การตัดสินของหัวใจ ตอนที่ 1

เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายดังเรียกให้เจ้าของรีบหยิบสมอลทอร์คมาเหน็บเสียบที่หูเพื่อสนทนา คนที่โทร.มาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นกิตติธัชนั่นเอง

“พี่พัฒ...มีอะไรหรือเปล่าคะ” หญิงสาวถามปลายสายทันที จำได้ว่าวันนี้เขามีธุระออกไปทำงานนอกพื้นที่และเธอกับเขาก็ไม่ได้มีนัดอะไรกันด้วย จริงๆ ช่วงนี้กิตติธัชค่อนข้างลานยุ่งตัวเป็นเกลียวไม่ค่อยมีเวลาได้นัดพบหรือพูดคุยกันเท่าไหร่

‘จีนัส...เป็นอะไรไปร้องไห้เหรอ...’

แทนที่จะตอบปลายสายก็ถามกลับอย่าลุกลี้ลุกลน กันต์ศิตางค์กลืนน้ำลายพร้อมๆ กับเสียงสั่นเครือลงคอก่อนจะพยายามปรับตัวให้เป็นปกติที่สุด

“ป่ะ...เปล่าค่ะ แล้วพี่พัฒไม่ออกไปทำงานกับคุณลุงเหรอคะ”

‘ไปจ้ะ แต่ตอนนี้พี่กลับมาแล้วแวะไปหาเราที่บ้านคุณป้าก็บอกว่าออกมาทำธุระข้างนอก’      

 “อ๋อค่ะ...จีนัสอยู่ในตัวเมืองกำลังขับรถกลับบ้านค่ะ” หญิงสาวตอบตามความจริง

‘พี่ก็อยู่ไม่ไกลนะ ตอนนี้เราอยู่ไหนพี่จะรีบไปหา’ กิตติธัชรีบถาม เขารับรู้ถึงความไม่ปกติจากน้ำเสียงที่สนทนาผ่านสาย แต่ไม่อยากจี้ให้กันต์ศิตางค์รู้สึกว่ากำลังถูกคุกคาม เขาพยายามหาทางจะเข้าถึงตัวเธอและอยากรู้เสียเหลือเกินว่าอะไรกันนะที่ทำให้หญิงสาวอันเป็นที่รักของเขาต้องทุกข์ใจ

ช่วงนี้เธอเองก็ทำตัวแปลกๆ คล้ายมีความในให้คิดหนักอยู่ตลอดเวลา เขานั้นแสนจะเป็นห่วงแต่ด้วยภารกิจที่ยุ่งพันตัวจึงไม่อาจดูและเธอได้เต็มที่เหมือนก่อนๆ หน้า

“เอ่อ...อยู่แถวร้านอาหารทะเลที่เราเคยมากินด้วยกันน่ะค่ะ จริงๆ จีนัสกำลังจะกลับบ้านเราค่อยไปเจอกันที่บ้านก็ได้นะคะ”

“พี่เป็นห่วง...พี่จะไปรับนะจีนัสจอดรถแล้วรอที่นั่นดีกว่าเดี๋ยวพี่ก็ไปถึงแล้ว”

“เอา...เอาอย่างนี้ไหมคะตอนนี้จีนัสเปลี่ยนใจแล้วค่ะ ไม่อยากกลับบ้านแล้วเราออกไปขับรถเล่นที่อื่นกันไหมคะพี่พัฒ”

เหตุที่ต้องเบี่ยงเบนจุดประสงค์นั่นเพราะหญิงสาวฉุกคิดกะทันหันนเรื่องที่ศิลาภินอาจตามเธอไปที่บ้าน และเธอก็ไม่อยากเจอเขาเอาเสียเลย ไม่รู้ว่าชายหนุ่มอดีตคนรักจะนำความเดือดเนื้อร้อนใจอะไรมาให้เธออีก อย่างน้อยถ้าจะเกิดอะไรขึ้นก็ขอรับรู้ในตอนหลังดีกว่า จิตใจเธอมันไม่พร้อมให้เขาตามมาทำร้ายซ้ำในตอนนี้เลย

