รอยอาลัย ตอนที่ 7

นับจากวันนั้นก็ผ่านล่วงมาเกือบๆ หนึ่งสัปดาห์แล้วเห็นจะได้ที่ศิลาภินกลับมาอยู่บ้านของตัวเอง จิตใจเขาค่อนข้างฟุ้งซ่านสับสนจึงหันหน้าเข้าหางานอย่างบ้าคลั่ง มันเป็นทางออกเดียวที่ทำให้เขาหยุดคิดเรื่องปัญหาหัวใจ เอากำลังทุกอย่างทุ่มเทให้กับงาน งาน และงาน เมื่อกลับถึงบ้านก็เหนื่อยอ่อนหลับเป็นตายไม่ต้องถ่างตาคอยแต่จะนึกถึงดวงหน้าหวานนั่น

            วันนี้เป็นวันหยุด บริษัทปิดทำการและเป็นวันที่เขาต้องกลับไปเยี่ยมบุตรสาว ชายหนุ่มเดินทางแต่เช้าเพื่อจะได้มีเวลาอยู่กับลูกน้อยนานๆ เขามีเวลาอยู่ที่นั่นแค่ช่วงเช้าถึงค่ำและคงไม่ได้นอนค้างคืนด้วย ถึงไม่ต้องมีใครบอกกล่าวเรื่องนี้เขาก็มีจิตสำนึกมากพอที่จะคิดเองได้                              “คุณพ่อ!!! คุณยายขาคุณพ่อมาแล้ว” คุ้มขวัญกระโดดเหยงๆ อยู่หน้าประตูบ้านแล้วรีบวิ่งตามรถที่กำลังจอดเทียบซึ่งเธอจำได้แม่นว่าเป็นของใครพร้อมๆ กับตะโกนเรียกบอกจิตนารีไปด้วย

“คุณพ่อมาช้าน้องหยาทานข้าวอิ่มแล้วขี้เกียจรอ” หนูน้อยชูสองแขนอ้ากว้างรอการโอบอุ้มอย่างเคยชิน ทำหน้าเบ้ปากแบะเป็นการสื่อให้เห็นว่าเธอไม่พอใจอะไรบางอย่าง

“นี่เพิ่งจะหกโมงครึ่งเองนะครับพ่อรีบมากๆ แล้วลูก หืม...นี่ซื้อของเล่นมาให้เราเพียบเลยนะ”

“จริงเหรอคะ...เย้ๆๆ คุณพ่อใจดีน้องหยารักคุณพ่อที่สุดเลยค่ะ” แค่ได้ยินว่าตัวเองจะได้ของเล่นชิ้นใหม่มาสะสมอีกแล้วเด็กน้อยก็ดีใจจนลืมไปเลยว่าก่อนหน้ากำลังงอนอะไรอยู่ ศิลาภินหอมแก้มยุ้ยๆ ของลูกน้อยฟอดใหญ่ก่อนจะอุ้มพาเดินไปยังจิตนารีที่ถือจานข้าวอยู่ให้เดาคงไม่พ้นเป็นของเจ้าตัวแสบที่อุ้มอยู่นี่แหละ

“สวัสดีครับคุณแม่...”

“จ้ะ...ไหว้พระเถอะธีร์ ย่าหยาตื่นตั้งแต่ตีห้าแน่ะวันนี้บอกจะคอยคุณพ่อทานข้าวด้วยกัน สงสัยตื่นไปหน่อยเลยหิวเร็วทนไม่ไหวร้องขอจะกินก่อนซะงั้น...” จิตนารีกล่าวยิ้มๆ ถือแก้วน้ำส่งให้ศิลาภินป้อนแม่หนูน้อย“เก่งมากครับวันนี้ตื่นเช้าด้วย ทานข้าวก็เยอะด้วย น่ารักจริงๆ ลูกสาวของพ่อ”

“แม่จีนัสทำกับข้าวให้ค่ะ มีผัดผักทองกับไข่น้องหยาช๊อบชอบค่ะ แม่จีนัสทำอร่อยกว่าคุณยายอีกนะคะ” คุ้มขวัญดื่มน้ำเสร็จก็เล่าจ้อๆ ถึงที่มาที่ไปของกับข้าวที่เธอได้ทาน มันทำให้คนเป็นพ่อฟังด้วยหัวใจพองโตคับอกยิ่งนัก

“เอ่อ...ธีร์กินอะไรมารึยังล่ะเดี๋ยวกับข้าวก็คงเสร็จ กินซะพร้อมๆ กันเลยก็ได้”

