Se connecterPartager
บทที่ 3
Date de publication:
2025-11-04 11:54:57เมลานีมีคาบเรียนตอนสิบโมง แต่เพราะพี่ชายโทรมาปลุกตั้งแต่เช้าตรู่ หญิงสาวจึงไม่ต้องกระหืดกระหอบ มีเวลาอ้อยอิ่งแต่งตัวอยู่พอสมควร พอลงไปที่ลานจอดรถของคอนโดก็พบร่างสูงที่ยืนตระหง่านพิงสะโพกไว้กับกระโปรงหน้ารถ ส่งยิ้มกว้าง สว่างไสวเหมือนไอแดดยามเช้า อ่อนโยนจนหญิงสาวพลอยยิ้มตอบกลับไปแบบเผลอไผลเหมือนทุกครั้ง
นับจากคืนแรกที่กริชเข้ามาคุยกับเธอจนถึงวันนี้ก็สามเดือนกว่าแล้ว ชายหนุ่มค่อย ๆ คืบคลานเข้ามาในชีวิตของเธอทีละนิด…ทีละนิด จนเมื่อครู่ที่เห็นรอยยิ้มจากนัยน์ตาพราวของเขา เมลานีก็ศิโรราบยอมรับความพ่ายแพ้ หัวใจของเธอถูกเขายึดครองไปแล้วทั้งดวง นอกจากพี่ชายอย่างเมฆาแล้ว กริชเป็นผู้ชายอีกคนที่เธออยากเห็นเขามีรอยยิ้มตลอดไป
“หิวข้าว ทานข้าวเช้าเป็นเพื่อนพี่หน่อยได้ไหมคะ”
“ได้สิคะ มีหนุ่มหล่อมาเป็นอาหารตาแบบนี้ หนูเมลคงเจริญอาหารน่าดู”
“แน่ะ แทะโลมพี่เหรอคะ” กริชเปิดประตูรถฝั่งผู้โดยสารให้หญิงสาว พร้อมทั้งยื่นมือเพื่อรับเอากุญแจรถ และทำหน้าที่คนขับแบบทุกครั้ง
“เพิ่งรู้ว่าพี่กริชหวงเนื้อหวงตัวด้วย” หญิงสาวว่าขำ ๆ กริชเป็นนักร้องที่ลูกค้าสาว ๆ อยากนัวอยากรุมทึ้งตัวเขาซะขนาดนี้ เสน่ห์แรงจนอาจต้องบอกว่าเป็นผู้ชายที่เซ็กซี่โดยไม่ต้องพยายาม แต่ที่เซ็กซี่ที่สุดคือการที่เขาไม่ยุ่งกับใครเลย ร้องเพลงจบก็เดินลงมาหาเธอ แล้วพากลับคอนโด เป็นแบบนี้มาตลอด สม่ำเสมอจนหญิงสาวใจอ่อน
“หวงกับคนอื่น กับหนูเมลพี่พยายามอ่อยทุกวิถีทางแล้วค่ะ” ไม่พูดเปล่า กริชขยิบตาข้างเดียวใส่เธออีกต่างหาก
“แค่นี้หนูเมลก็หลงพี่กริชหัวปักหัวปำแล้วนะคะ” เมลานีขยับตัวเข้าใกล้ ๆ สอดมือไปคล้องต้นแขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของชายวัยฉกรรจ์ เอียงหน้าซบไหล่ ฉอเลาะแบบที่ทำกับพี่ชายแล้วเขาใจอ่อนทุกครั้ง
“ชื่นใจ” ชายหนุ่มหอมศีรษะของเด็กขี้อ้อน สูดกลิ่นดอกไม้สีขาวที่เขาชื่นชอบเข้าเต็มปอด “เลิกเรียนแล้วไปฉลองกับพี่นะคะ พรุ่งนี้วันเกิดพี่”
“อ้าว หนูเมลไม่รู้มาก่อน ไม่มีของขวัญมาให้สิคะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ แค่หนูเมลอยู่กับพี่ก็พอแล้ว พี่ไม่อยากฉลองวันเกิดคนเดียว”
เมลานีมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของชายหนุ่ม ไล่ตั้งแต่หน้าผากกว้าง จมูกโด่งเป็นสันคมชัดเจน ปากหยักบางได้รูปสีคล้ำ แต่จุดที่เธอหลงใหลเหลือเกินคือดวงตาสีสนิมที่เข้มขึ้นหรืออ่อนลงได้ตามอารมณ์ของเจ้าตัว
