บทที่ 7

รุ่งเช้ามาเยือนโจวเหวินซานตื่นนอนด้วยความสดชื่น เขาตื่นแต่เช้าขึ้นภูเขาไปดูกับดักไก่ป่าบนเขาชายหนุ่มอาบน้ำแต่งตัวในมิติ ดื่มกาแฟออกไปทางหลังบ้านขึ้นบนเขาแล้วไป ทางที่ไม่มีคนขึ้น นำรองเท้าเดินป่าออกมารวมถึงปืนและธนูของตัวเองออกมาแล้ววิ่งขึ้นเขาออกกำลังกายไปในตัวด้วย  เขาได้บอกม่านอี้หลันเอาไว้แล้วก่อนจะเข้านอนว่าเขาจะไปดูกับดักบนเขาไม่ต้องตื่นมาแต่เช้าวันนี้เขาจะหยุดเพิ่มอีกหนึ่งวัน เมื่อตอนหัวค่ำเขาได้ไปลางานเพิ่มจะพาม่านอี้หลันไปจดทะเบียนสมรสให้เรียบร้อยและหาช่างมาทำห้องน้ำกับเสริมคานไม้หลังคาบ้านให้แข็งแรง เขาจึงลาต่ออีกหลายวันจะได้ทำงานให้เสร็จเรียบร้อยก่อนจะทำงานในสวนรวมต่อ 

ม่านอี้หลันตื่นมาวิ่งออกกำลังกายในมิติจนหกโมงเช้า เธอจึงออกมาจากในห้องเพราะจะทำอาหารรอพี่เหวินซาน ที่ขึ้นเขายังไม่ลงมา ส่วนเธออาบน้ำดื่มกาแฟกับผลไม้จนอิ่มออกมาแล้ว แต่ต้องหาอะไรทำเอาไว้ให้ชายหนุ่มแล้วทานข้าวเช้าด้วยกันก่อนจะพากันเข้าอำเภอไปจดทะเบียนสมรสกับพี่เหวินซาน จันทร์เจ้าเธอจะมีสามีเป็นตัวคนจริงๆแล้วนะ

อืมมีอะไรให้เราทำบ้านนะในครัวเธอเดินไปเปิดถังในครัวดูข้าวมีครึ่งถังมีไข่อีกสิบฟองมีน้ำมันหมูใส่ขวดเอาไว้มีผักอีกกำใหญ่วางเอาไว้ ม่านอี้หลันรีบก่อไฟหุงข้าวก่อน ดีนะพี่เหวินซานทำเตาไฟไว้สองอันจะได้ทำอาหารไปด้วยเลยจะได้เสร็จไปพร้อมๆกัน ผัดผักใส่ไข่ไก่เอาไว้รอชายหนุ่มกลับลงมาจากบนเขา ทุกอย่างเสร็จเธอจึงออกมายืนดูหลังบ้านของชายหนุ่ม มีเนื้อที่เยอะเหมือนกันนะนี้วันนี้ซื้อเมล็ดพันธุ์ผักมาด้วยเลยดีกว่าไม่ต้องเข้าไปเมืองบ่อยๆ พอดีกับเห็นชายหนุ่มเดินมาทางหลังบ้านพร้อมไก่ป่ายังมีชีวิตอยู่สามตัวมัดขาใส่ตระกร้ามาวางให้เธอดู  พร้อมผักป่าเห็ดโคนครึ่งตระกร้าและสารพัดผักจนเต็มตระกร้า 

"  โอ้!พี่เหวินซานนี้มันมีแต่ผักกับเห็ดของดีๆทั้งนั้นเลยพี่โชคดีจังเลยนะคะ นี้เห็ดโคนมาเยอะเลยยังมีผักอีกตั้งหลายอย่างแน่ะ"

"อืมวันนี้ไก่ไม่ตายพี่จึงจะเลี้ยงเอาไว้กินไข่ในคอกนั้นก็หลายตัวพี่เก็บไข่ไว้ให้เธอทำอาหารในครัว ตัวที่ตายพี่ทำเสร็จล้างแล้วห่อใส่ใบตองใบนั้นสับมาแล้ว เธออยากจะทำอะไรกินดีละแต่พี่ว่าทานอะไรง่ายๆไปก่อนนะจะได้รีบไปจดทะเบียน กลับมาแล้วค่อยทำกินก็ได้"