“ครับ...” ชายหนุ่มรับคำและเดินอุ้มคุ้มขวัญตามแม่ยายเข้าบ้านไป มื้อเช้าวันนี้คงเป็นมื้อที่อร่อยอย่าบอกใครเชียว เนื่องจากแม่ครัวเป็นถึงนางในดวงใจของเขาที่เฝ้าเพ้อหาอยู่ตลอดเวลา

“คุณจีนัสนี่เก่งไปทุกอย่างเลยนะครับ ทำงานก็เก่งทำกับข้าวก็อร่อย”

ศิลาภินถึงกับหน้าหงิกพยายามเบี่ยงมองไปทางอื่นกับคำชื่นชมแม่ครัว ไม่นึกเลยว่าเช้าขนาดนี้กิตติธัชจะแหวกหมอกมารับประทานอาหารที่บ้านนี้ด้วย แสดงให้เห็นถึงความสนิทสนมที่พัฒนาขึ้นของทั้งคู่

แม้ไม่ใคร่ชอบใจนักแต่ด้วยฐานะของเขาก็คงทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งทนรับรู้อย่างเจ็บหนึบ มื้อเช้าที่ตั้งความหวังเอาไว้อย่างเป็นสุขกลับต้องมาขุ่นข้องหมองใจอย่างหนักกับภาพตรงหน้า                                           สองหนุ่มสาวดูจะไม่ได้แคร์ต่อสายตาผู้ร่วมโต๊ะอย่างเขาและผู้ใหญ่อีกสองท่านซักเท่าไหร่ ยังคงรับประทานอาหารไปคุยกันไปอย่างออกรส ซึ่งดูๆ แล้วทั้งชนชาติและจิตนารีก็เห็นงามด้วยอย่างเต็มที่จริงๆ            หลังจากรับประทานอาหารกันเสร็จสรรพกันต์ศิตางค์ก็เข้าไปดูแปลงผักกับบิดาเหมือนเช่นเคย โดยมีกิตติธัชตามไปส่ง ปกติช่วงนี้เธอจะอยู่ช่วยทำบัญชีที่บ้านแต่เนื่องด้วย วันนี้มีศิลาภินซึ่งมาเยี่ยมคุ้มขวัญที่บ้าน เธอจึงหลีกเลี่ยงพาตัวเองมาในสวนเสียจะดีกว่า

 สิ่งที่ตัวเองต้องฝืนทำทุกวันนี้ใช่ว่าหญิงสาวจะมีความสุขกับมัน หัวใจเธอเลื่อนลอยเกินกว่าจะจับมาให้อยู่กับเนื้อกับตัว ศิลาภินคอยแต่จะวนเวียนเข้ามาให้ภวังค์ความคิดไม่เคยจางหายแม้เธอจะพยายามแสร้งไม่ใส่ใจก็ตามที

“วันนี้ผมมารับไปทานข้าวเที่ยงอีกนะครับ...หรือเราจะกลับไปทำอะไรทานที่บ้านกันดี”

“อ๋อ...ค่ะ”

“ครับ...คุณจีนัสว่าไงนะครับ” กิตติธัชเอ่ยถามด้วยความงงเล็กน้อยกับคำตอบของหญิงสาว มันดูเหมือนเธอไม่ได้รับรู้เรื่องที่เขาพูดด้วยซักเท่าไหร่

            “คือ...เมื่อกี้คุณกิตติธัชว่ายังไงนะคะ จีนัสไม่ทันได้ฟังกำลังคิดอะไรเพลินๆ อยู่น่ะค่ะ” หญิงสาวตอบอ้อมแอ้มรู้สึกตำหนิตัวเองเล็กน้อยที่จิตใจดันไม่อยู่กับที่เอาเสียเลย

            “คุณกิตติธัชเขาถามว่าลูกจะไปกินข้าวที่ไหนเที่ยงนี้น่ะ จะออกไปข้างนอกกันอีกหรือว่าจะกลับไปกินที่บ้าน” ชนชาติที่นั่งเบาะหลังตอบคำถามแทนสารถี เขาไม่ได้รู้สึกหวงลูกสาวกับผู้ชายคนนี้ เนื่องด้วยมีเหตุผลของตัวเอง

ประการแรกคือเองก็อายุกันต์ศิตางค์เองอายุอานามไม่ใช่น้อยแล้ว หากเป็นเด็กเพิ่งแตกเนื้อสาวพอได้ตามคุมแจ ประสบการณ์ในเรื่องรักๆ ใคร่ๆ บุตรสาวของเขาก็ผ่านมาก็ประสบพบเจอมาแล้ว

