การตัดสินของหัวใจ ตอนที่ 2

ชายหนุ่มคอยกันต์ศิตางค์อยู่นานพอสมควรก็ถูกทางโครงการที่เชียงใหม่ตามตัว ลูกน้องของเขาที่อยู่ทางโน้นไม่สามารถทำงานคนเดียวได้ เพราะรายละเอียดต่างๆ ของการตกแต่งเป็นหน้าที่ของเขาที่ต้องรับผิดชอบทั้งหมด ณัฐวุฒิแค่เพียงคอยช่วยเหลือในเรื่องทั่วๆ ไปเท่านั้น เมื่อหัวเรี่ยวหัวแรงไม่อยู่งานที่กำลังดำเนินการก็ต้องสะดุดและเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากตีตั๋วกลับไปให้เร็วที่สุด

ในที่สุดว่าศิลาภินก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับภาระหน้าที่ เขาต้องลาทุกคนกลับเชียงใหม่เพื่อมุ่งทำงานให้เสร็จทันกำหนดที่เหลืออีกแค่เดือนเศษๆ

ใจเขาร้อนรุ่ม สมองเขาเครียดเกร็งคอยแต่คิดหาทางออกให้ตัวเอง ถ้าเพียงกันต์ศิตางค์มีใจเอนเอียงให้เขาสักนิดมันจะไม่เกิดปัญหาเรื่องการตัดสินใจเลย เขาพร้อมจะยอมรับทั้งความผิดและบทลงโทษ ยอมทุกอย่างขอเพียงมีเธออยู่ข้างๆ ไปตลอดชีวิตเท่านั้น                                                            แต่...จากท่าที จากการแสดงออกของหญิงสาว บ่งบอกชัดเจนว่าเกลียดเขาเสียเต็มประดา นี่ยังมีมือที่สามอย่างกิตติธัชที่เข้ามาคบหาดูใจกับเธออย่างออกนอกหน้าอีก ความหวังของเขาก็เปรียบเหมือนหิ่งห้อยที่กำลังหมดแสงแทบจะขาดใจอยู่รอนๆ

“ทีนี้จะบอกพี่ได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับเรา...” กิตติธัชเอ่ยขึ้นขณะนั่งอยู่ในรถซึ่งจอดอยู่ ณ สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง เขาขับรถไปรับเธอยังที่นัดหมาย แล้วฝากรถหญิงสาวไว้ยังร้านให้บริการรับฝากรถ ก่อนทั้งคู่จะขับรถวนไปวนมาเรื่อยๆ จนมาจอดกันอยู่ที่นี่

ตลอดเวลาหญิงสาวตกอยู่ในความเครียดจนเขารับรู้ได้ แม้จะพยายามสอบถามแต่ด้วยเห็นว่าเธอคงอยากอยู่เงียบๆ เขาจึงเฉยเสียเป็นเวลานานจะพากลับบ้านเธอก็ไม่ยอมกลับเสียด้วย ทำเอากิตติธัชหัวปั่นทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน

“จีนัส...คือ....”

“พี่เคยบอกแล้วไงว่าไม่สบายใจก็ให้มาปรึกษาพี่ รับรองจะเก็บเป็นความลับทุกอย่างเลย สัญญา...” ชายหนุ่มยกนิ้วก้อยยิ้มแหย่หวังทำให้หน้าตูมๆ หม่นหมองนั่นคลายความกังวลลงได้บ้าง

“จีนัส...กำลังเบื่อที่จะหนีค่ะ”

“หืม...”

“คือ...จีนัสกำลังสับสน ไม่รู้ว่าตัวเองควรอยู่ตรงไหนกันแน่...จีนัส...จีนัสไม่รู้จะไปทางไหนแล้วพี่พัฒ...”

“เกิดอะไรขึ้น...บอกกับพี่ได้ไหมเล่าให้พี่ฟัง...”

