บทที่ 1

ธีรดนลืมตาขึ้นมาช้าๆแบบงงๆนี้เขามานอนอยู่ในห้องที่มีกลิ่นเหม็นอับได้ไง ทั้งยังมีผู้หญิงร่างกายผอมแห้งนอนอยู่ข้าง ทั้งตัวของเธอกับเขาไม่มีเสื้อผ้าใส่ นี้มันเกิดอะไรขึ้นวะก่อนจะมีความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมเข้ามากระทันหัน

เด็กหนุ่มอาภัพแห่งหมู่บ้านต้าลี่  ซึ่งพ่อแม่ตายจากไปหลายปีเขาต้องอยู่ตัวคนเดียวในบ้านดินหลังน้อยติดตีนเขาไร้ญาติพี่น้องเพราะทุกคนตัดขาดจากเขา เพราะความยากจน ของคนยุคอดอยาก เขาเติบโตมาแบบต่อสู้ด้วยตัวคนเดียว โชคดีได้อาจารย์จากในเมืองหลวงถูกส่งตัวมาใช้แรงงานทางการเมืองสอนหนังสือให้ชายหนุ่ม  เพราะสงสารพบกันคือโชคชะตา อาจารย์ทั้งสองคนอาศัยในคอกวัวของหมู่บ้านสอนทุกสิ่งจากพวกท่านจนหมดไส้หมดพุงกันเลยทีเดียว โจวเหวินซานนั้นอาศัยในหมู่บ้านที่มีป่าอุดมสมบรูณ์มาก เขาโชคดีมีพ่อสอนให้ล่าสัตว์เมื่อตอนท่านยังมีชีวิต นี้คือการตอบแทนบุญคุณของอาจารย์ทั้งสองคนของเขา เขาคอยแบ่งปันเนื้อไก่ป่าที่ล่าได้ให้กับอาจารย์ทั้งสองคนตลอดมา อีกไม่กี่ปีคงจะสิ้นสุดใช้แรงงานของคนคิดต่างกับเหล่ายุวปัญญาชน 

นี้เราคงข้ามมาโลกคู่ขนานไม่ได้มีชื่อบุคคลอ้างอิงในยุคนี้แล้วทำไมต้องเป็นเราด้วยนะ เมื่อวานจำได้ว่าเขาเข้าเมืองไปซื้ออาหารกับของใช้บางอย่างซึ่งบนดอยไม่มี  ฝนตกถนนดินเหนียวลื่นทำให้รถเสียหลักตกข้างทางจนเขามาตื่นในร่างของเด็กหนุ่มคนนี้  แล้วเด็กสาวคนนี้มานอนในบ้านเขาได้อย่างไรหรือคงจะเป็นญาติๆใจร้ายของเธอเพราะชะตากรรมของเด็กสาวคนนี้  ตั้งแต่พ่อเมียเสียชีวิตก็มีย่าใจร้ายดูแลไม่ใช่สิต้องบอกว่ารับใช้คนทุกคนในครอบครัวนั้นมากกว่า 

เมื่อวานเขาจำได้ว่ากลับมาจากบนเขาก็พบกับเด็กสาวข้างแม่น้ำหลังหมู่บ้าน เห็นเธอนั่งซักผ้าตั้งแต่ตัวเขานั้นขึ้นเขาไปดูกับดักจนลงมา  เขาสงสารจึงให้ไก้ป่าเธอไปหนึ่งตัวแต่ตอนค่ำเธอนั้นนำต้มไก่มาให้เขาเพื่อตอบแทนแล้วทุกอย่างก็มืดไป หึคนบ้านย่าของเธอคงจะอยากกำจัดเธอมานานสินะ จึงวางแผนให้นำน้ำแกงไก่มาคืนเขาพร้อมแผนการต่ำช้าให้ตัวเขากับเธอ สาวน้อยในเมื่อเรามีชะตากรรมร่วมกันเขาจะดูแลเธอเองนับจากนี้ไป แล้วจะพาเธอร่ำรวยจนคนบ้านย่าของเธอนั้นกระอักเลือดตายไปเลยล่ะคอยดู

