บทที่ 40 ยาปลุกกำหนัด NC

“พี่หญิง ที่ท่านบอกจะตามใจข้าวันนี้ พูดจริงหรือไม่เจ้าคะ”

“ละ....ละ....ลี่อิน.....หยุด...”

ลู่เสียนน้ำเสียงสั่นเครือ ก่อนจะจับมือของลี่อินที่สัมผัสนางไว้แน่น ลี่อินเม้มปากแน่น มองลู่เสียนน้ำตาคลอ

“ทำไม เพราะข้าไม่ใช่ผู้ชายหรอ”

“ลี่อิน ข้าเห็นเจ้าเป็นเพียงน้องสาว ไม่อาจทำเช่นนี้ได้”

“แต่ข้ารักท่าน ท่านพี่หญิง...”

ลู่เสียนถอนหายใจออกมา เดิมทีหากจะให้ร่วมรักกับผู้หญิงนางย่อมทำได้ แต่ลี่อินเปรียบเสมอน้องสาวของนาง หากนางทำเช่นนั้น

“ท่านพี่หญิง ยอมตามใจข้าสักครั้งไม่ได้หรือ พรุ่งนี้ข้าจะมิอาจเป็นลี่อินที่รักท่านเช่นนี้ได้แล้ว...”

“ลี่อิน.....”

“พี่หญิง ข้าขอร้อง”

ลี่อินซบหน้าลงที่ไหล่ของลู่เสียน ลู่เสียนทำเพียงลูบหัวทางเบา ๆ

“ลี่อินเจ้าเป็นน้องสาวของข้านะ ข้าไม่อาจทำเช่นนั้นได้”

“ใครอยากจะเป็นพี่น้องกับท่านกัน !!!!”

พรึบ!!!

ลี่อินผละออกจากลู่เสียน ก่อนจะออกจากอ่างแช่น้ำทันที นางยืนหันหลังให้ลู่เสียนพลางใส่เสื้อผ้าเงียบ ๆ

“ละ...ละ...ลี่อิน”

“เชิญท่านพี่แช่น้ำ ข้ารู้สึกไม่สบาย ขอตัวนอนก่อน”

พูดจบลี่อินก็เดินออกไปจากฉากกั้นทันที ลู่เสียนที่เห็นเช่นนั้นก็ถอนหายใจออกมาอีกครั้ง เหตุใดนางถึงไม่รู้ว่าลี่อินรู้สึกกับนางเช่นนี้ ในอดีตไม่ว่าผู้หญิงหรือชายต่างก็เคยมาใช้บริการนาง แต่ครั้งนี้ มันต่างออกไป ลี่อินเปรียบเหมือนน้องสาวของนาง นางสามารถทำได้จริง ๆ

องค์ชายสามและฝ่าบาทที่มองเหตุการณ์จากทางด้านบน ถอนหายใจอย่างโล่งอก เดิมที่ที่แอบตามมาดูเพราะกลัวว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น พวกเขาย่อมรู้ดีว่าสายตาของลี่อินนั้นมันหมายความเช่นไร

“รีบพาฮองเฮาของท่านกลับไปเลย”

“.........”

ไม่มีเสียงตอบกลับมาจากฝ่าบาท องค์ชายสามขมวดคิ้วก่อนจะหันไปมอง พบว่าฝ่าบาทมองไปที่ลู่เสียนไม่วางตา พร้อมทั้งรอบกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก

“ห้ามดู นางเป็นเมียข้า”

องค์ชายสามรีบปิดฝากระเบื้องหลังคาทันที

“เหอะ ใครใช้ให้ท่านมองเมียข้า”

ฝ่าบาทไม่พูดอะไร เขาเพียงแค่นอนเอนตัวลงไปนอนกับหลังคา พลางหลับตาลงข่มอารมณ์ตัวเอง

“มีเพียงนางที่ทำให้ข้าหวั่นไหวได้ เจ้าก็ให้อภัยข้าสักหน่อยเถิด”

“นี่ท่าน!!”

“นางไม่เลือกข้า และข้าเองก็ไม่อาจเสียสละเพื่อนางได้เช่นกัน เรื่องของข้ากับนางสิ้นสุดลงไปแล้วเจ้าไม่ต้องห่วง”

“เหอะเรื่องของท่านกับนางอะไรกัน จากที่เจ้าหกเราให้ฟัง เป็นท่านที่แอบหลงรักนางข้าเดียว”

“เป็นข้ากับนางที่รักกันแต่อยู่ด้วยกันไม่ได้ เจ้าหกเชื่อถือได้มากกว่าข้างั้นหรอ”

“..........”

