บทที่ 9

ส่วนอีกคนยังไม่ได้รับรู้ว่าโดนจับความลับได้แล้วเช่นเดียวกันกับชายหนุ่น ตอนนี้ก็โดนฝ่ายของหญิงสาวจับได้เช่นเดียวกันแต่เธอเองเลือกจะอยู่ให้เป็นเย็นให้ได้คือตามน้ำ  และไม่คิดจะถามให้เขาต้องอึดอัดใจคนเราย่อมมีความลับส่วนตัวกันทุกคน ถ้าเขาไว้ใจคงจะถามเธอเองก็พร้อมจะตอบ ม่านอี้หลันทำงานเสร็จก็เข้าอาบน้ำในมิติแต่งตัวใส่ชุดนอนของตัวเอง รอเวลาออกมาทานข้าวตอนเย็นเท่านั้นเรื่องบ้านจะทำใหม่เธอไม่คิดจะก้าวก่ายของสามีจำเป็น ให้เขาจัดการเองตามสบายเพราะมันคือบ้านของเขา เธอแค่รอเวลาเท่านั้นถ้าไปกันไม่ได้คนเราต้องแยกทางกัน การแต่งงานจำเป็นครั้งนี้เพื่อช่วยเธอจากคนบ้านต้วนเพียงเท่านั้น ม่านอี้หลันนั้นเข้าใจดีกับความช่วยเหลือของชายหนุ่มดี

โจวเหวินซานสำรวจครัวแล้วจึงเดินกลับเข้าไปในห้องต้องตกใจกับกลิ่นหอมของน้ำยาปรับผ้านุ่มทำไมเขาจะไม่รู้จัก  เขามองผ้าปูเตียงผืนใหม่ผ้าห่มหมอนมุ้งเธอเตรียมให้เขาครบหมดทุกอย่าง  ชายหนุ่มเดินไปเปิดตู้ไม้เก่าใส่เสื้อผ้า ก็เจอชุดใหม่พับเอาไว้ให้เรียบร้อยกลิ่นหอมลอยมาให้สดชื่นอืม การมีเธอเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของบ้านก็ไม่เลวเท่าไรนี้สาวน้อย เขาคิดในใจแล้วเข้ามิติอาบน้ำใส่ชุดใหม่ออกมาเพื่อทานขาวเย็นกับภรรยา

ม่านอี้หลันเดินออกมาจากในห้องเช่นเดียวกันเห็นหลังชายหนุ่มเดินเข้าครัวไปก่อนเธอจึงเดินตามเขาไปติดๆ

"เดี๋ยวพี่ตักข้าวเองทานข้าวอิ่มแล้วเรามานั่งคุยกันก่อนนะพี่มีหลายอย่างอยากถามอี้หลันครับ"

โจวเหวินซานบอกภรรยาเพราะเขาเห็นเธอเดินตามหลังมาจึงตักข้าวให้ภรรยาด้วยเลยทีเทียว

"ได้ค่ะ"   เธอตอบ  

 "อืมอาหารอร่อยมากวันนี้ได้ของมาเยอะเลยทีเดียวพี่ดีใจนะเธอทำได้หลายอย่างเลย"

"ค่ะปกติฉันก็ทำอาหารให้คนบ้านต้วนทุกวันจนชินไปแล้วค่ะแต่จะจำกัด เพราะอดีตย่าต้วนจะเตรียมเอาไว้ให้ว่าจะทำแค่นี้ในแต่ละวันให้พวกเขากินกันค่ะ แต่บ้านพี่มีให้ทำตามใจทำและฉันเองก็อยากทำของอร่อยตอบแทนพี่ด้วยขอบคุณมากนะคะพี่เหวินซานพี่ช่วยชีวิตฉันจากบ้านต้วนมาเมื่อวานนี้"

"ต่อไปเธอไม่ต้องลงทำงานในแปลงนาก็ได้นะถ้าไม่ไหว พี่ไม่บังคับพี่ทำคนเดียวได้และเลี้ยงเธอให้กินอิ่มนอนหลับได้สบายไม่ต้องคิดอะไรมาก ทำตัวตามสบายพี่ขอบใจมากนะ แต่งห้องใหม่ให้พี่หอมฟุ้งเลยทีเดียว"

