เข้าสู่ระบบ“ทำไมต้องทำหน้าตาซีดๆ ด้วยล่ะมิน มีอะไรหรือเปล่า”
“ปละ... เปล่านี่ เล่ามาสิ รอฟังอยู่”
มินรญาพยายามยิ้มกลบเกลื่อน
“คืออย่างนี้ เมื่อวานน่ะ พี่ปราบต์หิ้วผู้หญิงกลับมาบ้านด้วย”
หัวใจของมินรญาไหววูบด้วยความเสียใจทั้งๆ ที่รู้ตัวดีว่าไม่มีสิทธิ์
“แล้วรู้อะไรไหม พี่ปราบต์พาแม่นั่นไปขย่มในห้องนอนอ่ะ ฉันน่ะไปแอบฟังที่ประตูมา ครางกันลั่นห้องเลย แต่ส่วนมากจะเป็นเสียงผู้หญิงนะ เสียงพี่ปราบต์ไม่ค่อยจะได้ยินเลย สงสัยพี่ชายฉันจะลีลาเด็ด”
ปิ่นกมลเล่าเป็นฉากๆ อย่างเมามัน ในขณะที่มินรญาหน้าแดงปลั่ง เพราะสมองจินตนาการสิ่งที่ได้ยินได้อย่างชัดเจน
“แต่แค่ชั่วโมงกว่าๆ เอง แม่นั่นก็เดินขาเปลี้ยออกมาจากห้องพี่ปราบต์ พร้อมกับเช็คเงินสดในมือ ฉันแอบมองตัวเลข ตั้งห้าหมื่นแน่ะ พี่ชายฉันใจปล้ำชะมัด นี่ถ้าไม่รวยเว่อวังแบบพี่ปราบต์คงจะต้องหมดตัวเพราะนังชะนีพวกนี้แน่ๆ เลย”
มินรญาก็ได้แต่ยิ้มหน้าเจือน และไม่ได้พูดโต้ตอบอะไรออกไป
ปิ่นกมลยินดีให้พี่ชายระบายความใคร่กับผู้หญิงที่หิ้วมา แต่ไม่ต้องการให้พี่ชายมีคนรักเป็นตัวเป็นตน คงเป็นเพราะว่าปิ่นกมลรักพี่ชายมากนั่นเอง
ขนาดเพื่อนรักอย่างหล่อน ยังถูกห้ามเรื่องความสัมพันธ์นี้กับปราบต์เลย
‘เราเป็นเพื่อนรักกัน ฉันแบ่งปันเธอได้ทุกอย่าง ไม่ว่าจะอะไรก็ตาม แต่มีสองสิ่งที่ฉันแบ่งเธอไม่ได้ นั่นก็คือคนรักของฉัน และ... พี่ชายของฉัน เธอต้องสัญญานะมินว่าจะไม่ยุ่งกับสองสิ่งที่ฉันหวง’
‘จ้ะ ฉันสัญญา’
หล่อนยังจำรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจของปิ่นกมลได้เป็นอย่างดี และแน่นอนว่าหล่อนไม่กล้าที่จะทำให้เพื่อนเสียใจเป็นอันขาด
ปราบต์คือความฝันของหล่อน ความฝันที่ไม่มีทางเกิดขึ้นจริงได้
หล่อนก็ได้แค่แอบมอง แอบรักเงียบๆ เพียงลำพังภายในใจเท่านั้น
“ว่าแต่เธอเถอะมิน เมื่อไหร่จะตอบรับหนุ่มๆ ที่มาขายขนมจีบสักที”
“ฉันยังไม่ชอบใครน่ะ และที่สำคัญฉันยังไม่คิดเรื่องพวกนี้ ฉันอยากเรียนให้จบก่อน อยากหางานดีๆ ทำ พ่อกับแม่จะได้สบายขึ้นน่ะ”
“แหม ไม่ใช่เพราะว่าเธอชอบพออยู่กับนายหน้าจืดนั่นเหรอ”