องค์ชายสามไม่ได้ตอบอะไร เรื่องนี้สงสัยเขาต้องถามลู่เสียนสักครั้งแล้ว ในตอนนี้ก็ดึกมากแล้วเห็นทีคงต้องค้างจวนตระกูลจางจะให้กลับไปหอนางโลมก็จะเกินไปหน่อย โดยเฉพาะคนเรื่องมากข้าง ๆ คงไม่ยอมไปแน่ ๆ

ลู่เสียนที่ใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เดินออกมาจากฉากกั้น ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นคนที่บอกว่าจะไปนอนยืนยิ้มให้นางอยู่ พร้อมแก้วน้ำ

“ท่านพี่ อย่าโกรธข้าเลย ข้ามาทบทวนแล้วท่านพี่พูดถูกจริง ๆ”

“เจ้าเข้าใจแล้ว??”

“ข้าเข้าใจแล้ว และรู้แล้วว่าต้องทำเช่นไร นี่ ข้ารินน้ำมาให้”

“ให้ข้า” ???

“ข้าเห็นว่าพี่หญิงน่าจะกระหาย ข้าขอตัวไปนอนก่อน”

พูดจบลี่อินก็ไปนอนที่เตียงทันที ลู่เสียนมองน้ำในมืออย่างชั่งใจ แต่ก็ตัดสินใจดื่มมันเข้า ถึงแม้ลี่อินจะดูแปลก ๆ แต่ก็คงไม่ถึงขนาดว่ายาพิษนางหรอก หลังจากดื่มจนหมดก็ขึ้นไปนอนข้าง ๆ ลี่อิน ก่อนจะหลับตาลง

ลี่อินที่แกล้งหลับรู้สึกถึงการขยับตัวของคนข้าง ๆ พร้อมเสียงครางเบา ๆ ลี่อิน ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ก่อนจะกระตุกยิ้มอย่างพอใจ ยาออกฤทธิ์แล้ว ขอบคุณพี่หญิงที่ทำให้นางรู้ว่านางต้องทำเช่นไร

“อื้มมมมม”

ลี่อินหันไปมองลู่เสียนที่ตอนนี้ค่อย ๆ ปลดผ้าของนางออกทีละชิ้น ก่อนจะบิดตัวไปมา มือทั้งสองของนางบีบคลึงที่หน้าอก ขาของนางบีบเข้าหากัน ลี่อินที่เห็นภาพนั้นยิ้มยกออกมา ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบไล้บริเวณหน้าท้องของลู่เสียน

“พี่หญิงให้ข้าช่วยไหม”

“อืมมม ละ...ละ...ลี่อิน.”

ลู่เสียนครางออกมาเสียงกระเส่า ลี่อินที่เห็นเช่นนั้นยิ่งได้ใจ นางไปนั่งปลายเท้าของลู่เสียน ก่อนจะจับขาทั้งสองของนางตั้งขึ้นและค่อย ๆ แยกขาลู่เสียนออกช้า ๆ

“ละ...ลี่อิน...อย่า..”

“ทำไมล่ะ ในเมื่อพี่หญิงต้องการขนาดนี้”

ลี่อินค่อย ๆ ปาดนิ้วลงบนดอกไม้สาวที่มีน้ำใสใสอยู่ ก่อนจะชูนิ้วที่มีน้ำใสใสให้ลู่เสียนดู

“ดูสิ พี่หญิงเองก็ต้องการข้าใช่ไหม แล้วหากข้าทำเช่นนี้พี่หญิงจะชอบหรือไม่”

ลี่อินค่อย ๆ ก้มหน้าลง นางพรมจูบไปทั่วหน้าท้องของลู่เสียน ก่อนจะลากลิ้นลงมาหยุดที่ดอกไม้สาว ลี่อินแลบลิ้นออกมาก่อนจะค่อย ๆ ตวัดลิ้นขึ้นลงสั้น ๆ ผ่านเม็ดเสียว ลู่เสียนสะดุ้งพยายามถอยหนี แต่ลี่อินกับล็อคเอวนางไว้แน่น

“อะ....ละ..ลี่....อะ..อิน.....ยะ....หยุด.......หยุด......”

ลี่อินไม่ฟังคำลู่เสียน นางยังคงเร่งจังหวะตวัดลิ้นไปมา น้ำสีใสลื่น ๆ ติดปลายลิ้นนาง รสชาติหวานยิ่งทำให้ลี่อินได้ใจ ค่อย ๆ ส่งลิ้นเข้าไปในรูสวาท

ลู่เสียนที่ตอนนี้ยังพอมีสติ น้ำตาคลอ ไม่ได้ นางจะทำแบบนี้กับลี่อินที่เป็นน้องไม่ได้

“อ่าห์...”