"ไม่เป็นไรค่ะฉันเต็มใจทำ"  เธอตอบแล้วยิ้มชายหนุ่มตักอาหารใส่ถ้วยให้เธอ   

"ทานเยอะๆจะได้มีเนื้อเธอผอมมากเลยนะ เรื่องอาหารพี่ช่วยเธอทำได้นะถ้าวันไหนพี่ไม่ได้ขึ้นเขาตอนเช้าครับ"

"ไม่เป็นไรค่ะฉันทำไหวพี่ไม่ต้องเป็นห่วงฉันชอบทำอาหารค่ะ พี่ขึ้นเขาได้ตามสะดวกใจพี่เลยค่ะ"

"ได้สิเรื่องในครัวยกให้เธอทำก็ได้ไม่ไหวก็บอกพี่นะเราคือครอบครัวเดียวกันแล้วและเรื่องทุกอย่างตอนทานข้าวนี้ก็คุยกันได้ทุกเรื่องพี่ไม่ถือให้มากความ เธอคือภรรยาถูกต้องตามกฎหมายของพี่ มีอะไรถามพี่มาได้เลยไม่ต้องสงสัยหรือเก็บเอาไว้ในใจจะได้รู้ว่าเราต้องการอะไร"

"ขอบคุณค่ะทานข้าวอิ่มแล้วเรามาเปิดอกคุยกันดีไหมคะ ฉันมีเรื่องมากมายอยากจะเล่าให้พี่ฟัง"

"อือได้สิ เอ้า!นี้เนื้อทานเข้าไปเยอะๆจะได้แข็งแรงเร็วๆ"  เหวินซานตักเนื้อใส่ถ้วยให้เธอ ม่านอี้หลันเองก็ไม่น้อยหน้าตักอาหารให้ชายหนุ่มกลับไปเช่นเดียวกัน

"อร่อยมากอาหารวันนี้ถือว่าเป็นการเริ่มต้นชีวิตคู่ของเราได้ดีเลยเธอว่าไหมม่านอี้หลัน"

"ใช่ค่ะพี่เหวินซานคุยเรื่องซ่อมบ้านตกลงราคากันได้ใช่ไหมคะ ถ้าเงินพี่ไม่พอบอกฉันนะคะจะได้ช่วยพี่จ่ายด้วยค่ะ"

"อืมได้สิเงินพี่พอมีเก็บเพราะพี่ขึ้นเขาไปล่าของป่ามาขายและมีสัตว์ป่าไปขายในตลาดมืดมาหลายปีตั้งแต่พ่อแม่พี่เสียไปครับ เก็บเงินของเธอไว้ก่อนนะถ้าพี่ไม่พอจะบอกเองครับ"

"ได้ค่ะ "   

 "แล้วพี่จะทำบ้านใหม่ทั้งหลังเลยคุยกับช่างแล้ว ส่วนบ้านหลังเก่านี้จะคงซ่อมหลังคาเอาไว้เก็บของพี่ไม่รื้อทิ้งราคาห้าร้อยหยวน ไม้มีแล้วเสาไม้สิบหกต้นครับ"

"หลังใหญ่เหมือนกันนะคะ"    

 "พี่ทำชั้นเดียวนะถ้าสองชั้นจะอีกราคาหนึ่งครับ"

"อ้อค่ะ"    

"เอาละพี่อิ่มแล้วครับ"   เขายกน้ำขึ้นดื่มม่านอี้หลันก็อิ่มไปก่อนเขาแล้ว ทั้งสองช่วยกันเก็บถ้วยจานจนหมดแล้วจึงเดินเข้าบ้านมานั่งคุยกัน

"ม่านอี้หลันพี่จะถามเธอตามตรงเลยนะถ้าพี่ดูไม่ผิดเธอคงจะไม่ใช่ม่านอี้หลันคนเดิมใช่ไหมครับ"

ม่านอี้หลันไม่แปลกใจเธอมองชายหนุ่มก่อนจะพยักหน้าให้เขา

"พี่แค่สงสัยปกติข้าวในถังมันก็ไม่เยอะ เพราะพี่เห็นเธอซื้อมาไม่กี่ชั่งพอพี่เปิดถังข้าวกับเต็มและมันคือข้าวหอมอย่างดีเสียด้วยสิ ชาวบ้านธรรมดาหรือจะมีกินในยุคข้าวยากหมากแพงแถมยังทำนารวมกันอยู่เลยล่ะครับ"

