Share

บทที่ 8

last update Tanggal publikasi: 2026-02-13 17:20:09

ทั้งสองคนเดินทางมาถึงบ้านก็ยามบ่ายกว่าๆขนของเข้าบ้านได้ไม่นานนายช่างก็มาจากอำเภอ  เขาจึงเอาแบบวาดบ้านออกมาให้ช่างดูห้องน้ำกับห้องอาบน้ำแล้วมุงหลังคาใหม่หมดทั้งหลัง เขาพอจะมีเงินเก็บของร่างเดิมอยู่เด็กคนนี้ขยันไม่เบา อีกทั้งได้รับโอกาสจากอาจารย์ในคอกวัวทั้งสองท่าน และ เขาใช้ชีวิตด้วยความเรียบง่ายไม่ค่อยได้ใช้เงิน เขาจึงมีเงินเก็บจากการขึ้นเขาขายของป่าในตลาดมืดมานานหลายปี

"อืมคงไม่เกินสี่ร้อยหยวนลุงว่าเริ่มงานเลยไหม"

ประตูห้องทำใหม่หมดรวมถึงล้อมรั้วรอบบ้านด้วยราคานี้ในยุคนี้ถือว่าแพงมาก เพราะชาวบ้านนั้นส่วนใหญ่ยากจนมากยังทำงานในแปลงนารวมกันอยู่เลย ถ้าไม่ใช่มีลูกหลานทำงานในโรงงานคือชามข้าวเหล็กของคนในยุคนี้

"ลุงว่าสี่ร้อยหยวนได้บ้านทั้งหลังเลยหรือครับ"

"ใช่แล้วล่ะลุงไม่เอาเปรียบลูกค้าหรอกเธอจะให้ทำทั้งหลังเลยไหมล่ะ"

"ถ้าอย่างนั้นก็ได้ครับขอให้ทำห้องพักชั่วคราวให้ผมกับภรรยาก่อนจะได้ไหมครับ"

"อืมลุงก็จะทำตอนนี้เลยจึงได้นำช่างมาด้วยเราจะขึ้นไปตัดไม้ไผ่ลงมาทำบ้านให้พวกเธอกับครัวทำกินก่อน ก่อนจะเริ่มทำห้องน้ำใหม่ พวกเธอจะใช้บ้านเดิมหรือยกใหม่ทั้งหลัง เพราะพื้นที่ทำบ้านของเธอเยอะ แต่ถ้าหากไม่อยากรื้อบ้านหลังนี้ก็ได้นะลุงคิดเพิ่มอีกร้อยหยวนได้บ้านใหม่ทั้งหลังรวมล้อมรั้วด้วย ถ้าตามที่ตกลงกันทุกอย่าง ห้องน้ำใหม่ถ้าส่วนไหนไม่อยากได้ พอทำหลังใหม่เสร็จค่อยทุบออกก็ได้ อย่างห้องน้ำเก่าส่วนหลังคาบ้านเก่าลุงจะเสริมไม้ให้แข็งแรงรับหิมะได้ เธอเก็บไว้ทำห้องเก็บของในบ้านหลังเก่าได้เลยนะ"

"รวมทุกอย่างห้าร้อยหยวนใช่ไหมครับลุง"

"ใช่แล้วล่ะเธอคิดดูใหม่ได้นะ"  โจวเหวินซานคิดว่าไหนๆก็จะทำแล้วยอมจ่ายเพิ่มได้บ้านใหม่ทั้งหลังนับว่าคุ้มค่าเขายังอยู่บ้านเก่าได้ไม่ต้องรื้อแล้วยังเก็บไว้ได้ใช้งานอีก ในเมื่อในมือเขาเองมีเงินพอจะทำบ้านใหม่ได้อีกหลัง และเขาเชื่อว่าสมองจากภพเก่าและมิติจะไม่ทำให้เขายากจน อีกไม่นานจะแบ่งบันที่ดินทำกินให้ชาวบ้านแล้วด้วย เขาจะลงมือก่อนทุกคนด้วยสติปัญญาที่ติดตัวมาด้วยจึงตัดสินใจทำบ้านอีกหลังเลยทันที