นายหน้าจืด... หรือก็คือ พัชรพล คือรุ่นพี่ปีสี่ที่มีบ้านติดกับรั้วบ้านของหล่อนนั่นเอง
“เราไม่ได้คิดอะไรกับพี่พัชรเลยนะ”
“แต่หมอนั่นจีบเธอแน่ๆ ฉันมองออก”
ปิ่นกมลออกความคิดเห็น ก่อนจะพูดออกมาอีก
“แต่ถ้าเธอไม่คิดอะไรกับหมอนั่นก็ดีแล้ว เพราะฉันไม่ชอบขี้หน้าหมอนั่นเลย ผู้ชายอะไรปากเหมือนกรรไกรไม่มีผิด”
พัชรพลกับปิ่นกมลประลองฝีปากกันทุกครั้งเมื่อเผชิญหน้ากัน และทุกครั้งก็จบลงด้วยสงครามน้ำลายที่เต็มไปด้วยอารมณ์
“พี่พัชรเขาเป็นคนดีนะปิ่น แค่พูดขวานผ่าซากมากไปหน่อยเท่านั้นเอง”
“ไม่หน่อยหรอกมั้งมิน” พอพูดถึงอริ ปิ่นกมลก็หน้าหงิก “น่าจะมีคอกหมาในปากเป็นสิบๆ คอกนั่นแหละเราว่า”
“ปิ่นก็พูดไปนั่น”
มินรญายิ้มบางๆ และนั่นเงียบ ใบหน้าของปราบต์ยังคงผุดขึ้นในสมองตลอดเวลา หล่อนอึดอัดทรมานกับความรู้สึกนี้เหลือเกิน แถมสลัดยังไงมันก็ไม่ยอมหลุดยอมหายไปไหนเลย
“นั่นไง พูดถึงปุ๊บก็มาปั๊บ ฉันไปดีกว่า ไม่อยากจะทำสงครามน้ำลายกับหมอนั่น”
ปิ่นกมลลุกขึ้นยืนจะเดินหนี แต่ไม่ทัน เพราะพัชรพลเดินตรงเข้ามาหาเสียก่อน
“พี่ก็นึกว่าน้องมินอยู่คนเดียวเสียอีก”
พัชรพลเอ่ยขึ้น ก่อนจะทรุดตัวลงนั่ง
“นี่ใครใช้ให้นายนั่งยะ ลุกขึ้นเลย”
ปิ่นกมลโวยวายหน้าตาเอาเรื่อง
“นี่มันที่สาธารณะไม่ใช่หรือคุณหนูปิ่นกมล อย่ามาคิดว่าทุกตารางนิ้วบนโลกเป็นของคุณคนเดียวสิ อย่ามโนโอเคไหมครับ”
น้ำเสียงของพัชรพลเต็มไปด้วยความยั่วเย้าโทสะเป็นที่สุด
ปิ่นกมลกัดฟันกรอด มองไอ้ผู้ชายที่แก่กว่าตัวเองแค่สามปีด้วยสายตาขุ่นเคือง
“ไม่โอเค และฉันก็ขอบอกเอาไว้ตรงนี้เลยนะว่าอย่ามาเข้าใกล้ฉันเกินหนึ่งเมตรอีก มันขยะแขยง เข้าใจเอาไว้เสียด้วย”
“อ้าว พูดอย่างนี้ก็สวยสิครับคุณหนูตีนแดง”
พัชรพลลุกขึ้นยืน และจ้องหน้าประสานสายตากับปิ่นกมลอย่างไม่ยอมแพ้
“อย่าทะเลาะกันเลยนะ ปิ่น พี่พัชร”
มินรญาพยายามห้ามศึก แต่ก็ถูกกันออกจากสนามสงครามจากทั้งสองคน
“อยู่เฉยๆ นะมิน ฉันขอด่าไอ้ผู้ชายปากมอมนี่ก่อน”
“น้องมินไม่ต้องเป็นห่วงพี่นะครับ พี่แค่อยากจะสู้กับผู้หญิงปากจัดสักตั้ง ดูสิว่าจะแน่แค่ไหน”
“ทำไม นายจะทำอะไรฉัน ไอ้รุ่นพี่เฮงซวย”
