บทที่ 2

"ว่ายังไงโจวเหวินซานเธอกับหลานสาวของฉันทำผิดผีหลับนอนกันก่อนแต่งงานกันช่างใจกล้าหน้าด้านกันเหลือเกิน เธอต้องแต่งงานกับต้วนอี้หลันทันที ค่าสินสอดเงิน100หยวนค่าพวกฉันเลี้ยงดูมันมา แล้วตัดขาดออกจากบ้านใหญ่ไม่รับตัวมันคืนเพราะมันทำตัวให้บ้านใหญ่เสียหาย หัวหน้าหมู่บ้านต้องเป็นพยานด้วยกับชาวบ้านทุกคนยืนอยู่หน้าบ้านของเธอในวันนี้"

ต้วนอี้หลันถึงกับกรอกตามองบนกับการละครบ้านใหญ่ ช่างกล้าพูดว่าจะเรียกสินสอดร้อยหยวนคิดจะฮุบสินสอดฉันเหรอยายแกหน้าด้านมาดูกันว่าใครจะได้เงินไป

"เมื่อตอนค่ำต้วนอี้หลันนำน้ำแกงไก่มาให้ผมเพราะว่าตอนลงเขาผมเห็นเธอซักผ้ารอบค่ำข้างแม่น้ำหลังหมู่บ้านจึงสงสารเลยให้ไก่เธอไปทำอาหารบำรุงตัวเอง เพราะว่าเหมือนเธอจะไม่ค่อยสบายพอกลับมาบ้านผมก็ไม่ได้คิดอะไรจนได้ยินเสียงเรียกหน้าบ้าน ว่าม่านอี้หลันนำแกงไก่มาให้ผมเดินมารับแล้วนำไปเทใส่ถ้วยในครัวแต่พอหันกับมาทุกอย่างก็ดับมืด มาตื่นอีกทีก็ได้ยินเสียงเรียกหน้าบ้านนี้ล่ะครับลุงหัวหน้าหมู่บ้าน"

"แก!ไม่ต้องมาหาข้อแก้ตัวเลยไอ้เหวินซาน"    ย่าต้วนรีบสวนกลับเพราะไม่อยากให้สอบถามให้มากความ

"ยายต้านแกหยุดสอดปากได้แล้วฉันจะฟังความทุกข้างไม่ใช่ฟังแต่แกเล่าฝ่ายเดียว ถอยไปแล้วหนูต้วนอี้หลันล่ะว่ายังไงทำไมถึงมานอนอยู่ในบ้านกับเหวินซานได้"  หัวหน้าหมู่บ้านถามเด็กสาว

"คือหนูทำแกงไก่เสร็จย่ากับป้าสะใภ้ใหญ่ก็เดินมาให้หนูตักแกงไก่มาส่งพี่เหวินซานเพื่อตอบแทนที่พี่เขาให้ไก่ป่ามาค่ะแต่พอหนูมาถึงหน้าบ้าน พี่เหวินซานมารับถ้วยแกงไก่ไปในบ้าน จากนั้นหนูก็ไม่รู้สึกตัวอีกเลยค่ะลุงผู้ใหญ่มาตื่นตอนได้ยินเสียงทุกคนพร้อมกันนี้แหละค่ะและหนูรู้สึกเจ็บท้ายทอยมากๆค่ะตอนนี้"

"แกจะบอกว่าไม่ได้แอบนัดกันมานอนอย่างนั้นเหรอใครจะเชื่อในเมื่อแกนอนในบ้านของเหวินซานไปแล้วเท่ากับแกเป็นเมียของมันไปแล้ว หลานเลวๆอย่างแกฉันไม่รับกลับไปบ้านให้เป็นเสนียดจัญไรเดี๋ยวหลานสาวของฉันจะเสื่ยมเสียชื่อเสียงไปด้วย"