เขาบอกเธอ  

 "ได้ค่ะพี่ไปล้างมือมาทานข้าวก่อนเราจะได้รีบไปของนี้เก็บเอาไว้ก่อนก็ค่ะ"

"พี่ใส่เกลือมาแล้วล่ะไก่คงไม่เน่าเสียวันนี้ "  เขาบอกเธอก่อนจะเดินไปล้างมือก่อนจะมานั่งทานข้าว ทานข้าวเสร็จก็เปลี่ยนชุดใหม่พากันเดินออกไปหน้าหมู่บ้าน  ตอนนี้ชาวบ้านส่วนใหญ่ไปทำงานในแปลงนากันเดินเป็นกลุ่มก้อน มีคนมองหลังตามเธอกับสามีหมาดๆ บางคนยิ้มให้บางคนกระซิบกันแล้วมองต่างจิตต่างใจของแต่ละคน

มาถึงเกวียนมีคนแก่กับเด็กบางครอบครัวได้ไปเรียนในหมู่บ้านถัดไปคือหลายหมู่บ้านมาเรียนด้วยกันเพราะแต่ละหมู่บ้านไม่ห่างกันมากนั่งเกวียนมาสิบนาทีได้เห็นเด็กๆลงเกวียนไปสี่ห้าคน  ก่อนเกวียนจะมุ่งหน้าสู่ตัวเมืองหนึ่งชั่วโมงพอดี  ลงเกวียนแล้วโจวเหวินซานพาเธอเดินไปทางอำเภอก่อนจะพากันนำหนังสือแนะนำตัวเดินไปหาเจ้าหน้าที่ มีหนังสือจากหัวหน้าหมู่บ้านอยู่แล้วทุกอย่างจึงง่ายขึ้น เสร็จแล้วรวมถึงทะเบียนบ้านใหม่ด้วยแล้ว  จากนั้นเขาจะพาเธอไปสหกรณ์

"นี่คูปอง นี่เงิน เธออยากจะซื้ออะไรก็เข้าไปเลือกได้เลยอี้หลัน"

ม่านอี้หลันรับเอาคูปองแต่ดันเงินคืนไปให้ชายหนุ่มแต่เขาไม่รับคืนหันหลังเดินออกไปรอเธอด้านหน้า ม่านอี้หลันจึงใช้เงินของเขาเสียเลย สามียุคนี้ก็ไม่เลวแฮะสายเปย์ซะด้วยสิอิอิถูกใจจันทร์เจ้าเสียจริงฮ่าๆเธอหัวเราะในใจอย่างอารมณ์ดี

ม่านอี้หลันจึงเดินดูข้าวของในสหกรณ์ซื้อจำพวกเครื่องปรุงในครัวรวมถึงถ้วยเพิ่มอีกสี่ใบ อยากเอาหม้อในมิติออกมาก็ไม่ได้รอก่อนเถอะเอาไว้วันไหนเข้ามาคนเดียวค่อยแอบออกมาใช้ยังไม่สาย ตอนนี้ซื้อสิ่งจำเป็นก่อนเพราะมากับสามี แวะดูเสื้อแขนยาวให้ชายหนุ่มสักสองตัวเอาไว้เปลี่ยนกันตอนลงทำงาน ส่วนของเธอจะตีเนียนเอาออกมาจากในมิติเสื้อเก่าของพ่อแม่ในบ้านมีเยอะเอาไว้ใส่ทำงานจึงไม่จำเป็นต้องซื้อใหม่ สบู่แพงมากไม่หอมเลยเราจะเอาออกใช้ดีไหมนะหรือจะหาคู่ค้าทำเงินช่วยสามีอีกทางนะ เธอเดินสำรวจจนทั่วจึงมาจ่ายเงินโชคดีได้ซี่โครงหมูมาไปต้มจืดและทอดกินสองชั่งรวมต้องจ่ายไปสามสิบหยวนจนเต็มตระกร้า  พี่เหวินซานจะบ่นเราไหมนะใช้เงินเขาหมดไปเยอะเลย โจวเหวินซานจึงเดินมาช่วยถือเขามองดูของในตระกร้าแล้วถามเธอได้ของครบไหมขาดอะไรหรือเปล่า