“ผมก็คงไม่กล้าทำอะไรคุณหรอกครับ แค่จะพาไปโรงพยาบาลด้วยกัน หางสุนัขมันโผล่ออกมาจากปากแล้วน่ะครับ”
พัชรพลหัวเราะร่วนด้วยความสะใจ ก่อนจะต้องร้องจ๊าก เมื่อถูกฝ่ามือเล็กของปิ่นกมลฟาดลงที่แก้มข้างซ้ายเต็มแรง
“ไอ้ผู้ชายปากเสีย”
รอยยิ้มสนุกสนานบนใบหน้าของพัชรพลจางหายไปทันควัน เขายกมือขึ้นกุมซีกแก้มของตัวเอง ก่อนจะตวัดตามองหน้าปิ่นกมลอย่างโมโห
“นี่ใช้กำลังกันเลยหรือครับ”
“ใช่ ก็นายมันปากเสียเองนี่ ถูกตบอย่างนี้แหละดีแล้ว หมาจะได้กระเด็นออกจากปากบ้าง”
พัชรพลกัดฟันแน่น ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำด้วยฤทธิ์โทสะ
ปิ่นกมลอดหวาดกลัวไม่ได้เมื่อเห็นชายหนุ่มมือที่ทิ้งอยู่ข้างตัวแน่นเป็นกำปั้น แต่แล้วก็ต้องโล่งใจ เมื่อพัชรพลเอ่ยขอตัวกับมินรญา
“พี่ไปก่อนนะน้องมิน ไม่อยากทำร้ายผู้หญิง”
“เอ่อ ค่ะพี่พัชร”
พัชรพลไม่ปรายตามองหน้าปิ่นกมลเลยแม้แต่นิดเดียว เขาหมุนตัวและเดินจากไปทันที
ปิ่นกมลรู้สึกผิดเล็กๆ ยกมือข้างที่ฟาดหน้าของพัชรพลขึ้นมามอง ก่อนจะถอนใจออกมา
“ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมิน แต่ฉันโมโห...”
“เราเข้าใจ ไม่เป็นไรหรอกปิ่น พี่พัชรคงแค่โกรธ คราวหน้าก็เลี่ยงเผชิญหน้ากันก็พอ”
“แล้วฉันอยากเห็นหน้าหมอนั่นที่ไหนกันล่ะ แต่โผล่มาให้เห็นได้ทุกวัน” ปิ่นกมลบ่นกระปอดกระแปด “นี่ถ้าวันหนึ่งวันใดเธอตอบตกลงเป็นแฟนกับหมอนี่นะ ฉันคงต้องบ้าตายแน่ๆ”
“ฉันไม่ได้คิดอะไรกับพี่พัชรแบบนั้นหรอก เราเป็นแค่เพื่อนแค่พี่กันอย่างที่บอกนั่นแหละ”
“อุ๊ย... พี่ปราบต์...” ร่างอรชรในชุดกระโปรงสีชมพูหวานตัวยาวพอดีข้อเท้าสะดุ้งน้อยๆ เมื่อถูกคนตัวโตสวมกอดจากทางด้านหลัง “หนีพี่ลงมาจากเตียงทำไมครับ” ปราบต์ไม่ได้กอดอย่างเดียว แต่กลับจูบลงที่ซอกคอระหงอย่างแสนรัก ความเสน่หาที่มีต่อมินรญาไม่เคยลดลงเลย ตรงกันข้ามมันกลับเพิ่มทวีขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะทะลักออกมาจากอกอยู่แล้ว“มินไม่ได้หนีนะคะ”“แต่พี่ตื่นมาแล้วไม่เห็นมินนี่ครับ”“ก็... พี่ปราบต์หมดแรง แล้วก็หลับปุ๋ยเลย อุ๊ยยย...”