“หนูเมลไม่ปล่อยให้พี่กริชอยู่คนเดียวหรอกค่ะ ต่อไปนี้เราจะฉลองวันเกิดด้วยกันทุกปี ดีไหมคะ” น้ำเสียงของหญิงสาวเหมือนลมโชยหอบเอาไอน้ำฉ่ำเย็นมาบรรเทาไอร้อนบางอย่างในใจกริชลง แต่ก็เพียงชั่วครู่เมื่อเจ้าตัวสำเหนียกถึงความจริงบางอย่างที่ไม่อาจแกล้งลืมลงไปได้ ระหว่างเขากับเด็กสาวแสนสวยคนนี้อาจจะหวานชื่นกว่านี้ได้ เพราะพูดก็พูดเถอะ…ขนาดว่าตั้งป้อมเอาไว้ก่อน เขาเองยังเกือบเผลอไผลใจอ่อนกับหน้าซื่อ ๆ ตาใส ๆ ของ
เมลานียามเธอออดอ้อน ฉอเลาะ แต่ก็แค่นั้น…แค่เกือบ!สิ่งที่หญิงสาวคนนี้กับพี่ชายของเธอเคยทำกับเขาไว้ ถูกกำหนดโทษเอาไว้แล้ว และเธอต้องทรมานเหมือนกับที่เขาเคยได้รับ
“สุดสัปดาห์นี้พี่ลาหยุดงานที่ร้าน หนูเมลไปเที่ยวทะเลกับพี่ได้ไหมคะ”
“ได้สิคะ เดี๋ยวเลิกเรียนช่วงเที่ยงเราไปกันเลย ฉลองวันเกิดที่ทะเลก็ดีเหมือนกันค่ะ”
“แล้วหนูเมลต้องขออนุญาตที่บ้านหรือเปล่าคะ ปกติเห็นบอกว่าพี่ชายจะมาหาช่วงวันเสาร์ อาทิตย์” กริชหันมาถามหญิงสาว ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา เมฆาจะมาหาเมลานีแทบทุกสัปดาห์ หากไม่ได้มาหาน้องสาว ก็มีเหตุผลเดียวคือมีงานใหญ่ที่เมฆาต้องลงมือด้วยตนเอง
หากสัปดาห์นี้เมฆาไม่มาเยี่ยมเมลานีก็แสดงว่าสายข่าวของเขารายงานมาถูกต้อง…
“พี่ชายของหนูเมลไม่ได้มาค่ะ พี่ชายไม่ว่าง” คำตอบของหญิงสาวยืนยันรายงานที่เขาได้รับมาก่อนหน้าว่าถูกต้อง
“เมื่อไรหนูเมลจะให้พี่เจอกับพี่ชายซะทีล่ะคะ มาจีบน้องสาวเขาตั้งนานสองนานแล้วนะ” กริชถามทั้งที่รู้ว่าทำไมเมลานีถึงไม่ยอมพาเขาไปแนะนำให้พี่ชายของเธอได้รู้จัก แต่ก็ไม่เป็นไร แผนของเขากำลังจะสำเร็จแล้ว…
“รออีกนิดนะคะพี่กริช” เมลานีเสียงอ่อนเครือทุกครั้งที่พูดถึงเรื่องนี้ คล้ายกับเป็นเรื่องร้ายแรงคอขาดบาดตายของความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขา
“รออะไรคะคนดี”
“รอให้ทุกอย่างลงตัวกว่านี้ รอให้พี่กริชรักหนูเมลมาก ๆ ก่อน” คล้ายจะเป็นการพูดเล่น แต่หญิงสาวคิดแบบนั้นจริง ๆ เธออยากมั่นใจว่ากริชจะรักเธอแบบที่เธอรักเขา เมื่อนั้นหญิงสาวจึงจะกล้าเสี่ยงพาชายหนุ่มไปพบกับพี่ชายของเธอ เมลานียอมรับว่าตัวเองเห็นแก่ตัวและไม่อยากเสียกริชไป
“งั้นพี่จะได้ไปไหมเนี่ยหือ?” กริชหัวเราะแผ่ว ๆ ในลำคอ
รอให้รักมาก…ฝันหวานไปหน่อยล่ะม้าง เมลานี!