‘ได้ครับ...ว่าแต่จะให้พี่ไปรับที่ไหนครับ’                                 

เมื่อที่นัดหมายถูกกำหนดไว้เสร็จสรรพ ทั้งคู่ต่างก็มุ่งตรงไปเจอกันยังที่แห่งนั้น โดยไม่รู้เลยว่าความคาดหมายของกันต์ศิตางค์จะเกิดขึ้นจริงๆ

อีกด้านหนึ่งศิลาภินยอมทิ้งงานไม่กลับไปเชียงใหม่และมุ่งตรงไปยังบ้านของเธอ เพื่อสะสางปัญหาที่สุมเร้าอยู่ในอก

“ว่าไงนะครับ...จีนัสยังไม่กลับมาเหรอครับคุณแม่”

“จ้ะ...ยังไม่มาเลยเมื่อกี้โทร.มาบอกแม่ว่าไม่ต้องเป็นห่วงตอนนี้อยู่กับตาพัฒแน่ะ คงไปหาข้าวหาปลากินกันน่ะ ว่าแต่ธีร์มีอะไรสำคัญเหรอดูรีบร้อนพิกล”

“คือ...ผม...” มันจุกอยู่ที่คอ ติดอยู่ที่ปากไม่สามารถพูดออกมาได้จริงๆ เขาอุตส่าห์ทิ้งงานทิ้งการมาเพื่อเคลียร์เรื่องสำคัญกับเธอ หญิงสาวกลับไม่สนใจไยดีหนีไปเริงร่ากับผู้ชายอื่นเฉย นี่มันหมายความว่ายังไงกัน เธอตัดเขาออกไปจากชีวิตได้จริงๆ แล้วใช่ไหม

“มีอะไรฝากกับแม่ไว้ก็ได้นะ ธีร์ต้องรีบไปเคลียร์งานไม่ใช่เหรอเห็นตอนแรกก็บอกว่าแวะมาไม่ได้นี่” จิตนารีถามด้วยความสงสัย เพราะปกติแล้วศิลาภินกับกันต์ศิตางค์ยังหมางใจกันอยู่ ไม่เคยพูดดีด้วยสักครั้งโดยเฉพาะบุตรสาวของนางแม้แต่หน้าชายหนุ่มเธอก็ยังไม่มอง

แล้วจู่ๆ ศิลาภินก็โผล่มาหากันต์ศิตางค์ที่บ้านทั้งๆ ที่เพิ่งจะโทร.มาบอกเมื่อเช้าว่าต้องกลับมาแก้ปัญหาที่บริษัทด่วนแต่คงกลับเข้าบ้านไม่ได้เพราะต้องรีบกลับไปเชียงใหม่ทันทีที่งานทางนี้เสร็จ แสดงว่ามันคงต้องมีเรื่องอะไรสำคัญเป็นแน่

“ผม...อยากคุยกับจีนัสเขาก่อนน่ะครับแล้วผมสัญญาว่าจะคุยกับคุณพ่อคุณแม่ให้รู้เรื่อง”

“คุณพระ...มันอะไรกันเนี่ยร้ายแรงขนาดไหนกันเชียว” จากสีหน้าท่าทางของศิลาภินรวมถึงคำพูดกำกวมนั้นทำให้นายแม่ของบ้านเริ่มคิดมาก ถ้าก่อนหน้าทั้งคู่ไม่เคยเป็นคนรักกันมาก่อนก็คงไม่ต้องกังวล แต่นี่...