หล่อนอุทานอีกครั้งเมื่อถูกซุกไซ้ที่ซอกคอระหงหนักหน่วงยิ่งขึ้น จนต้องห่อไหล่หนีความเสียวสยิวที่เกิดขึ้น“แล้วใครล่ะทำพี่หมดแรง”คนถูกถามหน้าตาแดงก่ำ ร้อนฉ่าไปทั้งตัว เมื่อนึกถึงบทสวาทของปราบต์ที่กระทำกับหล่อนราวกับอดอยากปากแห้งมาเนิ่นนาน“มิน... เปล่านะคะ”“ไม่ต้องมาแก้ตัวเลย มินนั่นแหละ ทำให้พี่รัก ทำให้พี่หลง... จนพี่กินมินไม่รู้เบื่อแบบนี้ แล้วนี่ถ้าพี่หมดแรงขาดใจตายคาอกไป จะทำยังไงครับ”“ก็เอาไปวัดสิคะ”“แน่ะ ไม่ต้องมาทำปากดีเลย...”ร่างของหล่อนถูกจับให้หมุนมาเผชิญหน้า และเขาก็ปล้ำจูบทันที จูบจนหล่อนแทบขาดใจตาย จึงยอมคลายออก“พี
หญิงสาวนิ่งอึ้งไปนานพอสมควร ก่อนจะกัดฟันดิ้นรนอีกครั้ง “ฉันไม่เชื่อนายหรอก... นี่ปล่อยฉันนะ อ๊ะ ว๊ายยยย” ปิ่นกมลถูกจับโยนลงบนเตียง และเขาก็โถมตัวลงมาหา พร้อมกับกระชากเสื้อผ้าออกจากร่างสาวอย่างหื่นกระหาย “คนบ้า... อย่าทำแบบนี้นะ” “ฉันจะพิสูจน์ให้เธอเห็นว่าฉันต้องการเธอมากแค่ไหน ปิ่นกมล” “ไม่ อื้อ... อา... อ๊า...” เขาจูบปาด ดูดหัวนมของหล่อน และสอดนิ้วเข้าไปขยี้เม็ดเสียวจนหล่อนร้อนฉ่า น้ำสวาททะลักลิ้นออกมาชุ่มฉ่ำ “อื้อ... อู๊ยยยยย อ๊า... อา... ปล่อย อ๊า... ซี๊ดดด อ๊า... อ๊า...” ยิ่งเขาขยี้เม็ดเสียวหนักหน่วงเท่าไหร่ หล่อนก็ยิ่งบ้าคลั่ง แหกขากว้างออกเพื่อรอรับความแข็งชันของเขาจนน่าอับอาย พัชรพลสลัดเสื้อผ้าออกจากตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระซวกเอ็นเข้ามาหาอย่างสุดจะห้ามใจ “โอ้ว... ฟิต... ฟิตเหลือเกิน อืมมมมม” ความคับแน่นที่โอบรัดรอบความเป็นชายทำให้เขาเสียวจนหน้าตาบิดเบี้ยวทรมาน “อ๊า... อู๊ยยยยย เสียววว อ๊า...”หล่อนกรีดร้องอย่างหมดทางต่อต้าน และเมื่อพัชรพลกระเด้าลงมา
มินรญาเห็นรถของปราบต์วิ่งมาจอดหน้าบ้าน หล่อนก็จะวิ่งหนี แต่พอเห็นว่าเป็นปิ่นกมลก้าวลงมาจากรถ หล่อนก็ชะงักกึก “ปิ่น...” เจ้าของชื่อเดินเข้ามาหา ก่อนจะระบายยิ้มให้ โดยมีปราบต์เดินตามมาข้างหลัง “ฉันพาพี่ชายมาส่งให้น่ะ” มินรญาส่ายหน้าไปมา อย่างรู้สึกผิด “ไม่นะปิ่น... ฉันยินดีเลิกกับพี่ปราบต์... เพราะฉันรักเธอนะปิ่น... ฉันเลือกเธอ” “เธอไม่ต้องเลือกใครหรอกมิน