 เขาเชื่อว่ากันต์ศิตางค์สามารถดูแลตัวเองได้เป็นอย่างดี อีกประการกิตติธัชเองก็เป็นคนดีคนหนึ่งที่รู้จักให้เกียรติผู้หญิง ไม่เคยทำอะไรนอกลู่นอกทางและทุกอย่างก็อยู่ในสายตาของเขากับจิตนารีตลอดมา     “อ๋อ...ก็แล้วแต่คุณกิตติธัชสิคะ จีนัสยังไงก็ได้หรือว่าคุณพ่ออยากพาเราไปที่ไหนเป็นพิเศษไหมคะ”                                                                “โอย...ไม่หรอกไม่อยากไปเป็น ก ข ค ของใคร ฮะๆ” ชนชาติแซวไปหัวเราะไปอย่างอารมณ์ดี ทำเอาหญิงสาวต้องยิ้มส่ายหน้ากับอาการของบิดา

            “ไม่หรอกครับ...ไม่มีใครเป็น ก ข ค ใครทั้งนั้นไปกันหลายๆ คนสนุกดีออก ถ้าอย่างนั้นเรากลับไปทานที่บ้านกันดีกว่านะครับผมน่ะติดใจฝีมือคุณน้านารีที่สุด”

            “แล้วแต่คุณกิตติธัชก็แล้วกันค่ะจีนัสกับคุณพ่อน่ะยังไงก็ได้”

            “เอ...ผมชักน้อยใจแล้วสิรู้จักกันมาตั้งนานแล้วยังไม่ยอมเรียกชื่อเล่นผมเสียที”

            “อุ๊ย!!...ขอโทษทีค่ะพี่พัฒ จีนัสยังไม่ชินพอดีเรียกคุณกิตติธัชเสียจนติดปาก” หญิงสาวรีบขอโทษขอโพยที่ยังไม่ยอมเรียกชื่อเล่นตามที่ชายหนุ่มเคยขอร้องหลายครั้ง และด้วยอายุที่มากกว่าเมื่อเรียกชื่อเล่นก็ต้องเรียกคำนำหน้าว่าพี่ไปด้วยเพราะความสนิทสนมที่มีมากขึ้น

            “ฮะๆ ไม่เป็นไรครับผมล้อเล่นเท่านั้นเองไม่เห็นต้องขอโทษเลย”

            “ว่าแต่จีนัสนะคะ พี่พัฒเองก็ยังแทนตัวเองว่าผมๆ อยู่เลยนะ”

            “นั่นสิ...ว่าแต่เขาอิเหนาเป็นเองเสียแล้วเรา เอาเป็นว่าต่อไปนี้พี่จะแทนตัวเองว่าพี่แล้วจีนัสก็เรียกพี่ว่าพี่พัฒตามที่เราเคยตกลงกันไว้ก็แล้วกันนะครับ”

            “ค่ะ...” หญิงสาวยิ้มรับอย่างเป็นมิตร ในความรู้สึกของคนรอบข้างอาจมองว่าเธอกิตติธัชพัฒนาไมตรีกันถึงขั้นเป็นคู่รักไปแล้วเพราะสนิทสนมกันเหลือเกิน แต่สำหรับทั้งคู่ต่างรู้กันดีว่าฐานะตอนนี้ที่มีให้กันยังเป็นแค่เพื่อนและพี่น้องที่ดีต่อกันเท่านั้น                                                        

       “อะ...แฮ่ม!!นี่พ่อก็นั่งอยู่ด้วยนะ” ชนชาติกระแอมแซวสองหนุ่มสาวอีกตามเคย รถทั้งคันเลยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะอย่าเป็นสุข คนเป็นพ่อเองก็รู้สึกใจชื้นขึ้นไม่น้อยที่ลูกสาวกำลังกลับมาเป็นคนเดิมอีกครั้ง

งานนี้คงต้องขอบคุณกิตติธัชเป็นการใหญ่ที่เข้ามาช่วยเติมเต็มสีสันในชีวิตของกันต์ศิตางค์ให้สดใสขึ้นมาทีละนิด แม้ในใจจะรู้ดีว่าลูกสาวของเขานั้นยังไม่ได้มีใจให้ชายหนุ่มถึงขั้นให้ความผูกพันทางใจต่อกัน ดูได้จากแววตาและท่าทางการแสดงออก กันต์ศิตางค์ยังคงมีความรู้สึกในมิตรภาพเป็นแค่เพื่อนเท่านั้น