"ตกลงตามนี้ครับลุงนี้แบบบ้านของผมบ้านใหม่สามห้องนอน ห้องโถง ห้องครัว ห้องน้ำด้านหลัง"

"อืมแบบบ้านเธอดีมากเลยห้องครัวนี้ก็ทำให้ใช้งานได้สะดวกแยกเป็นสัดส่วนลงตัวได้ดีเลยทีเดียว"

"ลุงชอบมากเอาไว้จบงานแล้วเราค่อยคุยกันเรื่องแบบบ้านของเธอนะพ่อหนุ่ม"

"ได้เลยครับผมมียังมีอีกหลายแบบถ้าลุงต้องการรับรองว่าลุงจะได้รับงานจนทำไม่หวาดไม่ไหวเลยทีเดียวล่ะครับ ยิ่งบ้านในเมืองผมจะออกแบบให้ลุงดูก่อนค่อยตัดสินใจก็ได้ครับ"

ได้โอกาสเขาก็หาเงินเข้ากระเป๋าต่อเลย

 "ส่วนเรื่องไม้ผมติดต่อเอาไว้แล้ววันไหนพร้อมลุงมาทำงานได้เลยครับ" ชายหนุ่มบอกนายช่างใหญ่

"แสดงว่าเธอเตรียมทุกอย่างเอาไว้าก่อนจะจ้างช่างมาทำบ้านสินะ อืมช่างเป็นคนหนุ่มคิดล่วงหน้ามีความสามารถเสียจริงลุงดีใจมากนะได้ร่วมงานนี้กับบ้านของพวกเธอสองคนผัวเมีย"

"ขอบคุณครับ"   ทำสัญากันเสร็จนายช่างจึงพากันกลับบ้านถ้าหากเจ้าบ้านหาไม้มาให้ก็จะลดราคาช่างลงไปอีกส่วนอย่างอื่นช่างจะขนมาเอง

ส่วนม่านอี้หลันเธอนั้นทำอาหารในครัวแล้วนำข้าวมาใส่ถังจนเต็ม เครื่องปรุงในร้านอาหารของเธอมีทุกอย่างไม่จำเป็นต้องห่วง และนำออกมาจะมีของใหม่มาทดแทนของเก่าทำให้เธอดีใจมาก

แถมมิตินี้มีเพียงเธอเท่านั้นมองเห็นและไม่มีใครสามารถมาแย่งไปจากตัวเธอได้ จะเข้าออกมีเพียงเจ้าของอนุญาตให้เข้าไปได้ระบบจะดีดสิ่งไม่ดีออกมาทันที มีหน้าจอแสดงแจ้งบอกเธอทุกอย่างทำให้ม่านอี้หลันดีใจมาก

โจวเหวินซานเดินสำรวจหลังบ้านก่อนเขาจะนำไม้ออกมากองเอาไว้ให้นายช่างทำบ้านจนพอ เพราะชายหนุ่มนั้นได้ให้ชาวบ้านบนดอยตัดมาทำบ้านให้เด็กๆและได้ขอหัวหน้าหมู่บ้านในตอนนั้นเรียบร้อย เรื่องไม้ทำให้มีไม้ต้นใหญ่มาทำเสาบ้านสิบหกต้นและคานไม้สำหรับซ่อมบ้านหลังเก่าอีก เมื่อนำออกมาจนพอบ้านทั้งสองหลังแล้ว เขาจึงเดินสำรวจหลังบ้านจะทำคอกไก่ใหม่และแปลงผักให้ม่านอี้หลัน  เขาไม่คิดจะปิดบังเธอเรื่องของนำออกมาถ้าหากเด็กสาวจะถามเขาละนะ

