2

คริมามองดูเงาสะท้อนของตัวเอง ใบหน้าของเธอยังคงมีร่องรอยของความโศกเศร้า จากการสูญเสียคนสำคัญในชีวิตไปถึงสองคน เธอมองหน้าของตัวเองแล้วก็ฝืนยิ้มให้กระจก พลางเอ่ยเสียงปลุกเร้าตัวเองอย่างจะสร้างกำลังใจ

​“สู้ๆ นะวี่ ยิ้มให้กว้างๆ เดี๋ยวจะมีคนเศร้าไปด้วย”

รอยยิ้มของคนในกระจกยิ้มกว้าง แต่ตาเศร้า คริมาถอนใจน้อยๆ เธอตกลงใจว่าจะแต่งหน้า เติมสีสันให้กับตัวเองสักนิด จะได้ดูสดชื่น เธอต้องใส่ชุดดำหนึ่งร้อยวัน อย่างน้อยๆ ก็อยากจะให้ตัวเองไม่ห่อเหี่ยว มืดหม่นไปกับสีดำที่ใส่ ด้วยการทาลิปสติกสีแดงอมส้ม ปัดแก้มสีพีช แต่งตาด้วยโทนสีน้ำตาลอมส้มให้หน้าออกสีสว่างนิดหนึ่ง

​เงาสะท้อนตอนนี้ดูดีกว่าตอนแรก พอจะไปพบปะผู้คนได้บ้าง เธออยากดูดี อยากให้คนบางคนมองเธอ...

​คริมาเม้มริมฝีปาก หมุนดูตัวเองอีกรอบ เธอสวมชุดเดรสลูกไม้ แบบคอปีนแขนกุด กระโปรงยาวคลุมเข่า แบบของมันเรียบร้อยและดูดีเมื่ออยู่บนตัวเธอ คริมาแปรงผมยาวสลวยของตัวเองจนมันเป็นมันเงาและเรียงเส้นสวย เธอมีผมสีดำสนิท ยาวถึงสะโพก เธอตั้งใจไว้มัน...ไม่ยอมตัด เพราะมีคนบางคนบอกว่าผมของเธอสวย

​เขาจะจำได้ไหม?

​เขาคงจะเกลียดเธอเกินกว่าจะจำได้

​คริมาถอนใจ เรื่องเมื่อหกปีก่อนเหมือนเป็นการตราหน้าเธอไปแล้ว เธอคือต้นเหตุ เธอคือคนถูกทำร้าย...และผู้ร้ายเรื่องนั้นคือกริชดนัย

​เขาในวัยสามสิบห้าปีตอนนี้ไม่เหมือนเขาในตอนนั้นเลย

​ตอนนั้นเขาอาจจะพอเอ็นดูเธออยู่บ้าง...

​แต่ตั้งแต่เรื่องคืนนั้น จนถึงตอนนี้ ความรู้สึกนั้นคงจะหมดไปจากใจเขาแล้ว

​ทว่า...

​คริมามองตัวเองในกระจกอีกหน เธอคิดถูกที่เธอแต่งหน้า เพราะไม่อย่างนั้นหน้าของเธอคงจะซีดมาก

​อย่างน้อยเธอก็อยากให้เขาไม่ทุเรศเคืองตากับสภาพของเธอมากนัก

​ไม่หวังให้เขาถึงขั้นประทับใจหรอก

​คริมายิ้มให้กับตัวเองอีกหน ก่อนจะก้าวออกไปนอกห้อง ปิดประตูห้องนอนของตัวเองแล้วลงไปยังชั้นล่าง เธอจะเผชิญหน้ากับเขา...เจ้าของบ้านคนใหม่ และผู้ปกครองของเธอ

​“อากริชยังไม่ลงมาหรือคะป้า”

คริมาที่รอกริชดนัยรับประทานอาหารเช้ามาเกือบชั่วโมง จนรอไม่ไหว เธอเลยรับประทานไปก่อนจนเกือบหมด เธอมองนาฬิกาพลางถอนใจ และหันไปถามป้านาคนครัวเก่าแก่ของบ้านส่ายหน้า แล้วเอ่ยตอบเจ้านายสาว

​“ยังค่ะ ป้าไม่กล้าให้ใครไปปลุกเธอ เอ่อ...คุณทนายนัดไว้ตอนสิบโมงครึ่งนะคะคุณวี่ แล้วป่านนี้คุณกริชเธอก็ยังไม่ตื่น”

น้ำเสียงของป้านาร้อนรน คริมากัดริมฝีปากเล็กน้อย เธอกำลังลังเล ว่าจะรับหน้าที่นั่นแทนดีไหม แล้วเธอก็วางช้อน ตัดสินใจลุกขึ้นจากโต๊ะเพื่อจะไปปลุกกริชดนัย เธอบอกให้ป้านาไปอุ่นข้าวต้มไว้ เขาจะได้รับประทานอาหารร้อนๆ แล้วเดินขึ้นไปยังชั้นสองของตัวบ้าน

​คริมาลังเลนิดหน่อย ที่จะเคาะประตูห้องของเขา เธอตัดสินใจเคาะสามครั้งแล้วนิ่งฟังเสียงขาน ทางนั้นเงียบกริบ

​หญิงสาวลองเคาะอีกหน หนนี้เธอเรียกเขาด้วย

​“อากริช อากริชคะ สายแล้วนะคะ เรามีนัดกับคุณลุงจาค่ะวันนี้”

​“...”