"เหมือนจะครบนะคะฉันซื้อเมล็ดผักไปหลายอย่างเลยค่ะจะได้มีผักกินในบ้านด้วยบางอย่างบนเขาอาจจะไม่มีค่ะพี่เหวินซาน"

"อืมเดี๋ยวพี่จะช่วยยกแปลงให้ พี่ไปถามช่างมาแล้วเขาจะออกไปดูบ้านของเรารอบบ่าย ทำบ้านพี่ก่อนเสร็จแล้วค่อยซ่อมบ้านของอี้หลันต่อจะได้ไม่ต้องรอช่างนานครับ"

"อื้อก็ดีค่ะฉันซื้อเสื้อแขนยาวให้พี่สองตัวกับกางเกงสองตัวจะได้ใส่เปลี่ยนกันยามลงทำงาน ฉันดูในตู้เห็นพี่ไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยนกันยามลงทำงานเลยค่ะ"

"อืมขอบใจมากแล้วซื้อของตัวเองไหมล่ะไม่ใช่ซื้อให้แต่พี่นะครับ"

" อ้อมันตัวใหญ่มากฉันเลยยังไม่ถูกใจค่ะซื้อวันหน้าก็ได้ค่ะ"

"ตามใจพี่ไม่ว่าอะไรเงินไม่พอก็บอก พี่พอจะให้เธอได้ใช้ซื้อของกินใช้ในบ้านของพวกเรานะครับ"

"ถ้าอย่างนั้นเรากลับบ้านกันเถอะค่ะจะได้ไปทำเห็ดกับไก่พี่หิวข้าวไหมคะฉันซื้อขนมมาห่อหนึ่ง เมื่อเช้าเห็นมีคนขายซาลาเปาพี่จะให้ฉันซื้อมากินรองท้องก่อนไหมคะ"

"อืมได้สิเอามาเผื่อตัวเองด้วยนะกว่าเราจะถึงบ้านหรืออยากกินร้านอาหารรัฐก็ได้เหลือเวลาอยู่ ก่อนจะเราไปขึ้นเกวียน"

"ไม่ค่ะไปกินแกงเห็ดโคนดีกว่ามีไก่ป่าพี่ด้วยเอาไว้เข้ามาวันหน้าเราค่อยมาลองกินกันใหม่ก็ได้ค่ะ"

"อืมตามใจเธอ"   เขาตอบเธอก่อนจะพากันเดินมาท่าจอดเกวียนมีร้านขายซาลาเปาอยู่ ม่านอี้หลันจึงซื้อมาสิบลูกมีสองไส้  เธอมองดูลู่ช่องทางตามตรอกซอกซอยถ้าหากเข้ามาคนเดียวจะได้ไม่หลงทาง

"พี่เหวินซานคะแล้วทางไปตลาดมืดอยู่ตรงไหนคะ"

เธอถามชายหนุ่มเบาๆ หลังจากขึ้นมานั่งรอบนเกวียนคนยังมาไม่ครบเพราะมีแต่ของวางไว้ก็มี

"ถามทำไมมันไม่ใช่ที่เข้าไปเดินเล่นนะม่านอี้หลัน"

"ทีพี่ยังเข้าไปขายสัตว์ยามล่าได้เลยนี้คะฉันอาจจะเข้าไปหาของไม่มีด้านนอกก็ได้นี้คะ อกทางเข้าให้ฉันหน่อยนะคะ "

"เอาไว้พี่จะบอก" เขาก้มลงกระซิบข้างหูแล้วชี้บอกทางเดินไปอีกทาง ม่านอี้หลันพยักหน้ารับเหมือนไก่จิก เหวินซานมองหน้าสบตากันกับเธอจนใจกระตุกเต้นระรัวเด็กสาวคนนี้ตาสวยมากเลยทีเดียว  หึทำเอาใจเราสั่นได้เลยแฮะเขาคิดในใจ