โจวเหวินซานเดินกลับมาบ้านหลังจากสำรวจที่ดินหลังบ้านจนพอใจวางแผนนำกระดาษวาดออกมาว่าจะทำอะไรบ้าง ตอนนี้คงจะได้เวลาอาหารเย็นแล้วเห็นเด็กสาวขลุกอยู่ในครัวตั้งแต่กลับมาจากในอำเภอแล้ว ตอนนี้เธอคือภรรยาของเขาอย่างสมบรูณ์ไม่มีอะไรให้ต้องปิดบังถ้าเธอถามเขาแค่ตอบไปเท่านั้น อีกทั้งมิติของเขาเองคนเป็นเจ้าของถ้าเขาไม่อนุญาตก็ไม่มีใครเข้าไปได้และแย่งไปไม่ได้เช่นเดียวกัน ป่านนี้คงจะทำอาหารเสร็จแล้วล่ะมังเขาเดินไปด้านหลังครัวมองดู  อ้าวไม่อยู่เหรอคงไปอาบน้ำล่ะมังอืมไหนดูสิวันนี้เธอทำอะไรให้เขาทาน

โอ้!นี้มันอะไรเธอจัดครัวเองใหม่หมดเลยหรอทำไมมีเครื่องปรุงเยอะกว่าเดิมบางอย่างในยุคนี้ไม่มีแต่เธอใส่ปะปนให้เข้ากับของเก่าได้อย่างลงตัว ซื้อของในสหกรณ์ก็ไม่ได้เยอะอะไรหรือว่าเธอจะมาจากภพเดียวกันนะ ใจของชายหนุ่มเต้นระรัวเขาตัดสินใจเดินไปเปิดถังข้าวสารข้างในคือข้าวหอมอย่างดีเกือบเต็มถังชัดเลย สงสัยเราคงต้องคุยกันกันยาวแล้วละ เธอคงจะมีมิติเหมือนกันแล้วไม่หวงของเสียด้วยสิ มิน่าล่ะพอตื่นมาเมื่อเช้าเธอก็ดูสู้คนทั้งที่เมื่อก่อนนิสัยขี้กลัวไม่สู้คนจนยอมให้บ้านใหญ่ต้วนรังแกมานานจนผอมโซ

ส่วนม่านอี้หลันพอทำอาหารเสร็จเธอจึงเข้าไปเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้ชายหนุ่มใหม่ผ้าห่มหมอนรวมถึงเสื้อผ้าเธอซื้อมาวันนี้ด้วย  โยนเข้ามิติตั้งแต่กลับมาถึงบ้านซักตากแห้งใส่น้ำยาปรับผ้านุ่มหอมฟุ้งไปทั้งห้องเพราะในบ้านของเธอนั้นมีครบทุกอย่าง ก่อนจะเข้าครัวมาทำอาหารถ้วยจานเธอนำออกมาใหม่หลายชุด มีด หม้อ มีหมดแม้เธอจะเห็นบางอย่างในครัวของพี่เหวินซานนั้นมันมาจากภพเก่าของเธอ ไม่แน่ว่าเขาอาจจะทะลุมิติมาไม่ต่างกันกับเธอ ถ้าชายหนุ่มถามเธอเองก็พร้อมจะตอบเพราะเขาคงมินิสัยใช้ได้เลยทีเดียว ตอนเธอขอร้องให้ช่วยพาออกจากบ้านต้วนนรกของร่างเดิมเขายังเต็มใจช่วยเหลือ

 

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • โจวเหวินซานแห่งหมู่บ้านต้าลี่   บทที่ 37