​มีเพียงความเงียบที่ตอบกลับมา คริมายืนหมุนตรงนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะตกลงใจบิดลูกบิดประตูเข้าไปในห้องนอนของเขา...

​ร่างสูงนอนบนเตียง เขานอนคว่ำไม่กระดุกกระดิกใดๆ เหมือนกับว่ายังหลับสนิท คริมาถอนใจเล็กน้อย และสืบเท้าเข้าไปใกล้กับเขา เธอเรียกเขาเสียงค่อนข้างดัง

​“อากริช อากริชคะ”

​เขายังคงหลับตาอยู่แบบนั้น ทำไมเขาถึงนอนหลับลึกขนาดนี้กันหนอ คริมาได้แต่สงสัย เธอยืนลังเลแล้วตัดสินใจที่จะปลุกเขาในแบบที่พิเศษมากขึ้นไปอีกสำหรับคนขี้เซา

​มือของเธอแตะที่ท่อนแขนนั่นแล้วเขย่าเบาๆ

​“อา ว้าย!”

​ประโยคหลังร้องกรี๊ดออกมาอย่างตกใจ เมื่อจู่ๆ คนที่นอนนิ่งนั่นก็พลิกตัวกลับขึ้นมาอย่างรวดเร็วและคว้าเอาข้อมือเธอกระชากทีเดียว เธอก็ล้มลงไปบนตัวเขา

​คริมาตาเบิกโพลง...

​เขาปรือตาขึ้นมองเธอ นัยน์ตานั่นช่างดุดันยิ่งนักและไม่มีความงัวเงียเลยแม้แต่น้อย เธอนอนนิ่งตัวแข็งราวกับถูกสะกดด้วยสายตานั้นของกริชดนัย

​“เด็กขี้ขโมย เธอจะมาขโมยอะไรจากฉันอีกรอบนี้”

​คำพูดนั้นทำให้คริมาหน้าซีด เธอตัวสั่นเพราะนัยน์ตาดุวับนั่น เขาผลักเธอออกจากร่างกายของเขา ก่อนจะลุกขึ้น คริมาเกือบจะร้องอุทานอย่างตกใจ กับภาพเขาที่เห็น เขาสวมเพียงแค่กางเกงในตัวเดียวนอน! กริชดนัยนั้นเมื่อเห็นท่าทางของหลานเลี้ยง ที่เอามือขึ้นปิดตาและเม้มปากแน่น นั่งตัวสั่นเทาบนเตียงเขา ชายหนุ่มก็ทำเสียงชิในลำคอ แล้วเอ่ยเสียงขรึมๆ

​“อย่าทำเป็นเหมือนไม่เคยเห็นเลย วีวี่ ความตอแหลของเธอ มาทำตอนนี้ฉันไม่เชื่ออีกแล้ว”

คำพูดถากถาง ขบกัดนั้น ทำให้คนที่กำลังเอามือปิดตาเพื่อจะไม่ได้เห็นภาพเกือบเปลือยของเขาแทบจะปล่อยโฮออกมา เธอเลือกที่จะเงียบ ไม่ตอบโต้ใดๆ ใช่...เธอจะเงียบ การเงียบนั้นแล้วแต่เขาจะตีความ ว่าเธอตอบรับหรือปฏิเสธข้อกล่าวหาของเขา แต่มันก็แล้วแต่เขาเลย...ว่าเขาจะมองว่าเธอเป็นยังไง

​ดูเหมือนเขาจะตัดสินเธอไปแล้ว...

​หูได้ยินว่ากริชดนัยทำเสียงในลำคออีกรอบ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ คนบนเตียงเขาเมื่อได้ยินเสียงปิดประตูห้องน้ำ ก็ค่อยๆ ลดมือลง แน่ใจว่าเขาเข้าไปแล้ว เธอก็ลนลานลงจากเตียงเขา แล้วไปหยุดที่หน้าประตูห้อง

​เสียงที่เปล่งออกมาของคริมาฟังแล้วสั่นเครือ

​“เอ่อ คุณลุงนัดเราไว้ตอนสิบโมงนะคะอากริช วี่เลยมาปลุกค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ วี่ไม่ได้ตั้งใจจะเข้าห้องอากริช ก่อนได้รับอนุญาต”

​พูดแค่นั้นเธอก็ออกไปนอกห้องของเขา แล้วเดินแกมวิ่งลงไปข้างล่างอย่างรวดเร็ว...

​กริชดนัยที่กำลังแปรงฟันอยู่ได้ยินเสียงที่เธอพูด แม้จะกระท่อนกระแท่นไปบ้าง แต่ก็พอจะจับใจความได้ เขาจ้องมองตัวเองในกระจกแล้วยิ้มแสยะ...เมื่อนึกถึงหล่อน...ผู้หญิงจอมมารยา

​หกปีก่อนนั้นเขาก่อเรื่องไว้จนต้องเตลิดไปจากที่นี่

​หนนี้เขาจะกลับมาทวงทุกอย่างของเขาคืน

​นังแม่จอมละโมบของเธอตายไปก่อนที่เขาจะมาทำโทษ

​เหลือแต่เธอนั่นแหละ

​คริมา...

​เขาไม่ใช่กริชดนัยที่แสนใจดีกับเธออีกต่อไปแล้ว...