รักหรือว่าร้าย ตอนที่ 5

หญิงสาวหายใจอย่างโล่งอกเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ เมื่อผลการตรวจที่ออกมาทำให้รู้ว่าทั้งหมดเป็นแค่เรื่องที่เธอคิดมากไปเองทั้งนั้น และสาเหตุที่ประจำเดือนคลาดเคลื่อนไปก็เพราะความเครียดนี่แหละ

 สรุปก็คือเธอไม่ได้ตั้งครรภ์แต่อย่างใดเลย หมอจึงจัดยาบำรุงและยาคลายเครียดมาให้รับประทานเพื่อร่างกายจะได้ไม่ผิดปกติไปกว่านี้ มือเล็กผลักประตูกระจกแล้วมองซ้ายขวาอย่างระแวดระวัง

 ถึงแม้จะไม่ได้มีอะไรมากมายอย่างที่คิดแต่การเข้ามาอยู่ในสถานที่เฉพาะของคนท้องเป็นส่วนใหญ่แบบนี้เกิดคนรู้จักมาเห็นเข้ามีหวังเอาไปนินทากันทั้งซอยแน่ๆ ชาวบ้านแถวบ้านเธอยิ่งปากเป็นโทรโข่งวัดอยู่เสียด้วย กันต์ศิตางค์เหลือบมองยาในมือก่อนจะถอนหายใจหนักๆ อีกครั้ง

สบายใจขึ้น ดีขึ้นจริงๆ ที่ความจริงออกมาเป็นเช่นนี้เพราะเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าถ้าผลออกมาอีกรูปแบบหนึ่งจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไรดี จะเลือกหนทางไหนก้าวเดิน

จากนี้ไปเธอคงต้องระวังตัวไม่ให้อยู่ในที่ลับตาคนสองต่อสองกับศิลาภินอีกเป็นเด็ดขาด ที่ผ่านมาสอนให้เธอรู้ว่าสถานที่และเวลาไม่ใช่อุปสรรคของคนมักมากเห็นแก่ตัวเช่นเขาเลย เท้าน้อยๆ รีบเร่งเดินอ้อมไปทางหลังของคลินิกซึ่งเป็นโรงจอดรถและเจอก็จอดรถของตัวเองไว้ที่นั่น แต่แล้วมือข้างหนึ่งกลับถูกกระชากอย่างแรงจนตัวเธอสะบัดหันหลังกลับด้วยความตกใจสุดขีด

“ว้าย!! คุณ!!...”

“ใช่...ฉันเอง เธอมาทำอะไรที่คลินิกนี่จีนัส” ศิลาภินซึ่งนำรถไปจอดตรงริมฟุตปาธและรีบจ้ำเท้าตามสาวเจ้าก่อนจะหยุดเธอเอาไว้

“มันเรื่องของฉัน...ปล่อยนะฉันจะกลับบ้าน”

“จีนัส...เธอท้องเหรอ?” ชายหนุ่มถามอย่างตื่นเต้นสีหน้าและแววตาของเขาเต็มไปด้วยความหวัง การที่ผู้หญิงจะมาสถานที่แบบนี้อาจมีได้หลายกรณี แต่สำหรับเขาเมื่อความคิดสาวไปถึงครั้งล่าสุดที่มีอะไรกันมันจะเป็นอื่นไปไม่ได้เลยนอกจากหญิงสาวตรงหน้าจะมาตรวจครรภ์

“บ้า!! ฉัน...ฉันไม่ได้ท้องฉันไม่สบาย”

“ไม่ได้ท้องแล้วมาหาหมอสูติทำไม ทำไมไม่ไปหาหมอโรคทั่วไป”

“ก็ฉัน...ฉันเป็นโรคของผู้หญิงต้องมาที่นี่สิ” หญิงสาวละล่ำละลักตอบโดยไม่คิดจะบอกความจริง เนื่องจากไม่อยากให้เขามารับรู้เรื่องอะไรของเธอทั้งสิ้น

“เป็นอะไร...โรคอะไรบอกพี่มาสิ”

“เอ๊ะ...นี่คุณ ทำไมฉันต้องมาสาธยายให้คุณฟังด้วย มันไม่ใช่เรื่องจำเป็น ปล่อยฉันได้แล้ว”

“ไม่ปล่อย...แล้วนี่ยาอะไรเอามาดูซิ...”