    หลายปีผ่านไปตอนนี้โจวเหวินซานกับม่านอี้หลันนั้นให้ลูกชายลุงกู้หยวนดูแลบ้านให้เขาอาจจะมาพักเพียงปีละครั้งกับพ่อบุญธรรมกับลูกชายฝาแฝดทั้งสาม ใช่แล้วม่านอี้หลันคลอดลูกออกมาทีเดียวสามคนสร้างความตื่นตะลึงไปทั้งหมู่บ้านและโรงพยาบาลของอำเภอคลอดแบบผ่าจากแพทย์จบจากเมืองนอกที่ดินในหมู่บ้านก็ให้ลูกชายคนเล็กของลุงกู้หยวนทำกินขอเพียงรักษามรดกของพวกเขาให้ดีก็พอเขาไม่ต้องการส่วนแบ่งอะไรจากคนในหมู่บ้านเดียวกัน เพราะนั่งรอเงินค่าเช่าตึกกับที่ดินของอำเภอกับเมืองปักกิ่งก็รวยเละแล้ว แต่เปิดร้านค้าที่เดียวคืออาหารจากป่าในมิติให้คนงานดูแลแทนในเมืองปักกิ่งเธอเข้าไปทำบัญชีกับเติมของทุกต้นเดือนกับกลางเดือนก็พอและเปิดสวนผลไม้แบบให้เก็บกินได้ไม่อั้นเก็บค่าบริการรายหัวไปมีที่พักสุดชิวห่างจากตัวเมืองไม่ถึงสิบกิโลเมตรอาหารหลากหลายให้เลือกสั่งทาน ฝึกสอนให้สาวน้อยมีมี่กับลีลี่ผู้สืบทอดความรู้จากคุณม่านอี้หลันทุกอย่างจนเก่งกาจหาคนเทียบไม่ได้เลยพี่เหวินซานเปิดรับออกแบบบ้านอาคารทุกอย่างแต่หน้าที่สร้างคือลุงช่างมีคนในหมู่บ้านทำงานกับลุงช่างคือลูกชายคนกลางของลุงกู้หยวนตอนนี้ซื้อบ้านในเมืองได้แล้วคนโตเลี้ยงพ่อแม่ คนเ

  • โจวเหวินซานแห่งหมู่บ้านต้าลี่   บทที่ 36

    ตลอดเวลาสองเดือนของโจวเหวินซานกับม่านอี้หลันได้ไปเที่ยวหาพ่อบุญธรรม ทั้งสองคนในวันหยุดพวกของท่านจะพาขับรถออกไปเที่ยวตั้งเช้าจนมืดค่ำดึกดื่นของวันหยุดจะชดเชยด้วยการต้องอยู่ด้วยกันให้นานที่สุด กว่าจะเดินทางมาหากันแต่ละครั้งต้องใช้เวลานานนับปีจนม่านอี้หลันบอกจะมาหาพวกท่านปีละสองครั้งต้องจัดการงานทางหมู่บ้านต้าลี่ให้ลงตัวทุกอย่างตามที่จริงก็ไม่อยากจะทำอะไรมากหรอกนอกจากกินนอนเที่ยวในภพนี้ให้เบื่อไปเลยกะจะเป็นเจ้าของที่ดินกับตึกเอาไว้ให้เช่าหลายๆที่หน่อย นั่งเก็บกินกำไรของการลงทุนกับการวางแผนล่วงหน้าเอาไว้กินนานๆ ได้ตึกมาจากพวกท่านคนละสามตึกที่ดินเปล่าอีกสามแปลงสวยๆทั้งนั้นและซื้อเองไปอีกหลายตึกที่ดินเปล่านอกตัวเมืองในเมืองเอาไว้เก็งกำไรในอีกไม่กี่ปีราคาคงจะพุ่งยิ่งกว่าตอนนี้มากมายหลายเท่า ทำให้ม่านอี้หลันยิ้มด้วยความดีใจกับความฝันของตัวเองนั้นเห็นๆรออยู่ข้างหน้าหุๆและยาดมของเธอนั้นพ่อบุญธรรมนำขวดเล็กสำหรับให้ดมฟรีไปแจกผลตอบรับเกินคาดทำเงินได้ไม่น้อยเลย ก่อนจะกลับบ้านยังแวะไปหาป้าฉินกับอ้ายผิงทำการค้าได้เงินมาอีกหลายพันหยวน ไม่ว่าสถานที่ไหนสำคัญพ่อบุญธรรมพาไปเที่ยวจนหมดแม้วันไหนพวกท่

