โซ่เสน่หาชีคทมิฬ

Chapter1จดหมายในมือชีคฟาฎิล อิสบาฮิม ราซิม สุไลลาถูกคลี่ออก จดหมายฉบับนี้ส่งมาจากประเทศไทย ผู้ส่งเขียนเป็นภาษาอังกฤษระบุชื่อ อภิญญา อินทร์กรรชัย เขาทวนความจำกับบุคคลชื่อนี้ กว่าจะนึกชื่อนี้ได้ก็ใช้เวลาพอสมควรเพราะมันผ่านมากว่าเจ็ดปีแล้ว7 ปีที่ไม่ได้ติดต่อกับเจ้าของจดหมายฉบับนี้ อภิญญาคือคู่นอนของเขาพักหนึ่ง พักหนึ่งที่ว่าก็ร่วมสองเดือน ตอนนั้นเขาไปเมืองไทยเพื่อติดต่อเรื่องธุรกิจและพักผ่อน อภิญญาเป็นพนักงานทำความสะอาดภายในโรงแรมที่เขาพักอาศัย เจอกันครั้งแรกต่างถูกใจซึ่งกันและกัน สุดท้ายก็จบลงที่เตียง ชีคฟาฎิลตัดสินใจซื้อคอนโดมิเนียมสุดหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา และสถานที่แห่งนั้นคือรังเสน่หาระหว่างเขากับอภิญญา จนกระทั่งเขากลับประเทศซาเมียร์ก็ไม่ได้ติดต่อกับอภิญญาอีกเลยชีคหนุ่มจำได้ว่าก่อนกลับได้ให้เงินอภิญญาสามแสนบาทก็ไม่น่ามีเรื่องติดค้างกัน อีกทั้งยังตกลงกันไว้ว่า เรื่องที่เกิดขึ้นไม่มีการผูกมัดทุกอย่างจบเมื่อเขาบอกให้จบ ซึ่งหล่อนก็ยอมรับในข้อตกลงนี้ แล้วทำไมจดหมายฉบับนี้ถึงมาอยู่ในมือตนได้ ด้วยความอยากรู้ฟาฎิลเปิดจดหมายเพื่ออ่านข้อความในนั้น ฟาฎิลคะ

Chapter 3“กูพูดจริงทำจริงโว้ย มึงคลานสี่ขาออกไปจากบ้านกูเดี๋ยวนี้ ถ้ามึงไม่ออกไปมึงเจอตีนเจอหมัดกูอีกชุดใหญ่แน่ แล้วอย่ามาระรานเพื่อนกูอีก ผัวชั่วๆ อย่างมึงไม่สมควรได้นิวเป็นเมีย”อนัญญาถลกแขนเสื้อ ท่าทางอยากมีเรื่องกับคำรณเต็มที่ ไม่มีความกลัวอีกฝ่ายเลย“มึง อีเปรี้ยว มึงกล้าชกกูเหรอ” คำรณแม้เจ็บแต่ก็ยังโมโหที่ตัวเองถูกชกหน้าและถูกถีบ“เออสิวะ กูกล้าอยู่แล้ว มีมือมีตีนเท่ากับมึงทำไมกูจะไม่กล้าทำ กูไม่ใช่นิวนะเว้ยที่กลัวมึงน่ะ กูคือเปรี้ยว คนที่มึงต้องกลัว...อึก” อนัญญาปล่อยหมัดใส่ที่เดิมบนหน้าคำรณอีกครั้ง จรรยายิ้มเมื่อเห็นเลือดสามีออกจากจมูก“กลับไปได้แล้วโด่ง ถ้าไม่กลับมึงได้เจอเปรี้ยวอัดหน้าเละแน่” จรรยาบอกด้วยความหวังดี“อีนิว มึงกล้าไล่กูเหรอ มึงกลับกับกูเดี๋ยวนี้เลย” คำรณเจ็บดั้งจมูกมาก มีทีท่าหวาดกลัวอนัญญา เพื่อนสนิทภรรยาคนนี้ร้ายมาก ร้ายทั้งปากและการตบตีชกต่อย เขาได้ยินกิตติศัพท์แต่ไม่เคยเจอกับตัว มาประสบก็วันนี้เอง แต่ความที่จรรยาเป็นแหล่งรายได้หลักของตน หากไม่มีจรรยาก็ไม่มีเงินจ่ายค่าใช้จ่ายในบ้าน และบางทีก็ได้เงินไปดื่มเหล้าและเล่นการพนัน เขาจึงต้องพาจรรยากลับบ้านตนให้ได

Chapter 5ทว่าอนัญญาไม่เคยบ่นหรือต่อว่าที่อภิญญาที่ทำให้ตนเองต้องลำบาก และยิ่งรู้ว่าน้องสาวตนตั้งใจให้เด็กในท้องเกิดมาโดยพ่อเด็กไม่รู้ อนัญญาอึ้งและไม่คิดว่า อภิญญาจะกล้าทำเช่นนี้ แต่เมื่อทำลงไปแล้วอนัญญาก็ยอมรับในเรื่องที่น้องสาวทำลงไป อีกประการหนึ่งเด็กที่เกิดมาก็เป็นหลานของตนด้วย จะเอาออกเพื่อให้ไม่มีภาระผูกพันก็ไม่ได้ หล่อนไม่มีวันทำเช่นนั้น อนัญญาจึงทำงานงกๆ เพื่อให้ได้เงินมาเลี้ยงครอบครัวแม้ว่าตอนนี้อภิญญาเสียชีวิตไปแล้ว ลดภาระอนัญญาไปอีกหนึ่งคน ทว่าภาระที่ต้องเลี้ยงดูหลานชายทั้งสองคนนั้นระยะยาวเป็นสิบปีกว่าจะจบระดับชั้นปริญญาตรีตามตั้งใจ แม้ว่าจะเรียนจบก็ไม่ใช่ว่าจะหมดหน้าที่ การเลี้ยงดูลูกหลานคือ ภาระหน้าที่แบบไม่มีวันจบสิ้น“เหนื่อยสิ เหนื่อยมากเลย” อนัญญาตอบตามตรง “แต่เหนื่อยมากแค่ไหนฉันก็มีความสุข เวลาเหนื่อยเห็นหน้าส้มกับหลานก็หายเหนื่อยแล้ว”ความสุขของอนัญญามีไม่กี่อย่าง หล่อนเติบโตมาพร้อมกับอนัญญาน้องสาวด้วยการเลี้ยงดูของยายที่เสียชีวิตตอนอนัญญาอายุสิบสี่ปี ทิ้งบ้านหลังนี้ให้สองพี่น้องใช้ชีวิตอยู่ตามลำพัง อนัญญาจึงทำหน้าที่พี่สาวที่แสนดี ขณะเรียนหนังสือก็รับจ้างทุกอย่าง