"อ้อที่พูดมาทั้งหมดนี้คืออยากให้ฉันแต่งงานกับพี่เหวินซานและอยากได้ค่าสินสอดของฉัน มิน่าล่ะเมื่อคืนนี้ฉันยังสงสัยอยู่เลยว่าทำไมย่ากับป้าสะใภ้ใหญ่ทำไมถึงใจดีถึงกับให้ฉันตักแกงไก่มาส่งพี่เหวินซานถึงบ้าน ทั้งที่จะว่าไปย่าขี้เหนียวอาหารจะตายแม้แต่ฉันเองยังไม่เคยได้กินเนื้อเลยสักชิ้นเดียว ถ้ามีอาหารจานเนื้อถึงแม้จะเทศกาลอะไรเลยก็ตาม นอกจากน้ำต้มผักเหมือนอาหารหมู หรือทุกอย่างมันคือความตั้งใจของย่ากับป้าสะใภ้ใหญ่เพื่อจะหาทางขับไล่ฉันออกจากบ้านของย่า แต่ฉันจะบอกว่ายินดีมากจะได้ตัดขาดจากครอบครัวเห็นแก่ตัวของบ้านใหญ่เสียทีค่ะ และฉันเองก็จะขอให้ชาวบ้านเป็นพยานด้วยเช่นเดียวกัน ตั้งแต่พ่อแม่ฉันเสียชีวิตไปทุกอย่างในบ้านของฉันไม่ว่าจะเป็นข้าวของอะไรในบ้าน แม้แต่เงินที่ย่าบอกว่าจะเก็บเอาไว้เป็นสินเดิมของฉันต้องคืนให้ครบทุกบาทด้วยนะคะรวมถึงบ้านพ่อแม่ของฉันด้วยนะคะ"

"ไม่มีหรอกค่าสินเดิมฉันนำแกมาอยู่กับฉันเป็นปีๆซื้ออาหารให้แกกินหมดแล้ว"

"เหรอคะซื้ออะไรบ้างคะย่าเพราะแม้แต่เนื้อสักชิ้นฉันยังไม่ได้กินเลยถ้าไม่ทำงานบ้านจนหมดทำอาหารซักผ้าให้คนทั้งบ้าน มีส่วนไหนให้ฉันได้กินก่อนไหมนอกจากอาหารเหลือจากครอบครัวลุงใหญ่กับย่าเหลือให้กินหลังทุกคนในบ้านอิ่มแล้ว  มีส่วนไหนเป็นของฉันบ้างคะถ้าฉันยังอยู่บ้านพ่อกับแม่เหมือนเดิม ฉันยังจะกินอิ่มนอนหลับแต่ย่าอ้างว่าฉันยังเด็กอยู่คนเดียวไม่ได้ แล้วจะมาอ้างว่านำเงินของฉันมาซื้ออาหารให้ฉันซึ่งไม่เคยได้กินอาหารจานเนื้อร่วมกับทุกคนในบ้านย่าเลย ที่กินข้าวของฉันคือในครัวตั้งแต่ย้ายไปอยู่บ้านย่า"   ต้วนอี้หลันพูดออกมาให้ชาวบ้านได้ฟัง

ชาวบ้านส่งเสียงฮือฮาทันทีกับสิ่งที่ได้ฟังในตอนนี้

"แกนังหลานอักกตัญญูถ้าไม่มีฉันแกไม่ตายไปแล้วหรอวันนี้ฉันมาพูดเรื่องของแกกับไอ้ตัวไร้ประโยชน์เหวินซานนี้ ทำผิดผีกัน! ในตอนนี้ฉันตัดแกออกจากตระกลูต้วนของฉันแล้ว"

"อ้อยอมรับกันแล้วสินะว่าวางแผนการทุกอย่างเอาไว้เรื่องของผมกับต้วนอี้หลัน ได้ผมจะแต่งให้ต้วนอี้หลันแต่ค่าสินสอดผมจะให้เธอเองคนเดียวแล้วตัดขาดจากบ้านต้วนได้เลย แต่ผมไม่ให้กับพวกคุณแน่นอน"   โจวเหวินซานพูดออกมาเสียงดัง

"โอ้โห้วันนี้พวกเราได้เปิดหูเปิดตากันทั้งเรื่องในบ้านของยายต้วนรังแกหลานสาว พอพ่อแม่ตายจากไปนำหลานสาวไปเป็นทาสรับใช้ อ้างว่าจะนำไปเลี้ยงดูอย่างดีเพราะอยากได้เงินของหลานสาว"

"ใช่ๆถ้าอี้หลันไม่พูดออกมาพวกเราคงจะไม่รู้พอเงินหมดอยากจะไล่หลานสาวออกจากบ้านเพราะอ่อนแอทำงานหนักจนผอมโซเหลือแต่กระดูก ใช่ๆมันต้องเป็นแบบนี้แน่ๆเลย สงสัยเรื่องของเหวินกับต้วนอี้หลันจะเป็นฝีมือของครอบครัวของบ้านต้วนพวกแกว่าไหม"  เสียงชาวบ้านคุยกันแล้วพยักหน้าเหมือนไก่จิก

