3

เมื่อทำธุรกรรมที่ธนาคารจนเสร็จแล้ว ทนายจารึกก็ขอตัว แต่คริมาชวนเขาให้ไปรับประทานอาหารเย็นด้วยกัน กริชดนัยนิ่งฟังคนทั้งคู่คุยกัน ขณะที่เขากำลังตรวจอ่านเอกสารและตรวจดูสมุดบัญชีธนาคารอีกรอบ

​“ลุงอยากกินแกงคั่วสับปะรดฝีมือของหนูวี่”

จารึกเอ่ยเปรยขึ้นมา คริมาหัวเราะเบาๆ แล้วเอ่ยเย้าเขาเสียงหวาน

​“ถ้าวี่ลงมือทำเองเย็นนี้ ลุงจาจะอยู่กินข้าวเย็นด้วยกันใช่ไหมคะ”

​“อยู่สิครับ”

เขามองเธออย่างเอ็นดู สายตามองเลยไปยังกริชดนัย ที่กำลังดูจะสนใจกับเอกสารตรงหน้า มากกว่าสนใจบทสนทนาของพวกเขา

​“มหาวิทยาลัยเปิดเมื่อไหร่ครับคุณวี่”

​“ปลายเดือนหน้าน่ะค่ะ”

​“ถ้าอย่างนั้นระหว่างนี้ คุณวี่ก็รบกวนช่วยคุณกริชในการทำงานด้วยนะครับ”

จารึกนำเสนอความสามารถของคริมาเต็มที่ เพราะอยากจะให้กริชดนัยมองเธอดีขึ้นบ้าง เขาคลุกคลีกับครอบครัวนี้มานาน ทำงานให้กันมาตั้งแต่รุ่นพ่อ จนมารุ่นของพี่ชาย ดังนั้นเขาจึงรับรู้เรื่องราวทั้งหมด...เรื่องความบาดหมางของสองพี่น้อง จนทำให้กริชดนัยต้องเตลิดหนีไปอยู่ต่างประเทศตัดขาดกับทางบ้าน เขาเป็นคนที่ขอให้กานต์เอกยังส่งเงินปันผลให้กับกริชดนัยตามส่วน รวมถึงเงินเดือน...ที่ถูกพัดชาภรรยาของกานต์เอกมาบอกกับเขาเป็นการส่วนตัวว่า คุณกานต์เอกขอสั่งให้เงินเดือนกริชดนัยแค่ครึ่งเดียว เพราะไม่ได้มีส่วนช่วยงานอะไรในบริษัทเขาก็ทำหน้าที่จัดการส่งเงินให้กับกริชดนัยตามนั้น ทางกริชดนัยเองแทบไม่ค่อยได้แตะต้องเงินในบัญชีสักเท่าไหร่ ไม่เคยสอบถามเลยสักหนในเรื่องเงินทองจากบริษัทส่วนที่ตัวเองควรจะได้ตามสิทธิ์

​เขาก็ได้แต่ไกล่เกลี่ย รักษาผลประโยชน์ให้กับกริชดนัย เห็นกันมาแต่เล็กแต่น้อย เอ็นดูรักใคร่กันในฐานะหลาน กับพ่อของกริชดนัยนั้นก็เรียกใช้กันสนิทสนมกลายจากนายจ้างเป็นเพื่อนรัก เขานั้นมองเห็นความร้าย...ในตัวของพัดชา แต่พูดมากไม่ได้ เขาเข้าใจว่าเรื่องแบบนี้ถ้าเข้าไปเสือกจะเดือดร้อนเสียเปล่าๆ เขาหวังจะให้ระยะเวลาทำให้กานต์เอกเจอกับความแปลกในตัวภรรยาเอง เลือดย่อมข้นกว่าน้ำเขาคิดแบบนั้น...จนรู้สึกผิดที่ตัวเองน่าจะทำได้ดีกว่านี้ พี่น้องควรจะเข้าใจกันก่อนหน้านี้ ไม่ควรทอดระยะเวลาจนสายเกินไปแล้วแบบนี้

​ตอนนี้สิ่งที่เขาทำได้ คือค่อยเผยสิ่งที่เขารู้เห็นมา บอกกล่าวในสิ่งที่กริชดนัยควรได้รู้และเคยเข้าใจผิดไป

​เรื่องแรกสุดที่ควรจะเร่งแก้ไขความเข้าใจผิด ก็คือเรื่องของคริมา

​“เอ่อ...วี่ยินดีค่ะ แต่ว่า...”

เธอหันไปมองกริชดนัยที่เงยหน้าขึ้นจากเอกสาร แล้วมองสบตาเธอพอดี นัยน์ตาของเขาทำให้เธอรู้สึกสะท้านเยือก...

​นัยน์ตานั้นเย็นชา เหยียดเยาะ ไร้ซึ่งความอบอุ่นเหมือนอย่างที่เขาเคยมองเธอ

​“เอ่อ อะ อากริชจะว่ายังไงคะ ถ้าวี่จะช่วยงาน”

​“เอาสิ...”

กริชดนัยเอาเอกสารเก็บเข้าซองก่อนจะเอามันเก็บเข้าไว้ในกระเป๋าเอกสารให้เรียบร้อย “ดีเหมือนกันที่จะไปช่วยงานอา แต่วี่ทำงานเป็นด้วยหรือ?”

เขาถามน้ำเสียงนั้นเย็นชาพอๆ กับสายตา คริมากลืนน้ำลาย เธอฝืนยิ้มสดใสส่งให้กับเขา

​“ทำเป็นสิคะ วี่มาช่วยงานคุณพ่อได้สองสามปีแล้วล่ะค่ะ”

​“ฝึกไว้เผื่อวางแผนฮุบกิจการในอนาคตเหรอ?”

​คำถามต่อมาทำให้คริมาถึงกับหุบยิ้ม หน้าของเธอซีดลง ทนายจารึกเห็นท่าไม่ดี เลยเอ่ยชวนกริชดนัยคุยไปเรื่องอื่น เพื่อให้บรรยากาศในรถดีขึ้น

​คริมาค่อยผินหน้าเมินไปทางกระจกรถเพื่อจะไม่ได้มองเขา...

​เธอค่อยเลื่อนมือไปจับที่หัวใจของตัวเอง

​สายตาและคำพูดของเขาช่างเสียดแทงเหลือเกิน

​แต่เธอจะต้องทนได้นะคริมา เธอจะต้องทนให้ได้...

​หญิงสาวได้แต่ร้องบอกตัวเองแบบนั้น