“ไม่!! ของฉันอย่ามายุ่งนะไอ้คนบ้า!!” หญิงสาวพยายามซ่อนถุงยาในมือไว้ข้างหลังในขณะมืออีกข้างยังถูกพันธนาการไว้ เธอพยายามดึงตัวออกให้เป็นอิสระแต่ถูกเขากระชากเข้าไปในมุมอับของตึกและแย่งยื้อจนสามารถเอาของที่เขาอยากได้ไป

“นี่คุณ!! เอาคืนมานะแล้วปล่อยฉันไปซะที” ศิลาภินไม่ได้ยี่หระกับอาการกระวนกระวายของหญิงสาวตรงหน้าเขาคว้าถุงยามาได้ก็ค้นดูซองด้านในทันที

“วิตามิน ยาบำรุง ยาคลายเครียด...”

“ใช่!! มันก็แต่ยาบำรุงธรรมดาคืนมาสิ ฉันจะกลับแล้ว”

“จีนัส...เรากำลังจะมีลูกกันใช่ไหม เธอท้องลูกของเราอยู่ใช่ไหม” แทนที่คำพูดของหญิงสาวจะซึมซับเข้าสมอง ชายหนุ่มกลับไม่รับฟังจับมือเธอสองข้างมากุมแสดงอาการตื่นเต้นดีใจจนกันต์ศิตางค์งงงัน นี่เขาเข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้ว

“บ้าเหรอ...ฉันไม่ได้ท้องบอกว่าไม่ได้ท้องไงแค่ร่างกายก่อนแอเฉยๆ”

“ไม่ท้องแล้วทำไมหมอให้ยาบำรุงล่ะ อย่าโกหกพี่อีกเลยพี่ยินดีรับผิดชอบนะพี่ดีใจมากๆ เลยรู้ไหม”

“นี่คุณ! ฉันบอกว่าไม่ได้ท้องๆ เข้าใจไหมแค่เครียดแล้วป่วย เข้าใจไหมเลิกบ้าซะทีเถอะ ปล่อยฉันได้แล้วฉันจะกลับบ้าน” กันต์ศิตางค์ยังพยายามอธิบายความจริงให้ชายหนุ่มรู้แต่ดูเหมือนเขาจะไม่รับฟังอะไรเลยเอาแต่ดีอกดีใจเชื่อมั่นในความคิดของตัวเอง

“เรา...ไปพบคุณพ่อคุณแม่กันนะ ไปบอกความจริงกับท่านพี่ยอมรับผิดทุกอย่างท่านจะลงโทษยังไงพี่ก็ยอมขอแค่ให้เราได้อยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตา...นะจีนัสนะ” สองมือที่กอบกุมเธอเขย่าเบาๆ เขายิ้มอย่างมีความสุขกับข่าวกำลังคิดและเอามาปะติดปะต่อกันเอง                        

“โธ่เอ๊ย! คุณจะบ้ารึไงบอกว่าไม่ได้ท้อง!! ปล่อยนี่แน่ะ!!” หญิงสาวถือโอกาสจังหวะที่กำลังเผลอดึงถุงยามาไว้กับตัวแล้วผลักชายหนุ่มเต็มแรงก่อนจะรีบวิ่งออกจากซอกนั่น

“จีนัสๆ...รอพี่ด้วย...จีนัส!!” ศิลาภินตั้งตัวได้ก็รีบวิ่งตามด้วยความเป็นห่วง เขากลัวเธอล้มแล้วเป็นอันตรายถ้ามันเกิดขึ้นจริงๆ เขาคงไม่มีวันให้อภัยตัวเองเลย           

“คุณๆ คุณครับหยุดก่อน...” ชายคนหนึ่งจากอีกฝั่งถนนตะโกนเรียกเสียงดังจนศิลาภินหยุดชะงักมอง และปรากฏว่าคนที่ถูกเรียกเป็นเขานั่นเอง เพราะชายคนนั้นชี้เด่มาทางเขาและวิ่งมาหาอย่างรีบร้อน

“...”

