บทที่ 4

“เมล เย็นนี้ไปกินชาบูกันไหม” ณัชชาเอ่ยปากชวนเพื่อนสนิทไปร้านชาบูเจ้าประจำข้างมหาวิทยาลัย

“วันนี้ไปไม่ได้ ติดไว้วันหลังได้ไหมณัช”

“พี่เมฆมาเหรอ” ธนนท์ถามต่อ เพราะปกติพี่ชายเพื่อนมักจะมาหาในช่วงวันเสาร์ อาทิตย์ตลอด แต่ธนนท์ก็สังเกตว่าช่วงสองสามเดือนมานี้

เมลานีดูใจลอยและหาเวลาว่างได้น้อยลง จะว่าคบกับใครในมหาวิทยาลัย ก็ไม่เคยได้ยินข่าว

“เปล่าหรอก เมลมีนัดกับคนอื่น”

“กับใคร” ธนนท์เสียงเขียวขึ้นโดยไม่รู้ตัว ณัชชาซึ่งเป็นคนกลางและรับรู้มาโดยตลอดว่าชายหนุ่มคิดเกินเพื่อนกับเมลานีจึงพยายามจะแก้สถานการณ์ แต่อยู่ ๆ ก็มีชายหนุ่มร่างสูง หน้าตาคมคายยื่นแขนเข้ามาโอบไหล่ของเมลานีอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ

“นัดกับแฟนครับ ใช่ไหมคะหนูเมล”

“พี่กริช” หญิงสาวถลึงตาใส่คนที่ทำรุ่มร่ามกับเธอในสถานศึกษา แต่ชายหนุ่มกลับทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ แถมกระชับมือที่โอบไหล่บอบบางไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

“จริงเหรอเมล” ฟื้นจากอาการตกตะลึง ธนนท์ก็หันมาถามหญิงสาวที่เขาปักใจไปเกินกว่าเพื่อนสนิท

“อืม นี่พี่กริช แฟนเมลเอง พี่กริชคะ นี่ธนนท์กับณัชชา เพื่อนสนิทของหนูเมล”

“เมลมีแฟนตั้งแต่เมื่อไร ทำไมนนท์ไม่เห็นรู้เลย แล้วนี่พี่เมฆรู้เรื่องหรือเปล่า”

“เรื่องของเมล เมลจะบอกหรือไม่บอกใคร ต้องขออนุญาตนนท์ก่อนเหรอ” ธนนท์ถึงกับอึ้งไป เขาไม่เคยเจอท่าทางหรือคำพูดร้ายกาจจากหญิงสาวมาก่อน ยิ่งเห็นสายตาเหมือนหัวเราะเยาะจากชายหนุ่มอีกคน ธนนท์ก็ยิ่งหึงหวงมากขึ้นไปอีก

“เอาเป็นว่าเดี๋ยวเราค่อยไปกินชาบูกันวันหลังเนอะเมล นนท์ไหนแกว่าจะไปส่งงานล่ะ ปะ ๆ” ณัชชาดึงแขนเพื่อนชายที่ตอนนี้ลมเพชรหึงเล่นงานออกมาก่อน แล้วหันมาทำปากพะงาบ ๆ กับเมลานีได้ความว่าจะโทรหาในภายหลัง

“เพื่อนหนูเมลน่ารักดีนะคะ”

“พี่กริชหมายถึงณัชชาหรือธนนท์ล่ะคะ”

“น่ารักกันคนละแบบ แต่เสน่ห์แรงที่สุดก็ต้องหนูเมลของพี่นี่แหละ ใคร ๆ ก็หลง” ชายหนุ่มยิ้มใส่ตาคนเจ้าเสน่ห์ แล้วจูงมือหญิงสาวไปที่รถด้วยกัน

“แล้วพี่กริชหลงไหมล่ะคะ”

ชายหนุ่มเปิดประตูให้หญิงสาวเข้าไปนั่ง ส่วนตนเองเท้าแขนคร่อมแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ จดจ้องอยู่แบบนั้นจนแก้มขาวค่อย ๆ แดงซ่านขึ้นจนกลายเป็นสีแดงก่ำไปทั่วทั้งหน้าถึงใบหู

“เหมือนจะหลงเอามาก ๆ ทำไงดีคะเนี่ย”

“คนบ้า อย่าแกล้งหนูเมลสิคะ” เมลานีขัดเขินกับสายตาหวานฉ่ำของเขา มือเล็ก ๆ บิดกระโปรงนักศึกษาจนเป็นเกลียว ไม่กล้าจะเงยหน้าขึ้นประสานสายตาแพรวพราวเจ้าชู้คู่นั้น จวบจนได้ยินเสียงหัวเราะแผ่ว ๆ ตามด้วยเสียงปิดประตูรถนั่นแหละ เมลานีจึงกล้าที่จะหายใจแรงขึ้น

“เราไปกันเลยเนอะ”

“ค่ะ ไปฉลองวันเกิดกันนะคะพี่กริช” หญิงสาวส่งยิ้มอ่อนหวานให้กับชายหนุ่มที่เป็นอีกหนึ่งความสุขของเธอ

เมลานีกลับไปแก้ไขอดีตไม่ได้ สิ่งที่เธอเคยทำไว้มันร้ายแรงและหลอกหลอนมาตลอดหลายปี แต่ก็ขอบคุณสวรรค์ที่มอบโอกาสให้เธอได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของกริช ความอ้างว้างและความอยุติธรรมที่เขาเคยได้รับ หญิงสาวยินดีจะชดใช้ให้ทั้งหมด ขอเพียงเขาไม่เกลียดจนทิ้งเธอไปในวันข้างหน้า ชีวิตและหัวใจของเธอจะไม่แปรเป็นอื่น จะวางมันไว้แทบเท้าผู้ชายที่ชื่อกริชตลอดไป