ต้วนอี้หลันเด็กสาววัยสิบเจ็บเพราะทำงานอย่างหนักรับใช้คนบ้านใหญ่มานับปีกินอาหารเหลือจากทุกคนเธอถึงจะได้กิน ต้องทำงานให้เสร็จก่อนเด็กสาวไม่ค่อยสู้คนเพราะไม่มีพ่อแม่คอยคุ้มหัวจากครอบครัวของย่าซึ่งจิตใจร้ายกาจ บางวันเธอคิดอยากจะตายให้จบๆจะได้ไปหาพ่อแม่ที่จากเธอไปก่อน เมื่อหัวค่ำเธอไปซักผ้าของย่าซึ่งเปื้อนมากจึงได้ไก่ป่าจากพี่ชายเหวินซานที่เดินลงเขามาพอดี ด้วยความสงสารเธอชายหนุ่มจึงให้ไก่เพื่อให้เธอได้ทำกิน แต่นั้นคือต้นเหตุของการวางแผนร้ายของบ้านย่าเพื่อจะตัดขาดจากเธอด้วยการบังคับให้เธอนำแกงไก่มาส่งพี่เหวินซาน จากนั้นเธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นมันดับวูบไปมาตื่นตอนที่พี่ชายเหวินซานเขย่าตัวปลุกให้เธอตื่นก่อน ตอนนี้มีเสียงคนกำลังตะโกนเรียกด้านนอกบ้านหลายเสียงเลยทีเดียว

จันทร์เจ้านั้นตกใจไม่ต่างจากชายหนุ่มตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้น เมื่อวานยังไปปีนเขาเที่ยวกับเพื่อนๆกันอยู่ในวันหยุดกันแต่เหมือนเชือกเส้นของเธอนั้นมีปัญหาจึงทำให้จันทร์เจ้าร่วงตกจากหน้าผา เสียงเพื่อนเรียกชื่อเธอด้วยความตกใจ แต่ทำไมเรามานอนกอดกับหนุ่มที่ไหนก็ไม่รู้ ยิ่งมองมือตัวเองยิ่งตกใจแทบสิ้นสติทำไมมือเราเล็กเหมือนคนขาดสารอาหารเลยวะ จันทร์เจ้าแกไม่เคยอดอาหารสักวันเลยนี้นะแถมยังเป็นเจ้าของร้านกาแฟร้านอาหารตามสั่งส้มตำไก่ย่างมรดกจากพ่อแม่ทิ้งเอาไว้ให้เธอสานต่อ หลังจากเรียนจบแล้วจึงกลับบ้านมาทำการค้าต่อจากพ่อแม่ ในตอนนั้นพวกท่านพากันออกท่องเที่ยวตอนจะกลับจากต่างประเทศเครื่องบินตกทำให้จันทร์เจ้ากลายเป็นหญิงสาวตัวคนเดียว ทรัพย์สินทุกอย่างแม้แต่ร่างกายเธอยกให้เป็นอาจารย์ใหญ่ให้นักศึกษาแพทย์ และเธอยังเขียนพินัยกรรมยกให้การกุศลถ้าหากเกิดอะไรขึ้นก่อนที่เธอจะแก่ชราตายเองตามธรรมชาติไป

"อี้หลันคุณตื่นก่อนนะครับตอนนี้นอกบ้านทุบประตูหน้าบ้านของผมจนพังไปแล้วมัง คุณไหวไหมนี้คงจะเป็นแผนขับไล่ตัดขาดคุณออกจากครอบครัวย่าคุณสินะ"

"ฉันต้องขอโทษพี่เหวินซานมากนะคะต้องมาเดือดร้อนเพราะครอบครัวย่าของฉันคงทำทุกวิธีหาทางให้ฉันตกต่ำแม้จะไปตกอยู่กับใครจะตายก็ไม่คิดจะสนใจตั้งแต่พ่อแม่เสียชีวิต ฉันนั้นไม่ต่างจากทาสในบ้านย่าทั้งที่มันหมดสมัยกดขี่ แต่มันกับไม่ใช่คนในตระกูลต้วนเลยสักนิดเดียวค่ะ"