“คุณอย่าเพิ่งไป...คุณจอดรถขวางทางเข้าออกร้านผมอยู่เมื่อกี้ตอนที่จอดผมบอกไม่ทันหันดูอีกทีก็ไม่เห็นคุณซะแล้ว ช่วยเลื่อนรถให้ด้วยนะครับ” ชายคนนั้นกระหืดกระหอบบอกเขา

ชายหนุ่มหันไปมองรถของตัวเองที่จอดก็รู้ทันทีว่าเป็นความจริงเพราะตรงที่เขาจอดเป็นร้านอาหารขนาดใหญ่ ด้วยความรีบร้อนจะมาหาหญิงสาวเมื่อครู่เขาจึงไม่ได้ดูอะไรเลยพอได้ที่ว่างไม่มีเครื่องหมายจราจรห้ามจอดก็แทรกตัวรถจอดเลย

“เอ่อ...ขอโทษครับผมจะรีบไปถอยให้เดี๋ยวนี้เลย”

“ครับๆ...”

ศิลาภินกวาดตามองหญิงคนรักอย่างคิดหนักก่อนจะรีบข้ามถนนไปเลื่อนรถให้เจ้าของร้าน แถมถนนนี้ก็ไม่สามารถเลี้ยวหัวกลับได้อีกด้วยเนื่องจากไม่มีที่พอสำหรับให้เขาทำอย่างนั้น

ชายหนุ่มกำมือทุบพวงมาลัยอย่างแค้นใจ ถ้ากันต์ศิตางค์ขับรถออกจากลานจอดเธอจะต้องเลี้ยวหัวลงอีกทางหนึ่งซึ่งถ้าเขาจะตามไปก็ต้องขับอ้อมกันพักใหญ่ แล้วจะทันเหรอเนี่ย

“บ้า...ไอ้คนบ้าเมื่อไหร่จะหยุดตามหลอกหลอนฉันซะที...” หญิงสาวที่หนีรอดมาได้และพาตัวเองขึ้นรถขับออกจากที่นั่น นั่งพรรณนากับตัวเองอย่างคิดไม่ตก ทำไมเธอจะต้องมาเจอเขาในสถานการณ์แบบนี้ด้วยนะก็ไหนว่าอยู่ต่างจังหวัดอีกเป็นเดือนกว่าจะกลับ แล้วทำไมจู่ๆ เขาถึงโพล่มาได้ล่ะ

นั่นไม่ได้น่าสนใจเท่ากับสิ่งที่เขากำลังเข้าใจผิด ดูจากสีหน้าท่าทางศิลาภินปักใจเชื่อว่าเธอท้องกับเขาจริงๆ แล้วไม่รู้เขาจะทำยังไงต่อไป ใจคนยากแท้หยั่งถึงขนาดปลุกปล้ำเธอที่กระท่อมโกโรโกโสเขายังทำมาแล้ว ที่เธอกำลังกลัวก็เรื่องที่เขาจะเข้าถึงบิดามารดาและเล่าเรื่องที่เกิดในวันนั้นให้ท่านทั้งสองฟัง

รับรองคราวนี้มันจะกลายเป็นบานปลายไปกันใหญ่แน่ๆ ถึงเธอจะไม่ได้มีท้องจริงๆ แต่ถ้าเรื่องบัดสีแบบนี้ถูกบุพการีรู้เข้าเธอเองก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนถึงแม้จะไม่ใช่ความผิดของตัวเองก็เถอะ แต่นั่นมันก็คือตราบาปที่ติดตัวไม่มีวันลืมไปได้เลย น้ำตาหยดใสๆ ไหลเป็นทางด้วยความคับแค้นใจ ชีวิตเธอจะต้องมีผู้ชายเห็นแก่ตัวอย่างศิลาภินมาคอยตามจองล้างจองผลาญไปถึงไหนกันนะ หรือเขาจะไม่มีวันปล่อยให้เธอสงบสุขได้เลยจริงๆ