  • โจวเหวินซานแห่งหมู่บ้านต้าลี่   บทที่ 35

    รถไฟเดินทางเกือบสองวันก็หยุดลงสถาณีเมืองปักกิ่ง โจวเหวินซานกับม่านอี้หลันต่างเตรียมตัวลงรถด้วยความตื่นเต้นและร่ำลากันกับครอบครัวของป้าอ้ายฉินนั้นให้ทั้งที่อยู่และเบอร์โทรกับม่านอี้หลัน เพราะติดใจอาหารทุกอย่างของเธอละสิทำเงินไปเป็นร้อยหยวนเลยทีเดียว ไม่ว่าม่านอี้หลันจะนำอะไรออกมาจากในกระเป๋าสารพัดนึกของเธอ เพื่อนใหม่อย่างคุณหนูอ้ายผิงจะต้องของซื้อไปกินทุกอย่างจนทุกคนแทบจะไม่อยากเชื่อเลยว่าม่านอี้หลันนั้นพกพาของกินจนเต็มกระเป๋า แถมพี่เหวินซานยังได้เพื่อนใหม่เป็นสามีของคุณหนูอ้ายผิงอีกด้วยดูเหมือนว่าเขาจะมียศนายพลเลยทีเดียวตอนเธอพาอ้ายผิงไปห้องน้ำโดนพวกค้ามนุษย์ตีเนียนเข้ามาทำเป็นสามีของพวกเธอทั้งสองคน โดนพี่เหวินซานกับพี่ห่าวเฉิงซัดจนนอนหมอบสลบเมือดรอตำรวจรถไฟใส่กุญแจมือไปทั้งสาม อ้อมียายป้ามหาภัยอีกคนแกล้งมาทำเป็นแม่สามีของพวกเธอด้วยม่านอี้หลันจึงทั้งเตะทั้งตบจนหน้าบวมเป็นหัวหมู ป้าฉินเองตอนแรกตกใจมากจนทำตัวแทบจะไม่ถูก พอม่านอี้หลันด่าสวนคืนแบบไม่เกรงกลัวแถมยังจัดป้ามหาภัยคงจะหยอดน้ำข้าวต้มไปนับเดือน หึสมน้ำหน้าคงจะทำกันมานานไม่รู้ใครตกเป็นเหยื่อพวกมันบ้างพอลงรถมาก็เจอกันกับพ่อบุญธ

  • โจวเหวินซานแห่งหมู่บ้านต้าลี่   บทที่ 34

    วันนี้ม่านอี้หลันตื่นตั้งแต่ตีสี่เพื่อจะเดินทางเข้าไปในเมืองเพื่อจะขึ้นรถไฟเที่ยวแรกโจวเหวินซานฝากบ้านกับลุงกู้หยวนและภรรยาเพราะข้าวของส่วนใหญ่จะเป็นของภพเก่าของทั้งสองคน จึงพากันนำเข้ามิติเอาไว้ก่อนนอกนั้นใช้ผ้าคลุมเอาไว้ เพราะโจวเหวินซานนั้นมีจักรยานเขาบอกจะปั่นไปกับภรรยาเองเขาอ้างว่ากระเป๋าก็ขนไปก่อนแล้วและมีที่รับฝากเอาไว้บ้านของนายช่างใหญ่คนที่มาสร้างบ้านให้เขาลุงกู้หยวนจึงไม่สงสัยอะไร แท้จริงแล้วเขาซิ่งวิบากเข้าเมืองกับภรรยาสองคนชิวๆอย่างไม่มีใครเห็นเลยสักคน"วันนี้คนก็เยอะอยู่นะคะพี่เหวินซานแต่คงจะไม่เท่าตอนปีใหม่ นี่ขนาดเราเลือกเดินทางกลางเดือนไปแล้วนะคะ"ทั้งสองคนถือแค่กระเป๋าเสื้อผ้าตบตาคนสองใบอีกใบหนึ่งของกินล้วนๆ สำหรับแกล้งหยิบของในกระเป๋าออกมาตอนนั่งนอนบนรถไฟตั้งเกือบสองวันแนะนี่ถ้านั่งตู้ธรรมดาคงจะปวดหลังน่าดูแต่จะทำอะไรได้ล่ะในเมื่อความจนมันน่ากล้ว เพราะไม่มีใครอยากจะนั่งเบียดกับคนอื่นทั้งกลิ่นตัวกลิ่นเหงื่อคนจนจะอ้วก แต่ทุกคนก็ต้องจำใจขึ้นเพราะความจำเป็นไหนจะต้องเสี่ยงอันตรายจากพวกค้ามนุษย์อีกมิจฉาชีพเองก็เยอะ ไม่มีอะไรน่ากล้วเท่าจิตใจของคนแล้วล่ะตอนนี้"เดินตามพี่มา