ลี่อินถอนหน้าออกจากดอกไม้สาว ทำให้น้ำเมือกใสใส ติดตามจมูกและปากของนาง

“พี่หญิง.....ท่านไม่ชอบหรอ”

ลู่เสียนไม่ตอบอะไร แม้นางจะบิดตัวไปมาเพราะยาที่กินเข้าไป แต่ยังคงมีสติเลือนราง นางกำมือแน่นจนเล็บจิกไปที่ฝ่ามือจนเกิดเลือด

“พะ....พี่หญิง”

“ลี่อินข้าขอร้อง อย่าทำเช่นนี้”

ลี่อินชะงักทันที นางเม้มปากแน่น เมื่อเห็นลู่เสียนที่เป็นเช่นนี้ก็ได้สติ นี่นางกำลังทำอะไรอยู่กัน พี่หญิงดีต่อนางขนาดไหน เหตุใดนางถึงได้ทำเรื่องชั่วช้าต่อนางได้ถึงเพียงนี้

“พี่หญิง ข้าขอโทษ”

ลู่เสียนไม่พูดอะไร นางพยายามเรียกสติตัวเอง ก่อนจะเม้มปากแน่น นางพยายามพยุงตัวเองไปที่ประตู

“พี่หญิงท่านจะไปไหน”

“อย่าตามมา”

ลู่เสียนพูดออกมา ก่อนจะพาตัวเองออกจากห้อง นางพยายามกำมือแน่นให้เล็บจิกตัวเองเพื่อเรียกสติ เม็ดเหงื่อไหลตามใบหน้าขาวนวล ลู่เสียนมุ้งตรงไปที่ห้องที่นางคุ้นเคยทันที โชคดีที่อยู่ไม่ไกลจากห้องนางมากนัก

“ท่านพี่สาม.....”

ลู่เสียนผลักประตูเข้าไปในห้องทันที ขอร้องล่ะอยู่เถอะ ถึงแม้นางจะบอกให้ค้างหอนางโลมแต่เขาก็ไม่เคยค้างสักครั้ง วันนี้ขอร้องอย่าเชื่อฟังคำนางมิเช่นนั้น นางแย่แน่ ๆ ลู่เสียนมองไปที่ทั่วห้องพบคนสองคนนอนอยู่ นางในตอนนี้แทบไม่มีสติ

“ท่านพี่สาม...”

ลู่เสียนปลดเปลื้องผ้าทุกชิ้นบนตัวนางออกระหว่างเดินไปที่เตียง สติของนางในตอนนี้ไม่อยู่แล้ว ลู่เสียนขึ้นไปนั่งคร่อมบนตัวชายที่นอนอยู่ ก่อนจะค่อย ๆ ถอดชุดของคนด้านล่าง

“ท่านพี่สาม.....ช่วยลู่เสียนด้วย....”

ลู่เสียนแหวกชุดจนเห็นหน้าท้องแกร่ง นางพรมจูบไปทั่วก่อนจะใช้ปลายลิ้นตวัดที่หน้าอกของคนด้านล่าง

“อะ....อะ.....ใคร!!!”

ฝ่าบาทที่นอนอยู่รู้สึกถึงความเปียกชื้นที่หน้าอกเขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นพบผู้หญิงที่กำลังขึ้นคร่อมเขาอยู่ ฝ่าบาทใช้มือบีบที่ปลายคางของนาง ก่อนที่เขาจะลุกขึ้น แต่ก็ต้องชงักเมื่อ เมื่อเห็นว่าหญิงตรงหน้าคือใคร ก็คลายแรงบีบลงทันที

“จะ....จะ....เจ้า”

ลู่เสียนที่ตอนนี้ไม่มีสติแล้ว นางจับนิ้วที่บีบปลายคาง ก่อนจะจับนิ้วชี้และนิ้วกลางเข้ามาในปากของนาง ลู่เสียนดูเลียนิ้วอย่างยั่วยวน

“เจ้าสะ.....”

เสียงของฝ่าบาทหายไปในลำคอทันทีที่ลู่เสียนกระโจนไปจูบเขา ลู่เสียนส่งลิ้นเข้าไปในปากของเขาก่อนจะตวัดไปมาอย่างชำนาญ นางขึ้นไปนั่งคร่อมฝ่าบาทก่อนจะใช้ปลดเสื้อผ้าด้านล่างของเขาออก

“อ่าส์...”

ทั้งสองถอนปากออกจากจนน้ำลายยืนตามลิ้นของทั้งสอง ลู่เสียนยิ้มยกอย่างพอใจ ด้วยตาของนางเป็นประกาย ฝ่าบาทเองในตอนนี้ก็พยายามคุมสติ

“หยกขาว เจ้าจะทำอะไร อะ....อะ...จะ..เจ้า..”