“...” หญิงสาวไม่ตอบเอาแต่ส่ายหน้าและร้องไห้ กิตติธัชเริ่มเครียด เรื่องนี้มันจะเกี่ยวกับศิลาภินไหม...ใช่เขารู้ อาจไม่ได้ละเอียดอะไรมากนักแค่ได้ยินข่าวแว่วๆ มาว่าในอดีตกันต์ศิตางค์กับศิลาภินเคยคบหากันมาก่อนที่ชายหนุ่มคนนั้นจะแต่งงานมีครอบครัวกับฉัตรชฎาน้องสาวของเธอ

แม้ที่ผ่านมาหลายครั้งได้อยู่พร้อมหน้าและเขาก็ไม่เคยสังเกตเห็นความผิดปกจากคนทั้งสองแต่เรื่องที่หญิงสาวกลัดกลุ้มมาตลอดระยะเวลาเป็นเดือนๆ ถึงขนาดร้องไห้อย่างสุดกลั้นเช่นนี้ แถมยังพูดจากแปลกก็ชวนให้คิดเหมือนกันว่าน่าจะเกี่ยวข้องกันหรือเปล่า

“จีนัสคงทุกข์ใจมาก...พี่ขอโทษนะที่ช่วยอะไรไม่ได้เลย”

“มันไม่ใช่ความผิดของพี่พัฒหรอกค่ะ มัน...เป็นเรื่องที่ทำให้ชีวิตจีนัสมืดมนจริงๆ”

หญิงสาวหยิบทิชชูที่กิตติธัชส่งมอบให้ซับน้ำตา เธอรู้ว่าสาเหตุที่หนีเท่าไหร่ก็ไม่เคยพ้นไปจากศิลาภินเสียทีก็เพราะใจเธอมันมีแต่เขาตลอดเวลา ไม่ว่าอยู่ที่ไหน ทำอะไร หายใจเข้าหรือออก ชายหนุ่มที่เธอสร้างกำแพงความเกลียดชังกั้นเอาไว้ก็ตามหลอกหลอนอยู่เสมอ

 ถ้าขืนเขายังมาวนเวียนไม่ยอมไปเสียทีช่างน่ากลัวเหลือเกินว่าสักวันเธอจะต้องดิ่งลงเหวที่เขาขุดรอเอาไว้เป็นแน่

“พี่...ไม่รู้ว่าจีนัสไม่สบายใจเรื่องอะไร และหนีใคร แต่พี่อยากให้รู้ว่าพี่พร้อมที่จะปกป้องดูแลจีนัสเสมอ”

“พี่พัฒ...”

“พี่ไม่อยากเห็นจีนัสเป็นแบบนี้เลยนะ และสัญญาด้วยว่าพี่คนนี้จะไม่มีวันทำให้จีนัสเสียใจต้องมาร้องห่มร้องไห้แบบนี้เด็ดขาด” ชายหนุ่มกลอกตาไปมา เม้มปากอย่างครุ่นคิด

เขาไม่ได้ฉวยโอกาสความในใจนี้มันคับแน่นอยู่ในอกมานานแล้วและเมื่อเห็นว่าเธอต้องมีสภาพยังไงมันยิ่งกระตุ้นให้เขาอยากเข้าไปดูแลเธอมากยิ่งขึ้น หญิงสาวเช็ดน้ำตาแล้วจ้องมองเขาอย่างสงสัย

“ถ้าจีนัสไม่รังเกียจพี่...ก็อยากให้ไว้ใจว่าพี่คนนี้พร้อมแล้วที่จะดูแลจีนัสตลอดไป”

“พี่พัฒ...”

“พี่เห็นจีนัสร้องไห้เสียใจ เครียดแบบนี้มานานแล้วนะ และพี่ก็ทนต่อไปอีกไม่ได้แล้วจริงๆ แต่งงานกับพี่เถอะ...นะ พี่สัญญาจะดูแลจีนัสให้ดีที่สุดให้มากกว่าที่พี่ดูแลชีวิตตัวเองด้วยซ้ำ”

“พี่...พัฒ...” แม้รู้ว่าชายหนุ่มมีใจให้ แต่การถูกขอแต่งงานในสถานการณ์เช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่เธอเตรียมใจไว้ก่อน

ชายหนุ่มมองเธอด้วยสายตาเป็นประกายเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ยืนยันให้เห็นว่าเขาพูดจริงและยินดีจะทำมันจริงๆ

“พี่รู้ว่ามันเร็วไป แต่พี่ก็มั่นใจว่าจีนัสคือคนที่พี่รักและพร้อมจะอยู่ร่วมชีวิตด้วยตลอดไป แต่งงานกับพี่นะครับคนดี” ชายหนุ่มย้ำอีกครั้ง เขาไม่ได้ตั้งความหวังอะไรมากกับการรุกเร้าครั้งนี้