  • โจวเหวินซานแห่งหมู่บ้านต้าลี่   บทที่ 33

    ผ่านมาอีกห้าเดือนชาวบ้านต่างก็ได้รับที่ดินทำกินกันทุกครอบครัวตอนนี้ทุกอย่างกำลังดีขึ้นจากเมื่อก่อน ต่อจากนี้ไปทุกคนจะลงทำกินในที่ดินของตัวเองในฤดูกาลหน้า หน้าหนาวหิมะโปรยปลายลงมาจากฟากฟ้าขาวโพลนกองเต็มถนนหนทางไปหมดม่านอี้หลันหลังจากเล่นหิมะจนพอใจกับสามีในบริเวณบ้านของตัวเอง จนพี่เหวินซานต้องอุ้มเธอเข้าบ้านเพราะกลัวภรรยาจะไม่สบายเพราะเธอเล่นแบบไม่ยอมหยุดเลยตั้งหลายชั่วโมง ปั้นตุ๊กตาหมีแมวหมาไก่ไปก็หลายตัว สร้างบ้านหิมะไปก็หลายหลั ตั้งแต่ทานข้าวเช้าอิ่มจนตอนนี้จะเข้าบ่ายโมงแล้วเธอไม่ยอมกินข้าวเที่ยง จนสามีต้องอุ้มเข้าบ้านมาทานข้าวเที่ยงก่อน"พี่ว่าทานข้าวก่อนนะครับอี้หลันวันนี้พอก่อนนะครับเดี๋ยวจะไม่สบายได้ วันนี้ทานสุกี้ร้อนๆดีกว่านะครับพี่ตั้งหม้อเสร็จเรียบร้อยแล้ว เครื่องพี่ก็เตรียมหมดทุกอย่างแล้วรอแค่อี้หลันมาทานเท่านั้นเองวันนี้พอก่อนนะครับภรรยา""ก็ได้คะสามีก็มันสนุกดีนี่คะนานๆเราค่อยเล่นกันปีละครั้งเองแล้วไม่ใช่ว่าฉันเล่นทุกวันเสียเมื่อไรล่ะคะสามี วันนี้พี่เข้าไปในหมู่บ้านตอนเช้าเป็นอย่างไรบ้างคะหวังว่าคงจะไม่มีหลังคาบ้านไหนถล่มลงตอนหิมะกำลังตกหนักนะคะพี่เหวินซาน""อืมยังไม่มีห

  • โจวเหวินซานแห่งหมู่บ้านต้าลี่   บทที่ 32

    วันเวลาผันผ่านตอนนี้ม่านอี้หลันอายุยี่สิบปิเต็มพี่เหวินซานยี่สิบสามปี ตลอดเวลาสามปีผ่านมาเธอไม่เคยได้ลงทำงานในแปลงนารวมอีกเลยตั้งแต่งงานกับพี่เหวินซาน ทั้งสองคนยังคงเข้าไปขายของทุกสามวันในตลาดมืดตอนนี้มีเงินมากพอจะเป็นเจ้าของที่ดิน และมีข่าวดีจากในเมืองเรื่องแบ่งปันที่ดินให้ชาวบ้านทำกินเอง ม่ต้องส่งเข้าส่วนกลางอีกต่อไป กับการจากไปของผู้นำคนเก่า หัวหน้าหมู่บ้านได้ไปประชุมกลับมาประกาศบอกให้คนในหมู่บ้านได้ฟังชาวบ้านทุกครอบครัวได้ยินข่าวดีต่างส่งเสียงโห่ร้องด้วยความดีใจ เพราะทุกคนต่างก็คาดหวังกับที่ดินทำกินเป็นของใครของมันเช่นเดียวกัน"พี่เหวินซานพอก่อนไหมคะสองรอบแล้วนะพี่ไม่เหนื่อยบ้างเหรอ"ม่านอี้หลันนอนหมดแรงในอ้อมกอดของสามีหนุ่มผู้เปรียบเหมือนม้าศึกตั้งแต่ได้เข้าหอไม่มีวันไหนจะว่างเว้นให้เธอได้นอนเต็มอิ่ม นอกจากวันนั้นของเดือนและนอนในตอนกลางวันตอนสามีไปทำงาน แต่มันก็คือหน้าที่ของคนเป็นภรรยาต้องปรนบัติสามีไม่ว่าจะยุคไหนๆก็ตาม"น้องเหนื่อยก็นอนเฉยๆที่เหลือพี่ทำเองอีกรอบนะคนดี"จากนั้นก็มีเพียงเสียงครางหวานสลับเสียงคำรามต่ำของสามีหนุ่ม ใครบอกว่านอนเฉยๆก็ได้ เล้าโลมเธอจนตัวอ่อนไปหมดด้วยค