Dernier chapitre
โซ่แค้นจองจำใจ Special Talk : พี่กริชและหนูเมล
Special Talk : พี่กริชถ้าช่วงชีวิตของคนเราจะมีเพลงประจำของมันอยู่ ชีวิตผมก็คงเริ่มด้วยเพลงบลูส์อันแสนเศร้าสร้อย...ผมจึงใช้มันเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดในใจ และทุกครั้งที่ผมขึ้นไปร้องเพลงบนเวที ผมจะเห็นเด็กสาวแสนสวยคนหนึ่งที่นั่งมองผมอยู่เงียบ ๆ ท่ามกลางผู้คนที่แต่งตัวมาประชันกันในบาร์ราคาแพงสายตาของผมกลับกวาดไปตกลงที่เธอเท่านั้นผมจำเธอได้ดี แม้วันนี้เธอจะไม่ใช่เด็กน้อยผมเปียแต่เติบโตเป็นหญิงสาวสวยสะพรั่ง ผมรอให้เธอเข้ามาหาเพื่อขอโทษกับสิ่งที่ทำร้ายผมในอดีต แต่เธอก็ไม่ได้ทำแบบนั้น นานวันเข้าจากที่เคยชินก็กลายเป็นผมที่เฝ้ารอให้เธอมานั่งฟังเพลงที่นี่ทุกคืน...และผมก็เลือกที่จะลงมือจัดการเธอผมเริ่มเกมด้วยความแค้นในจุดเริ่มต้น และเข้าสู่เส้นชัยด้วยความว่างเปล่าสามปีในมาเก๊า ผมอยู่กับความถวิลหาที่ไม่อาจเติมเต็ม แล้วกลับเมืองไทยอย่างคนไร้ชีวิตจิตใจ อุทิศพลังทั้งหมดเพื่อทำงาน ซมซานกลับไปโดดเดี่ยวในคอนโดหรูที่แสนเวิ้งว้างจนกระทั่งวันที่ผมได้ยินเสียงรับโทรศัพท์ของโอเปอเรเตอร์คนใหม่ ผมจึงเข้าใจว่าทำไมผมถึงเฝ้ามองหาเงาใครบางคนท่ามกลางฝูงชนอยู่ตลอดเวลาผมหันหลังไปยืมกีตาร์จากนักดนตรีในงานไมเนอร์
โซ่แค้นจองจำใจ ตอนพิเศษ 5
โซ่รักตอนพิเศษ โซ่รักวันเกิดของกริชเวียนกลับมาครบรอบอีกครั้งหนึ่ง ทุกคนต่างโหวตเป็นเสียงเดียวกันว่าอยากไปทะเลอีกครั้งเพราะติดใจวิลลาริมทะเลที่เคยไปในอดีต ป้าละไมขออยู่เฝ้าบ้านเพราะกำลังติดซีรีส์อินเดียอย่างหนักหน่วง เจ้าของวันเกิดผู้เป็นทาสเมียและทาสลูกสาวโดยสมบูรณ์จึงไม่อิดออดที่จะเอาใจสองสาวต่างวัย เพียงแต่ระหว่างทางเขาพาทั้งเมลานี และหนูพายแวะที่วัดแห่งหนึ่งก่อน“แวะที่นี่ก่อนนะคะหนูเมล” จังหวัดเดิมที่เคยอาศัยเป็นทางผ่านก่อนไปทะเล และกริชตั้งใจพาลูกสาวกับเมลานีมาที่นี่อยู่แล้ว จึงถือโอกาสพิเศษนี้แวะเสียเลย“ไหว้พระเหรอคะ”“ค่ะ พี่เตรียมสังฆทานใส่รถมาแล้วด้วย ความจริงตั้งใจจะมาที่นี่ในวันเกิดนั่นแหละ อยากมาทำบุญ”“ทำไมไม่บอกล่ะคะ เมลจะได้ช่วยเตรียมของ” เมื่อเปิดท้ายรถก็พบว่าชายหนุ่มเตรียมเครื่องสังฆทานกล่องใหญ่มาแล้ว เขาเลือกของด้วยตัวเองแล้วนำมาใส่กล่องใส ไม่ใช่สังฆทานสำเร็จรูปที่มักจะใส่กระป๋องสีเหลืองตามแบบที่ร้านขายเครื่องสังฆภัณฑ์มักจะทำกัน“ครั้งหน้านะคะ เมื่อคืนวานพี่เห็นเมลเหนื่อย หมดเรี่ยวหมดแรงก็เลยสงสารไม่อยากกวน” เขาว่านัยน์ตาเยิ้ม สื่อความนัยที่เขาและเมลานีเท่านั้นถึง