ลู่เสียนไม่ฟังคำนาม นางผลักฝ่าบาทให้นอนลง ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนตัวลงพร้อมก้มจูบตามหน้าขาขึ้นไป ลู่เสียนมองแท่งเอ็นอย่างพอใจ ก่อนจะจับแท่งเอ็นขึ้นมาพรมจูบ

“นะ....นะ...น้องสาม”

ฝ่าบาทเรียกคนข้าง ๆ ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา หากให้ผลักนางอกเขาย่อมทำได้ แต่ทำไมเขาในตอนนี้กับไม่อยากทำ

“ซี๊ดดดดด”

ลู่เสียนกำท่อนเอ็นหลวม ๆ นางมองมือที่กำท่อนเอ็นไม่รอบ ก่อนจะชักขึ้นลงเบา ๆ ก่อนจะก้มลงแลบลิ้นแตะที่ส่วนปลาย เลียวนไปมาช้า ๆ

“อ่าห์.......หยกขาว...”

องค์ชายสามที่นอนตะแคงหันหลังให้ฝ่าบาทลืมตาขึ้น เขาขมวดคิ้วทันที เหอะ นี่คงเอาน้องหญิงของข้ามาจินตนายามช่วยตัวเอง ครั้งนี้ข้าจะปล่อยไป...เขาทำเพียงข่มตาหลับ

“อะ...ดี....ดียิ่ง.....ซี๊ดดดดด”

ฝ่าบาทลูบที่หัวของลู่เสียนอย่างแผ่วเบา ลู่เสียนเองก็ใช้ลิ้นเลียตามลำ จนท่อนเอ็นเต็มไปด้วยน้ำลายของนาง นางอ้าปาก อมครูดท่อนเอ็นลงไปจนเกือบสุดโคน แล้วรูดเข้าออกต่อเนื่องช้า ๆ

“หยกขาว....ซี๊ด....อ่า.....เป็นไง....อร่อยไหม....อะ”

ลู่เสียนไม่ได้ตอบอะไร แต่นางเร่งจังหวะ รูดท่อนเอ็นเข้าออกให้เร็วขึ้น

บ๊วบ บ๊วบ บ๊วบ

“ไม่ไหว อะ...อะ....อะ.....อ่าห์”

ฝ่าบาทก็ยกสะโพกขึ้นสวนไป ก่อนจะกดหัวลู่เสียนให้อมจนสุดโคน เขาเด้งสะโพกเข้าออก สองสามครั้ง น้ำสีขาวขุ่นก็ฉีดเข้าไปในปากของลู่เสียนทันที

“ว่าอย่างไรอร่อยหรือไม่”

“อืมมมม ไม่พอ....”

ลู่เสียนพูดออกมาอย่างไร้สติ นางต้องการอีก ต้องการมากกว่านี้ นางขึ้นไปคร่อมทันที ก่อนจะค่อย ๆ จับท่อนเอ็นจ่อที่รูสวาท

“น้องหญิง!!!”

องค์ชายสามที่จำเสียงของลู่เสียนได้ หันมาทันที เขากระโจนดึงนางเข้ามานั่งบนตักทันที ลู่เสียนในตอนนี้มือไม่อยู่กับที่ นางลูบไล้ไปทั่วแผงอกขององค์ชายสาม

“พี่ใหญ่ท่านทำอะไรนาง”

“ข้าเปล่า”

“ข้าต้องการ ต้องการมากกว่านี้”

ลู่เสียนพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน

“ข้าขอให้ท่านออกไป เรื่องในวันนี้ข้าจะไปเอาคำอธิบายในวันหน้า”

“แต่ว่านาง....”

“นางเป็นผู้หญิงของข้า ที่ท่านฉวยโอกาสยามนางเป็นเช่นนี้ ถือว่าเหมาะสมหรือไม่”

“..........”

ไม่มีเสียงใดตอบกลับมา ฝ่าบาทเพียงแต่งตัวและเดินออกจากห้องไป องค์ชายสามมองคราบน้ำกามบริเวณริมฝีปากของลู่เสียน

“เจ้าจงใจมาหาข้า หรือมาหาพี่ใหญ่กันแน่ ที่พี่ใหญ่บอกเจ้าและเขารักกัน นั่นเป็นเรื่องจริงหรือไม่”

“ท่านพี่สาม ช่วยข้าด้วย....”

ลู่เสียนผลักองค์ชายสามลงไปนอนราบกับเตียง ก่อนจะถอดชุดเขา

“นะ....นะ...น้องหญิง ลืมแล้วหรือไม่ว่าข้าต้องถือพรหมจรรย์”

ลู่เสียนไม่พูดอะไรนางยังคงถอดชุดเขาออกจนหมด ก่อนจะไปนั่งคร่อมองค์ชายสาม

“น้องหญิง พรหมจรรย์ของขะ.......”

“ช่างหัวพรหมจรรย์มันเถอะ คืนนี้ยังไงพรหมจรรย์ท่านก็ไม่เหลืออยู่แล้ว”