“คือ...คุณแม่ใจเย็นๆ นะครับไม่มีอะไรร้ายแรงหรอกแต่ผมมีบางอย่างต้องคุยให้เข้าใจกับเขาเท่านั้นเอง” ศิลาภินถอนหายใจยาว แต่ก็พยายามสงบสติให้เย็นลง ไม่อย่างนั้นแม่ยายของเขาคงลมจับในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า หากเขาโพล่งพูดความจริงออกไป

ใจนั้นอยากจะบอกกับจิตนารีให้รู้แล้วรู้รอด แต่เขาก็ยังไม่ได้แน่ใจว่ากันต์ศิตางค์มีท้องจริงๆ หรือเปล่า แค่สงสัยและค่อนข้างมั่นใจ หากเธอไม่ได้ท้องแล้วเขาพูดทุกอย่างออกไปก็มีแต่ทำลายชื่อเสียงเธอให้ป่นปี้ ซ้ำเติมให้หญิงสาวยิ่งเจ็บช้ำน้ำใจเข้าไปอีก เรื่องนี้เขาต้องระมัดระวังเป็นพิเศษต้องคุยกับเธอให้รู้เรื่องเสียก่อน และ...ให้เร็วที่สุดมันจะดีมาก

“อืม...ถ้าไม่อยากบอกแม่ก็ไม่อยากบังคับหรอกนะ แต่แม่คิดว่าเรื่องส่วนตัวของเรากับจีนัสมันน่าจะจบลงได้เสียทีแล้วนะ ตอนนี้จีนัสกำลังคบหากับพัฒอยู่แม่ไม่อยากให้ลูกสาวของแม่ต้องมาเสียใจเพราะเรื่องเก่าๆ เป็นเหตุ...ธีร์เข้าใจแม่นะ”

“คระ...ครับ” น้ำเสียงไม่เต็มปาก ถูกเค้นออกมาอย่างเจ็บจุก จิตนารีถึงกับพูดออกปากมาตรงๆ แบบนี้ยิ่งทำให้เขาลำบากใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น คนมีความผิดติดตัวหน้าถอดสีคล้ายคนกำลังมีเคราะห์หนัก

ที่แท้สิ่งที่เขากลับก็เกิดขึ้นมาจริงๆ กันต์ศิตางค์กำลังคบหากับกิตติธัช แม้จะทำใจกับเรื่องนี้มาก่อนหน้า แต่พอเอาเข้าจริงเขาก็รับไม่ได้หรอกกับการต้องเสียเธอให้ผู้ชายคนอื่นครอบครอง และทางผู้ใหญ่ก็รู้เห็นเป็นใจเปิดทางให้ทั้งคู่เต็มที่ ขนาดวางใจยอมปล่อยให้พากันไปไหนต่อไหน      

แว็บหนึ่งในความคิด บางอย่างมันผุดขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ ว่าถ้าเกิดหญิงสาวตั้งครรภ์ขึ้นมาแล้วเด็กในท้องจะเป็นลูกของเขาจริงๆ หรือเปล่า แต่เหตุผลนั้นก็มีถูกหักล้างกับความทรงจำจากการได้ใช้ร่างกายสัมผัสเธอ กันต์ศิตางค์ไม่ใช่ผู้หญิงปล่อยเนื้อปล่อยตัวขนาดนั้น ศิลาภินแน่ใจว่าหญิงสาวยังคงมีแต่เขาที่ได้จับจองเป็นเจ้าของ

“ผม...ขอโทษครับคุณแม่ที่ทำให้คิดมากแล้วก็ลำบากใจ....ผม....”

“เอาล่ะๆ ช่างมันเถอะจะอยู่คอยแม่ก็ไม่ว่าอะไรหรอกย่าหยาออกไปกับตาเขาน่ะ อีกนานกว่าจะกลับ เดี๋ยวก็รอเจอลูกด้วยสิ”

“ครับคุณแม่...ขอบคุณครับ” ชายหนุ่มยกมือไหว้ด้วยความเคารพ น้ำมันท่วมปากก็เพราะอย่างนี้นี่แหละ ความดี ความเป็นผู้ใหญ่และเอาใจใส่เขาเสมอมาอย่างนี้เขาถึงกลืนไม่เข้าคายไม่ออกกับสิ่งที่กระทำลงไป