แต่อย่างน้อยมันก็ช่วยระบายความอัดอั้นตันใจที่พร้อมจะระเบิดเพราะความรักและสงสารในตัวหญิงสาวตรงหน้า

“ขอบคุณค่ะพี่พัฒที่หวังดีและให้เกียรติจีนัสมาเสมอ แต่พี่พัฒเป็นคนดีนะคะ จีนัสอยากให้พี่พัฒได้เจอคนดีๆ อย่ามาจมปลักกับจีนัสเลยค่ะจีนัสไม่ได้ดีพอสำหรับพี่...หรือใครทั้งนั้น”

“ไม่...ไม่เลย จีนัสของพี่เป็นคนดี เป็นผู้หญิงที่เพียบพร้อม และพี่มั่นใจว่าจีนัสจะต้องเป็นภรรยาที่ดีเป็นแม่ที่ดีของลูกพี่ได้แน่ๆ”

“...” คนฟังได้แต่มองอย่างตื่นๆ กลืนน้ำลายลงคืและรู้สึกประทับใจเหลือแสนในคำพูดเหล่านั้นของเขา

“พี่ไม่รู้นะว่ามันเกิดอะไรขึ้นจีนัสถึงได้เป็นแบบนี้ สำหรับพี่ตอนนี้ เวลานี้จีนัสคือผู้หญิงที่ดีที่สุด ไม่ว่าที่ผ่านมามันจะเป็นยังไงมันเกิดอะไรขึ้นหรือมันเลวร้ายแค่ไหนก็ปล่อยให้มันผ่านไปเถอะนะ แล้วเรามาเริ่มชีวิตใหม่ด้วยกัน อาจจะต้องใช้เวลาให้จีนัสปรับตัวพี่ก็ให้มันได้ทั้งชีวิต...ขอเพียงให้พี่ได้ดูแลปกป้องเธออย่าเต็มที่เถอะนะ”

“พี่พัฒ...” ทุกคำพูดที่ออกมาจากปากกิตติธัชมันช่างซึ้งกินใจเหลือเกิน น่าเสียดายนักที่คนฟังไม่ได้บริสุทธิ์และดีพอจะรับมันไว้ได้ หญิงสาวเอามือปิดปากกลั้นสะอื้นด้วยความประทับใจ

ทำไมนะ...ทำไมเธอไม่เจอเขาก่อนศิลาภิน

“จีนัสฟังพี่นะ...ยังไม่ต้องตอบอะไรพี่ตอนนี้ก็ได้คิดให้ดีก่อน...พี่บอกแล้วว่ารอได้ทั้งชีวิต” คราวนี้ชายหนุ่มดึงทิชชูในกล่องและเอื้อมไปซับน้ำตาบนหน้านวลนั้นเสียเอง เขาแกะที่อุดปากแน่นนั้นออก มองด้วยสายตาอ่อนโยนเจือไปด้วยความเจ็บปวดที่เห็นเธอต้องเป็นทุกข์เช่นนี้

“กลับบ้านเถอะค่ะ ดึกมาแล้วจีนัสกลัวแม่เป็นห่วง” หญิงสาวผันหน้าหลบด้วยความละอายใจเมื่อถูกปฏิบัติอย่างดีซึ่งเธอคิดว่าไม่ได้คู่ควรกับมันสักนิด

แม้ที่ผ่านจะพยายามคิดในแง่ดี พยายามเปิดใจรับเขาแต่ในที่สุดก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับความเป็นจริงที่ว่า เธอไม่อาจรักใครได้อีกแล้วจริงๆ นอกจากเขา...ผู้ชายเลวๆ ที่แสนจะเห็นแก่ตัวคนนั้น

“ครับ...” กิตติธัชยิ้มตอบรับ เขาไม่ได้ตอแยเธออีกเรื่องที่ขอแต่งงานและหญิงสาวยังไม่ได้ให้คำตอบ เขาถือว่ายังไงเธอก็ยังไม่ปฏิเสธเสียทีเดียว แสดงว่าเขาก็พอจะตั้งความหวังเอาไว้ได้บ้างเช่นกัน