โซ่แค้นจองจำใจ ตอนพิเศษ 4
ซ่อน 2“งั้นมีรางวัลให้ผัวที่น่ารักคนนี้ไหมล่ะคะ” เสียงห้าวแหบพร่าแต่แววตาของเขากลับเปิดเปลือยความต้องการอันร้อนแรงขึ้นมาทันที ฝ่ามือร้อนผ่าวอีกข้างถลกกระโปรงทรงเอสั้นแค่เข่าของหญิงสาวขึ้นมาแล้วประกบมือลงไปบนเนินเนื้อสามเหลี่ยมอวบอิ่ม บีบเคล้นเบา ๆ แบบจาบจ้วงแต่ก็เร้าใจ“พี่กริช เดี๋ยว” เมลานีเสียงสั่นเมื่อเขาบีบเคล้นที่ความเป็นหญิงของเธออย่างเอาแต่ใจ แต่แล้วก็ต้องซบหน้าลงกับอกและใช้มือจิกไหล่กว้างไว้เป็นหลักยึดเมื่อถูกนิ้วเรียวยาวกรีดลงไปในร่องเนื้ออันไวต่อสัมผัส เมื่อพบติ่งเนื้อนิ้วสากระคายก็กดคลึงหมุนวนจนเรียกน้ำชุ่มฉ่ำออกมาได้สำเร็จ“ดื้อกับพี่นัก คนดื้อต้องถูกลงโทษให้หนัก”“อ๊ะ” ความเสียวแปลบเกิดขึ้นทันทีที่ชายหนุ่มสอดนิ้วเข้ามาในช่องทางที่ชุ่มฉ่ำ เขาหงายมือและงอนิ้วขึ้นด้านบน ควงคว้านจนเจอกับจุดที่ทำหญิงสาวครางกระเส่า จากนั้นจึงเพิ่มจำนวนนิ้วสอดเข้าไปเพื่อจัดการกับคนดื้อ ช่องทางของเธอแม้จะชุ่มฉ่ำแต่ก็ยังคับแน่นจนอึดอัด ชวนให้อยากจะเอาตัวตนของเขาสอดใส่เข้าไปแทนที่ในตอนนี้ให้รู้แล้วรู้รอดเมลานีเสียวซ่านไปทั้งสรรพางค์กาย เลื่อนมือข้างหนึ่งมารั้งข้อมือที่รังแกเธอไม่หยุดหย่อนไว้ แต
โซ่แค้นจองจำใจ ตอนพิเศษ 3
ซ่อน 1ตั้งแต่ย้ายไปบ้านหลังที่เตรียมไว้ ข้าวของต่าง ๆ ของเมลานีและหนูพายรวมถึงป้าละไมเพิ่งย้ายเสร็จเรียบร้อย ส่วนกริชที่ข้าวของส่วนตัวของเขาน้อยมาก กลายเป็นเมลานีต้องคอยดูคอยซื้อหาเสื้อผ้าใหม่ ๆ ให้กับเขาอยู่เสมอ พอเธอถามเขาก็บอกว่าขี้เกียจเก็บของจากคอนโดเก่า แต่จริง ๆ หญิงสาวเคยแวะไปที่คอนโดของเขาก็ไม่ได้มีเสื้อผ้าเครื่องใช้เหลืออยู่เท่าไรนัก และด้วยความที่มัวแต่วุ่นวายกับการตกแต่งบ้านหลังใหม่ เมลานีจึงเพิ่งมีโอกาสที่จะเข้าไปเก็บของให้หมดเสียที เพราะรู้ว่ากริชเองก็มัวแต่ยุ่งกับการขยายสาขาหญิงสาวหยิบคีย์การ์ดของคอนโดจากลิ้นชักที่โต๊ะเครื่องแป้งเพื่อเตรียมไปเก็บของให้เขา คอนโดของกริชทำเลดี และราคาแพงลิบลิ่ว เมลานีเคยเสนอให้เขาปล่อยเช่าหากไม่ต้องการอยู่ด้วยตนเอง แต่ชายหนุ่มอ้างว่ากลัวคนเช่าจะทำให้คอนโดของเขาเละเทะ และกริชก็ตั้งใจจะเก็บไว้เป็นสมบัติของลูกเสียมากกว่า“พี่กริชคะเมลกำลังออกไปเก็บของที่เหลือในคอนโดให้นะคะ” หลังจากสตาร์ตรถและขับมาได้ครู่หนึ่งหญิงสาวก็โทรแจ้งเจ้าของสินทรัพย์ให้ทราบ“ฮะ ไม่ เมลไม่ต้องไป” ปลายสายดูร้อนรนขึ้นมาทันทีจนหญิงสาวแปลกใจ“ทำไมคะ ก็ในเมื่อพี่กริชยุ่ง