Chapter 7ชีคฟาฎิลตัดปัญหา เขาหยิบบัตรหนึ่งที่คล้ายบัตรประชาชนของคนไทยส่งให้อนัญญา หล่อนรับมันมาดูรายละเอียดบนบัตรที่ระบุไว้ ชื่อและนามสกุลตรงกับที่ยศวินบอก ใบหน้าติดอยู่ในบัตรก็ตรงกัน“ของปลอมรึเปล่าเนี่ย” ความไม่พอใจระบายบนใบหน้าชีคฟาฎิล เขาเริ่มหงุดหงิดกับความรอบคอบของอนัญญา“ของจริงสิ คนอย่างฉันไม่เคยใช้ของปลอม ไม่มีอะไรปลอม เธอเลิกไม่ไว้ใจฉันได้แล้ว ฉันอยากคุยเรื่องอานัสกับอานีสมากกว่ามาให้เธอจับผิดนะ” ฟาฎิลเริ่มไม่พอใจ“คนสมัยนี้ไว้ใจไม่ได้ บัตรประชาชนเอย ใบขับขี่เอย หรือบัตรอะไรก็แล้วแต่ สมัยนี้ปลอมง่ายจะตายไป อีกอย่างนะ ฉันก็ไม่เคยเห็นบัตรประชาชนประเทศคุณด้วย ฉันก็ต้องรอบคอบสิ” อนัญญาโต้กลับ ส่งบัตรประชาชนของประเทศซาเมียร์คืนให้เจ้าของ “เข้าไปได้แค่สามคน คุณ ท่านชีคและคุณอิลฮัม ส่วนคนอื่นรอข้างนอก”อนัญญายอมให้คนแปลกหน้าเข้าไปในบ้าน ไม่ใช่ว่าไม่กลัวแต่อยากรู้เรื่องจดหมายฉบับนั้นมากกว่า อีกทั้งตอนนี้ก็ยังไม่ค่ำมืด เกิดเหตุด่วนเหตุร้ายอะไร ตะโกนขอความช่วยเหลือก็ได้ อนัญญาหมุนตัวเปิดประตูบ้าน ก่อนก้าวเดินเข้าไปในบ้านพร้อมสามหนุ่ม“เริ่มเรื่องเลยนะครับ” ยศวินเริ่มเรื่อง ก่อนหยิบหล

Chapter 9“อานัส อานีสครับ ไปอาบน้ำครับ แม่เอาเสื้อผ้ามาให้เปลี่ยนแล้วครับ” หลังจากที่รู้ว่าจรรยานอนโรงพยาบาล อนัญญาจึงกลับไปเอาเสื้อผ้าทั้งของตนเอง จรรยาและหลานชายมาผลัดเปลี่ยน การกลับไปบ้านครั้งนี้ฟาฎิลให้หล่อนใช้รถสุดหรูเป็นพาหนะเดินทาง“ฮะแม่” อานัสเดินสะพายกระเป๋าเป้ที่อนัญญาใส่เสื้อผ้าไปยังห้องรับรองเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า อนัญญากำลังก้าวเท้าเดินตามหลานรัก ทว่าเสียงของอิลฮัมดังรั้งขาทั้งสองข้างของหล่อนไว้“ผมขอคุณด้วยได้ไหมครับ” อิลฮัมบอกเสียงนุ่มนวล “คุยกันหลังจากที่คุณจัดการเรื่องอานัสกับอานีสก็ได้ครับ”“ไม่เป็นไรค่ะ ตอนเย็นฉันให้หลานอาบน้ำเองอยู่แล้วคะ ว่าแต่คุณมีเรื่องอะไรจะคุยกับฉันคะ”อนัญญาเดินมานั่งบนโซฟาตัวเล็ก ส่วนอิลฮัมทรุดกายลงนั่งข้างฟาฎิล“ฉันเองก็อยากคุยกับเธอเหมือนกัน เธอคุยกับอิลฮัมเสร็จ เราจะได้คุยกันต่อ” ฟาฎิลบอกอนัญญา“ฉันไม่คุยกับคุณหรอก” อนัญญาเชิดหน้าใส่ ก่อนหันไปพูดกับอิลฮัม “ส่วนคุณจะคุยอะไรกับฉันคะ”“ผมอยากรู้ว่า นิวถูกสามีตบตีบ่อยหรือครับ”อิลฮัมรู้จากอนัญญาคร่าวๆ ว่า ผู้ชายที่ตบตีจรรยาชื่อคำรณ เป็นสามีของจรรยา ตอนแรกที่รู้ว่าจรรยามีสามีแล้ว อิลฮัมผ