อี้หลันพูดกับชายหนุ่มในเมื่อร่างกายนี้เจ้าของเก่าจากไปแล้วเธอจะทำให้ตัวเองหลุดพ้นจากครอบครัวเฮงซวยนี้เอง สาวน้อยหลับให้สบายนะพี่สาวจะทวงคืนให้เท่าที่โอกาสจะมีให้ แต่จะจัดให้พวกมันทุกตัวจำไม่ลืมเลยล่ะเพราะจิตวิญญาณนี้อาฆาตรุนแรงเสียด้วยสิ

"เอ่อคุณคะ.พี่คะ" จันทร์เจ้าพูดติดๆขัดๆ

"ฉันขอร้องให้เอ่อพี่ช่วยรับฉันเข้ามาในครอบครัวพี่ได้ไหมคะแล้วหลังจากเรื่องของเราซาลง  ฉันจะหาทางไปจากชีวิตพี่เองขอเพียงพี่ช่วยฉันตัดขาดออกจากครอบครัวนี้ตั้งแต่ตอนนี้ได้ไหมคะถ้าหากพี่มีคนรักฉันจะช่วยพูดให้ว่าเราไม่มีอะไรกัน ขอเวลาฉันตั้งตัวได้แล้วจะหาลู่ทางออกไปอยู่คนเดียวเองค่ะ ฉันจะไม่ให้พี่ต้องลำบากใจเลยแล้วเรื่องงานในบ้านฉันจะช่วยพี่ทำงานทุกอย่างได้ไหมคะ"

"แน่ใจนะว่าอยากให้พี่ช่วยนับจากนี้เธอคือคนของพี่แล้วจะไม่ใครหน้าไหนมารังแกเธอได้อีก แต่เธอต้องแบกรับคำว่าแต่งงานให้ไอ้คนยากจนไม่มีประโยชน์คนนี้เธอรับไหวไหมล่ะสาวน้อย"

"ได้ค่ะยังดีกว่าตกนรกในบ้านของย่าต้วน"   จันร์เจ้าตอบตกลงทันทีในเมื่อมีโอกาสออกจากครอบครัวนรกไม่ยินยอมก็โง่เต็มกลืนแล้วล่ะ เอาไว้ให้ร่างกายนี้แข็งแรงขึ้นก่อนค่อยคิดบัญชีย้อนหลังก็ยังไม่สาย เธอคิดในใจก่อนจะใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะเดินตามหลังชายหนุ่มออกไปด้านนอกตัวบ้าน

"แม่นั้น!พวกมันออกมาจากในบ้านกันแล้วหัวหน้าหมู่บ้านเชื่อหรือยังล่ะว่ามันล่อลวงหลานสาวของฉันมาทำมิดีมิร้าย ทำผิดผีกันก่อนแต่งงานจับมันไปให้ทางการเลยดีไหม หรือถ้ามันไม่รับผิดชอบนังต้วนอี้หลันฉันก็ไม่ยอมรับมันกลับเข้าบ้านของฉันอีกแล้ว ทุกคนช่วยเป็นพยานด้วย"  ย่าต้วนของร่างเดิมรีบเรียกร้องความสงสารทันที

"เอาล่ะโจวเหวินซานออกมาแล้วฟังเขาพูดก่อนว่ามันเกิดอะไรขึ้นทำไมหนูต้วนอี้หลันจึงมานอนค้างคืนในบ้านของเขา"

ทุกคนเงียบเสียงลงรอฟังคำตอบจากโจวเหวินซานที่เปิดประตูหน้าบ้าน เผชิญหน้ากับชาวบ้านทุกคนด้วยใบหน้าเย็นชาเรียบเฉยเหมือนเป็นเรื่องปกติของเขา