เพราะฉันให้อภัยเธอแล้ว” ปิ่นกมลจับมือของเพื่อนรักกับมือของพี่ชายให้มากุมซึ่งกันและกัน “ฉันเห็นแก่ตัวมากที่ทำเป็นมองไม่เห็นความรักที่เธอมีต่อพี่ปราบต์ ฉันขอโทษนะ” “ไม่ปิ่น... เธอไม่จำเป็นต้องขอโทษฉันเลย” มินรญาร้องไห้ไม่หยุด “ต่อไปนี้ เธอกับพี่ปราบต์คบหากันได้อย่างเปิดเผย ฉันจะไม่ขัดขวางอีกแล้ว” ปิ่นกมลระบายยิ้ม “มิน... ตอนนี้เธอไม่ใช่เพื่อนของฉันอีกแล้วนะ” มินระญาได้ยินคำพูดของเพื่อนรักก็หน้าซีดเผือด หวาดกลัวจับหัวใจ “ไม่นะปิ่น... ฉัน... ฉันรักเธอนะ” “ฉันหมายถึง... เธอไม่ใช่แค่เพื่อนของฉันแล้ว แต่จ
ไม่น่าเชื่อว่ายัยคุณหนูปากร้ายแสนเย่อหยิ่งอยากปิ่นกมลจะยั่วยวนเก่งขนาดนี้ พัชรพลขาดสติกระซวกเข้าใส่เนินฉ่ำสุดแรง“อ๊ะ... อ๊า... อ๊า...”ความคับแน่นเกิดขึ้นอย่างรุนแรง และก็ทำให้สองร่างเสียวสุดใจ“เจ็บไหม ปิ่น... อืมมมม เธอฟิตเหลือเกิน โอ้ว... โอ้ว... แน่นมาก... อืมมมม””คนถามหน้าตาบิดเบี้ยวเหยเก เมื่อความเป็นหญิงรัดรอบเอ็นใหญ่แน่นหนา“ไม่... ไม่เจ็บ... กระแทกฉัน... ได้โปรดเถอะ... อ๊า... อ๊า...”ชายหนุ่มกดกระแทกเอ็นใหญ่เข้าไปในรูสาวที่ชุ่มฉ่ำเปียกชื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนสาวเจ้าดิ้นพล่าน เด้งเนินฉ่ำขึ้นรับการกระซวกอย่างกระตือรือร้น“โอ้ว... ฟิต... ฟิตอะไรอย่างนี้ โอ้ว ปิ่น... โอ้ว... อืมมมมม”พัชรพลครางราวกับคนบ้า เมื่อถูกกล้ามเนื้อร้อนรุ่มของปิ่นกมลโอบกระชับรอบท่อนเอ็นเอาไว้ในทุกทิศทาง ไม่ว่าเขาจะโยกคลึงกระแทกวนไปตรงไหน กล้ามเนื้อนางก็ครูดไปกับหัวหยักของเขาจนเสียวกระสันแทบขาดใจ“โอ้ว... เสียววว โอ้ว... โอ้ว...”ใบหน้าหล่อจัดบิดเบี้ยวเหยเก และเขาก็กระเด้าไม่หยุด สาวยาวระรัวเร็วผลักดันเข้ามาจนสุดทาง“อ๊า... ซี๊ดดดด เสียววว อ๊า... แรงอีก กระเด้าแรงอีก พัชร... อ๊า... อู๊ยยยยย อ๊า... ฉันเสียวว