"หยุดเอาทีละเรื่อง"   หัวหน้าหมู่บ้านพูดขึ้นเสียงดัง

"เหวินซานสรุปเธอจะแต่งงานกับต้วนอี้หลันใช่ไหมแล้วเรื่องเธอเล่ามาเหมือนกับมีการวางแผนเอาไว้ทุกอย่าง"

  "ยายต้วนแกจะเอายังไงเหวินซานจะแต่งให้นังหนูอี้หลันแต่ไม่ให้สินสอดบ้านแกจะให้ต้วนอี้หลันเองเพราะแกต้องการตัดขาดจากหลานสาวอยู่แล้ว และเรื่องเล่าจากปากของต้วนอี้หลันนั้นแกทำจริงใช่ไหมทำร้ายหลานในบ้านไม่ต่างจากทาส มันมีให้เห็นจากสันดานของแต่ละคนอันนี้ฉันเข้าใจ เพราะรู้นิสัยสันดานของแกดีแต่ต้องให้แกเข้ามาดูแล เพราะต้วนอี้หลันก็เป็นหลานสาวของแกเหมือนกับลูกชายคนโตของแกทุกอย่าง แต่เท่าที่ฟังอี้หลันพูดมาแกลำเอียงจนเกินไปนะ ให้คนเดียวทำงานทุกอย่างในบ้านให้กับทุกคนแล้วยังให้กินอาหารเหลือจากพวกแกอีก"

"มันต้องตอบแทนบุญคุณของฉันที่อุตส่ารับมันมาดูแลแทนพ่อกับแม่ของมันสิ"

"คืนเงินของพ่อกับแม่หนูมาให้หมดด้วยนะคะเพราะย่านำมันไปซื้อแต่ของให้หลานรักทั้งสองคนมาจากเงินของพ่อกับแม่หนูทั้งหมด"

"ไม่มีไม่เหลือหัวหน้าหมู่บ้านเขียนใบตัดขาดนังหลานอักตัญญูจากบ้านใหญ่ของฉันเดี๋ยวนี้ ให้มันอดตายไปกับไอ้คนยากจนลูกไม่มีพ่อมีแม่เหมือนกันนี้ละหึช่างสะใจฉันจริงๆ"

"ลุงหัวหน้าคะรีบเขียนใบตัดขาดให้หนูด้วยสลักลงด้วยนะคะว่ายากดีมีจนห้ามบ้านต้วนมาเรียกร้องหาความกตัญญูอีก เพราะว่าหนูกตัญญูจนหมดในบ้านนรกของย่าแล้ว และฉันจะพาพี่เหวินซานไปแจ้งความด้วยเรื่องจัดฉากให้ฉันเสียหายว่าผิดผีกันก่อนถ้าย่าไม่คืนเงินสามพันหยวนมาทุกบาทครบ คอยดูว่าใครจะโดนจับบ้างจะอ้างเพียงฉันเป็นหลานแต่ใช้งานเอาเปรียบยิ่งกว่าโรงงานนรกเสียอีก มาดูหัวฉันนี้ยังปูดโนบวมตรงท้ายทอยนี้แล้วปวดมากด้วยค่ะตอนนี้"

"แกนังอักตัญญูถ้าฉันรู้ว่าแกจะหัวแข็งขนาดนี้ฉันไม่ปล่อยแกไว้นานถึงปีหรอก"

ย่าต้วนลืมตัวพูดออกมาเรื่องวางแผน

"หึในที่สุดก็ยอมรับว่าวางแผนใส่ร้ายฉันแล้วอยากฮุบเงินพ่อกับแม่อีกทั้งให้ญาติของป้าสะใภ้ไปอยู่บ้านของฉัน  ลุงหัวหน้าต้องไล่พวกเขาออกแล้วคืนบ้านมาให้หนู รวมถึงความเสียหายต้องจ่ายมาคืนให้หนูหนึ่งพันหยวนถ้าอะไรหายไป ต้องซื้อคืนให้ครบไม่อย่างนั้นเข้าไปนอนในคุกได้เลย ในเมื่อหนูแต่งงานให้พี่เหวินซานแล้วจะให้พี่เหวินซานจัดการแทนหนูเพราะพี่เขาบรรลุอายุครบยี่สิบปีแล้วค่ะลุงผู้ใหญ่"