โซ่แค้นจองจำใจ ตอนพิเศษ 2
ผมเปียตั้งแต่ฝึกฝนถักเปียกับสายไฟอยู่พักใหญ่จนมั่นใจว่าถูกต้อง กริชก็เริ่มลองถักผมยาวเหมือนแพรไหมของเมลานี ครั้งแรก ๆ เขาเกร็งมากเพราะกะน้ำหนักมือไม่ถูก กลัวจะทำให้หนังศีรษะของภรรยาหลุดติดมือมาด้วย แต่เมลานีก็คอยสอนคอยบอกจังหวะ ไม่นานเขาก็ถักเปียได้สวยและเป็นระเบียบจนอยากจะลองถักให้ลูกสาวดูบ้างพอได้ทำ ก็กลายเป็นกิจวัตรที่ทุกวันมานี้กริชจะต้องถักผมเปียให้หนูพายทุกเช้าก่อนไปโรงเรียน เวลาลูกและเมียชมว่าทำได้สวย เขาภูมิใจกับมันมากกว่าการได้รับรางวัลนักบริหารดีเด่นของวงการยานยนต์เสียอีก“สวยสุด ๆ ไปเลยลูกสาวพ่อ”“พ่อกิด ไม่ใช่แบบนี้ โน โน” หนูพายเอียงศีรษะข้างซ้ายที ข้างขวาที แล้วไปเขย่าแขนคนเป็นพ่อให้จัดการแก้ไข“อะไรคะ”“ไม่สวย จะเอาแบบที่คุณแม่ทำให้ค่ะ”“แต่ปกติพ่อก็ถักเปียแบบนี้ให้นี่คะลูก” กริชบอกอย่างเอาใจลูกสาวตัวน้อยในชุดนักเรียน“หนูชอบแบบใหม่มากกว่าค่ะ” หนูพายทำปากยื่น “พ่อกิด ทำใหม่ค่ะ”“ทำ...ทำแบบไหนดี” คนเป็นพ่อเริ่มเลิ่กลั่ก กว่าเขาจะสำเร็จวิชาถักเปียก็เสียสายไฟไปหลายขด หนูพายกลับเบื่อเปียของเขาเสียง่าย ๆ กลัวเหลือเกินว่าไอ้แบบใหม่ที่ลูกสาวว่ามันจะทำให้เขาต้องกุมขมับและซื้อ
โซ่แค้นจองจำใจ ตอนพิเศษ 1
บ้านใหม่ 1กลิ่นดอกโมกหอมอ่อน ๆ โชยกรุ่นทำให้อากาศยามเช้ายิ่งสดชื่น สนามหญ้าเขียวสบายตาที่ถูกดูแลอย่างดีมีละอองน้ำจากหยาดฝนที่เพิ่งทิ้งช่วงไปตอนเช้ามืดพร่างพรมไปทั่วครั้งหนึ่งกริชไม่ชอบบ้านเพราะพื้นที่กว้างขวางทำให้คนตัวคนเดียวอย่างเขายิ่งโดดเดี่ยว แต่พอรู้ว่ามีความรักและมีลูกสาว เขาก็ซื้อบ้าน ซื้อไว้รอตั้งแต่เมลานีบอกให้เขาตัดใจใต้ต้นสนริมทะเลเขาซื้อบ้านที่มีสนามหญ้ากว้างไว้ให้ลูกวิ่งเล่น และปลูกต้นโมกที่ลูกสาวเคยมอบให้ตั้งแต่วันแรกที่เจอกันไว้รอบรั้ว ตกแต่งบ้านตามความชอบที่เมลานีเคยเพ้อฝันให้ฟังในสมัยเธอยังเป็นนักศึกษา ถ้าหลังกลับมาจากมาเก๊า เขาทุ่มเททุกอย่างเพื่อสร้างไพน์กรุ๊ป หลังกลับมาจากทะเลอย่างเจ็บปวดแสนสาหัสวันนั้น เขาก็อุทิศความหวังทั้งหมดลงมาที่บ้านหลังนี้ สร้างมันทีละส่วนอย่างตั้งใจ เหมือนกับที่เขารอคอยเมลานีอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน คล้ายหวังอยู่ลึก ๆ ว่าเขาจะได้มีโอกาสเปลี่ยนบ้านที่เป็นแค่โครงสร้างให้กลายเป็นบ้านที่หมายถึงครอบครัวอย่างแท้จริงและเมื่อวันนั้นมาถึง หญ้าก็เขียวขจี ดอกโมกก็ส่งกลิ่นหอมขจรขจาย…กริชจรดศีรษะลงหอมแก้มนุ่มของลูกสาวตัวน้อยที่ขอแยกห้องนอนไปแล้ว เมื่อ
