้จะไม่เป็นเช่นเดิมแล้วเพราะคนตรงหน้า

“เจ้าจะแต่งน้องหกกับน้องเจ็ดด้วยหรือไม่”

ลู่เสียนหุบยิ้มลงทันที นางจำองค์ชายสองคนนั้นได้ คนที่ทำนางหมดแรง พวกที่หลอกพ่อตัวเองว่าไม่มีอารมณ์กับผู้หญิงคนไหน เหอะแล้วผู้ใดกันที่จับนางทำจนหมดเรี่ยวแรง

“น้องหกกับน้องเจ็ด มาตามหาหยู่ถง ที่ตำหนักข้าและน้องห้า”

“แล้วยังไง ในเมื่อตอนนี้ข้าคือลู่เสียน หาใช่หยู่ถงแล้ว”

“แล้วคืนนั้นเจ้าไม่ชอบหรืออย่างไร เดิมทีข้าจะเข้าไปช่วย แต่เห็นเจ้าเอาแต่ร้องขอพวกเขาข้าเลย....”

องค์ชายสามพูดออกไป หากนางโว๊ยวาย หรือกรีดร้อง เขาคงไม่ปล่อยให้นางอยู่กับน้องหกหรือน้องเจ็ด

“คืนนั้นงั้นหรอ....”

ลู่เสียนเท้าคางก่อนจะทอดมองไปที่องค์ชายสามด้วยสายตาหวานซึ้ง

“จากที่ท่านเห็น ท่านว่าข้ารู้สึกอย่างไรล่ะ องค์ชายสาม....ท่านชอบถ่ำมองข้ายามร่วมรักกับผู้อื่นหรือเพคะ”

“........”

องค์ชายสามได้แต่กลืนน้ำลายออกมาอย่างยากลำบาก จะบอกว่าที่นางพูดออกไปมามันเป็นเรื่องจริง เขาชอบเฝ้ามองนางยามที่นางร่วมรัก ยามกลับมาถึงตำหนักเขาต้องมาปลดปล่อยทุกครั้งพลางคิดถึงใบหน้านางยามคราง คิดถึงเสียงของนาง เขาอยากจะราดน้ำสีขาวขุ่นของเขาบนใบหน้านาง พอนึกถึงเรื่องนั้นท่อนเอ็นที่เคยสงบตอนนี้ไม่สงบอีกแล้ว..

“แล้วเหตุใดถึงต้องแอบดูเล่า.....แค่ท่านบอกจะแต่งให้ข้า...ก็ได้เห็นข้ายามครางใต้ร่างท่านแล้ว.....”