  • โจวเหวินซานแห่งหมู่บ้านต้าลี่   บทที่ 14

    ผ่านไปหนึ่งอาทิตย์บ้านหลังใหม่คงจะเสร็จอีกไม่เกินหนึ่งอาทิตย์ช่างเร่งทำบ้านจะได้เข้าอยู่แล้ว ตอนนี้ทำรั้วรอบบ้านสูงมิดหัวของพี่เหวินซานเลยทีเดียวป้องกันได้ทั้งคนและสัตว์ป่าเป็นอย่างดี "อีกสามวันเราจะย้ายเข้าบ้านใหม่ได้เลยช่างกำลังเก็บงานอีกไม่มากครับ"โจวเหวินซานบอกกับม่านอี้หลันตอนนั่งทานข้าวมื

  • โจวเหวินซานแห่งหมู่บ้านต้าลี่   บทที่ 13

    ม่านอี้หลันหยุดเดินแล้วหันหลังกลับมามองอดีตป้าสะใภ้ด้วยหางตา ก่อนจะเหยียดยิ้มกลับไปแบบไม่มีความเกรงกลัวเหมือนเมื่อก่อน มีชาวบ้านหลายคนนั่งซักผ้าหลังเลิกทำงานในแปลงนาทุกคนต่างรอฟังเรื่องสนุกของชาวบ้านเป็นเรื่องปกติของคนในหมู่บ้าน"พี่เหวินซานได้ยินเสียงเปรตมันร้องขอส่วนบุญหรือเปล่าคะ คงจะไม่มีใครทำบ

  • โจวเหวินซานแห่งหมู่บ้านต้าลี่   บทที่ 12

    ม่านอี้หลันใช้เวลาในการเดินขึ้นบนเขาสี่สิบนาทีได้แต่ก็เจอผักป่าหลายอย่างเธอ เก็บใส่ตระกร้าห่อด้วยใบตองตรึงไม่รวมกันเวลาจะหยิบใช้สะดวกต่อการนำมาทำอาหารด้วย พอถึงป่าไผ่หน่อไม้มากมายเธอตัดแล้วปลอกเปลือกใส่ตระกร้าสิบหน่อพอ นอกนั้นโยนเข้ามิติให้ได้เยอะที่สุดจนพอใจก่อนจะเดินออกจากป่าไผ่เสาะหาเห็ดไปทำอาหา

  • โจวเหวินซานแห่งหมู่บ้านต้าลี่   บทที่ 9

    ส่วนอีกคนยังไม่ได้รับรู้ว่าโดนจับความลับได้แล้วเช่นเดียวกันกับชายหนุ่น ตอนนี้ก็โดนฝ่ายของหญิงสาวจับได้เช่นเดียวกันแต่เธอเองเลือกจะอยู่ให้เป็นเย็นให้ได้คือตามน้ำ และไม่คิดจะถามให้เขาต้องอึดอัดใจคนเราย่อมมีความลับส่วนตัวกันทุกคน ถ้าเขาไว้ใจคงจะถามเธอเองก็พร้อมจะตอบ ม่านอี้หลันทำงานเสร็จก็เข้าอาบน้ำใ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status