โซ่แค้นจองจำใจ บทที่ 88
“พ่อกิด หนูพายเจ็บ” เด็กหญิงส่ายศีรษะไปมา ส่วนคนเป็นพ่อรีบปล่อยมือจากเส้นผมของลูกสาวโดยด่วน กริชพยายามแต่งตัวให้ลูกสาวและหวีผมให้ แต่เจ้าตัวน้อยของเขาต้องการถักเปียไปโรงเรียน ซึ่งชายหนุ่มก็ไม่ละความพยายาม เปิดหาคลิปสอนจากยูทูบ ดูผ่านตาก็เหมือนจะง่ายดาย แต่พอลองทำเข้าจริงมันกลับยากเย็นเสียยิ่งกว่ากา
Dernière mise à jour : 2026-04-04โซ่แค้นจองจำใจ บทที่ 87
คนเจ็บเคลิ้มหลับไปเสียตอนไหนก็ไม่รู้ ตื่นมาอีกทีก็ตอนได้กลิ่นหอมจากกระเทียมที่ผ่านการผัดในกระทะและเสียงเจื้อยแจ้วที่ฟังไม่ได้ศัพท์ของบุตรสาว กริชคงไปรับหนูพายจากโรงเรียนแล้วจึงมาสาละวนอยู่ในครัวต่อ เมลานีได้แต่ชะเง้อชะแง้มองไปทางครัวครู่เดียวลูกสาวตัวน้อยก็ยิ้มร่าวิ่งออกมา“พ่อกิดให้มาหาคุณแม่ค่ะ”
Dernière mise à jour : 2026-04-04โซ่แค้นจองจำใจ บทที่ 85
กริชประคองร่างของเมลานีให้เอนตัวลงนอนราบ แล้วค่อยปรับหัวเตียงไฟฟ้าให้กระดกขึ้นเล็กน้อย เขาวางแขนข้างหนึ่งไว้ข้างศีรษะ ก้มหน้าชิดจนปลายจมูกคมสันแทบจะสัมผัสกับจมูกรั้นของหญิงสาว เมลานีพยายามถลึงตาใส่แต่ครั้งนี้กริชไม่ยอมถอยห่าง ดวงตาคมกล้าของเขาทั้งท้าทายและยั่วเย้าจนเธอไม่อยากสานสบด้วย“ออกไปห่าง ๆ
Dernière mise à jour : 2026-04-03โซ่แค้นจองจำใจ บทที่ 83
ทุกวันจันทร์ พุธ และศุกร์ เมลานีมีรอบส่งเทียนหอมให้กับลูกค้ารายย่อยที่ขนส่งเอกชนบริเวณต้นซอย เมื่อจัดการส่งสินค้าได้เร็วกว่าปกติหญิงสาวจึงตั้งใจโทรหากริช เมื่อวานเธอโมโหจนตะเพิดเขาออกจากบ้าน หลังจากนั้นเธอก็ไม่สบายใจเช่นเดียวกัน ยิ่งเห็นสายตาตัดพ้อ น้อยอกน้อยใจจากคนตัวโต เมลานีก็อดรู้สึกไม่ได้ว่าเธ
Dernière mise à jour : 2026-04-03
Vous vous intéresseriez aussi à
คู่หมั้นทายาทมาเฟีย
มายาตรี10.9K Vuesพิษคู่หมั้น | เซ็ต FIERCE MAFIA
ซากิระ15.6K Vuesสยบรักมาเฟีย
มดตัวจี๊ด10.0K Vuesหมอกับมาเฟีย(Nc 35+)
ณิการ์9.8K Vuesล่ามรักมัจจุราช NC20+
ลิลลี่สีกุหลาบ495 Vuesบำเรอรัก กลลวงมาเฟีย(ซีรีส์ชุดDARK)
ท้องฟ้าและทุ่งหญ้า47 Vuesมือปืนกระชากเธอ
เกศิณีแอดมินสกั้ง407 Vuesพันธะวิวาห์เถื่อน
ณิการ์754 Vues