"ใช่ค่ะร่างเดิมเธอคงจะตายตั้งแต่โดนตีหัวแล้วมังคะ และฉันเองก็ไม่รู้ว่ามาโผล่ในร่างของเด็กสาวคนนี้ได้อย่างไงค่ะพี่เหวินซาน เพราะฉันกำลังปีนเขาแต่เชือกเกิดมีปัญหาฉันจึงร่วงตกจากเขามาตื่นก็ตอนพี่ปลุกเมื่อเช้านี้ค่ะ และฉันเองก็คิดว่าพี่คงจะไม่ใช่คนในยุคนี้ใช่ไหมคะถ้าพี่ถามฉันมาแบบนี้"

"ใช่ครับพี่เองก็ขับรถตกเขามาตื่นตอนได้ยินเสียงคนเรียกแต่ว่ามีความทรงจำของร่างเดิมเช่นเดียวกันกับเธอ พี่เป็นตำรวจครับ"

เขาเล่าทุกอย่างให้เธอฟัง ม่านอี้หลันเองก็เล่าเรื่องของตัวเองให้ชายหนุ่มฟังเช่นเดียวกัน

"อืมถือว่าเรื่องของเราทั้งคู่นั้นเหลือเชื่อมากแต่ถือว่าเป็นเรื่องดีเพราะเราได้มาเจอกันนั้นถือว่ามีวาสนาเธอว่าไหม พี่อายุสามสิบห้าแล้วนะ แต่ยังไม่แต่งงานครับแต่ได้ร่างเด็กหนุ่มนิสัยถือว่าใช้ได้ของเขามา พี่จึงเป็นหนุ่มอีกครั้งเธอว่าไหม"  พอพูดจบโจวเหวินซานหัวเราะเบาๆ

"ใช่ค่ะตอนแรกฉันเองก็ตกใจมากพอได้รับความทรงจำอันแสนจะอาภัพของร่างเดิมนี้จึงอยากให้เธอหลุดพ้นออกจากครอบครัวนรกนั้น ฉันจึงขอร้องพี่ไปตามตรงค่ะและพี่ก็ช่วยฉันเสียด้วยสิคะ"

"คงเพราะร่างเดิมสงสารเธอมากนั้นแหละเขาถึงได้กล้าแบ่งไก่ให้เธอไปเพราะอยากให้เธอได้กินเนื้อบ้างล่ะมังพี่ว่าหึๆ"

"คงจะใช่ค่ะและฉันเองก็โชคดีมีมิติติดตัวมาด้วยจึงทำอาหารให้พี่ทานได้อร่อยยังไงคะ และฉันเองก็คิดว่าพี่เองคงจะมีเช่นเดียวกันเพราะเมื่อเช้าพี่ใส่เนื้อปลาไปในข้าวต้มเยอะเลยทีเดียว ถ้าเป็นร่างเดิมเธอคงไม่สงสัยหรือถามพี่หรอกค่ะและฉันเองก็ไม่คิดจะถามพี่เช่นเดียวกัน ในเมื่อพี่เปิดใจคุยกันแบบนี้แล้วฉันก็ตอบพี่ไปหมดแล้วเช่นเดียวกันค่ะ"

"ขอบใจเธอมากนะพี่มีมิติและไม้สำหรับทำเสาบ้านพี่ก็นำออกมาจากมิติกองเอาไว้หลังบ้านแล้วครับพรุ่งนี้ค่อยไปดูนะ เรื่องของเราจะเป็นความลับตลอดไปครับแต่พี่ยินดีที่ได้เริ่มชีวิตใหม่ร่วมกันกับคุณจันทร์เจ้านะครับ "  ธีรดนบอกกับม่านอี้หลัน

"ได้ค่ะคุณธีรดนเราจะใช้ชีวิตร่วมกันเรียนรู้กันไปก่อนแล้วค่อยมาดูว่าเราจะเข้ากันได้ไหมนะคะ"

"ได้ครับคุณจันทร์เจ้า"   ชายหนุ่มตอบรับหญิงสาวเช่นเดียวกัน