“คืนนั้นฉันเมา เลยจำไม่ค่อยได้ว่าทำอะไรลงไปบ้าง แต่คืนนี้ฉันไม่ได้เมา ฉันจะทำให้เธอเสียวจนร้องไม่หยุดเลยปิ่นกมล”“ไม่นะ ปล่อยฉัน”หล่อนต่อต้านด้วยวาจา แต่ร่างกายกลับหวามไหวจนน่าอับอาย น้ำเสียวไหลซึมออกมาเปื้อนกางเกงชั้นในจนเปียกลื่น“ไม่ปล่อย เธอเป็นเมียของฉันแล้ว”“แต่นายเกลียดฉัน”“ตอนนี้ไม่ได้เกลียดแล้ว และก็อยากเอาเธอมากๆ ด้วยปิ่นกมล”หล่อนหน้าแดงก่ำ และก็สะท้านไปทั้งตัวเมื่อเขาขยับตัวต่ำลงไปที่กลางระหว่างขา มือใหญ่บีบขยำนมอวบอัดแรงๆ“อ๊ะ...”“นมเธอใหญ่มาก ฉันจะดูด จะเลียให้ชุ่มเชียวคืนนี้”“ไม่นะ อย่าพูดบ้าๆ แบบนี้นะ”แม้คำพูดของเขาจะหยาบคายน่ารังเกียจ แต่ร่างกายของหล่อนกับขานรับด้วยการแอ่นหยัดขึ้น เขาพึมพำพึงพอใจ ขยำนมใหญ่แรงๆ ก่อนจะดึงทึ้งเสื้อผ้าออกจากกายสาวของหล่อน เต้านมอวบใหญ่ดีดเด้งออกมาโชว์สายตาคมกริบ“ว้าวววว ขาว ใหญ่ น่าเลียที่สุด อืมมมม”เขาครางออกมาอย่างหื่นกระหาย นิ้วยาวเขี่ยยอดถันที่กำลังเบ่งบานหยอกเย้า“อ๊ะ... อื้อ...”หล่อนร้องได้แค่นั้น เขาก็ก้มลงดูดอมหัวนมสีสวยของหล่อนเข้าไปในอุ้งปาก“อ๊า... อู๊ยยยยย... อ๊า...”พัชรพลโรมรันเม็ดเต่งของหัวนมราวกับมันคืออาหารจานโปร
ปิ่นกมลไม่ยอมให้อภัยกับเรื่องที่เกิดขึ้น ไม่ว่าปราบต์จะพยายามอธิบายแค่ไหนก็ตาม หรือไม่ว่ามินรญาจะตามมาขอโทษขอโพยอีกสักกี่ครั้ง เพราะหล่อนเจ็บปวดจากการถูกหักหลังเหลือเกิน “คุณปิ่นจะออกไปข้างนอกเหรอคะ”สาวใช้เอ่ยถามเมื่อหล่อนจะออกไปเที่ยวข้างนอกตอนกลางคืน “ใช่” “เอ่อ... คุณปราบต์สั่งเอาไว้ว่า...” “พี่ปราบต์ไม่ใช่จ้าวชีวิตของปิ่นสักหน่อย ดังนั้นปิ่นจะไม่ฟังหรอก”หล่อนตอบกลับสาวใช้ ก่อนจะเดินออกไปนอกบ้าน ซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกันที่มินรญามาหาพร้อมกับพัชรพลพอดิบพอดี ภาพที่เห็นพัชรพลยืนอยู่เคียงข้างกับมินรญา ยิ่งทำให้ปิ่นกมลเจ็บปวดมากยิ่งขึ้น “ปิ่น...”มินรญาวิ่งเข้ามาจับมือของหล่อนเอาไว้ แต่หล่อนสะบัดแรงๆ “มาทำไม พี่ปราบต์ไม่อยู่หรอก ไปต่างประเทศ” “มินมาหาปิ่น...” “หึ... มาหาฉัน มาหาทำไม หรือว่ายังทำให้ฉันเจ็บปวดไม่พอ” มินรญาร้องไห้คร่ำครวญ และพยายามอธิบาย“มินขอโทษ... มินผิดไปแล้ว...” “ไปให้พ้น ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธออีก” ปิ่นกมลพยายามเดินหนี แต่แขนถูกมินรญาคว้าเอ







