4

คริมาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ทะมัดทะแมงขึ้น คือเปลี่ยนจากเดรสตัวสวยเป็นเสื้อยืดและกางเกงขาสั้นเพื่อเธอจะได้ทำงานครัวได้สะดวก เธอตั้งใจทำอาหารสุดฝีมือในวันนี้ เพื่อให้จารึกได้รับประทาน รวมไปถึงใครบางคนด้วย

​เขาไปอยู่เมืองนอกหลายปี คงไม่รู้ว่าเธอทำอะไรเป็นแล้วหลายอย่าง เธอไม่ใช่เด็กสาว...เหมือนเมื่อก่อน เด็กสาวไร้เดียงสาอายุเพียงสิบสี่ปี วัยที่กำลังคุกรุ่นด้วยฮอร์โมนทางเพศ เริ่มสนใจเพศตรงข้าม เริ่มหลงใหล และได้ลิ้มรสหวานของคำว่าความรัก

​เธอหลงรักเขา...

​อาหนุ่มที่มีรอยยิ้มสดใส รูปร่างสมาร์ท หน้าตาหล่อเหลา หน้าตาของเขาสะดุดสายตาของคริมาเป็นอันดับแรก ต่อมาด้วยความมีเสน่ห์และเซ็กซ์แอลพีลของเขา สาวน้อยในตอนนั้นหลงรักชายหนุ่มที่อายุมากกว่าเธอถึงสิบเอ็ดปี เธอแทบไม่มีสายตามองชายหนุ่มในวัยเดียวกันหรือใกล้เคียง...ขณะที่กริชดนัยเพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยและเพิ่งได้ช่วยพี่ชายทำงานในบริษัท เขากำลังเนื้อหอมมาก

​ความสดใส สมาร์ทและเสน่ห์ของกริชดนัย ไม่ได้ทำให้แค่สาวน้อยวัยสิบสี่ปีลุ่มหลง มันรวมไปถึงมารดาของหล่อนที่เป็นพี่สะใภ้ของเขาด้วย!

​ความไม่ซื่อสัตย์ของพัดชา มีคนรู้เห็นเพียงแค่สองคน...

​และนั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดเรื่อง...ในคืนนั้น

​คืนแห่งความแตกร้าว ในสายสัมพันธ์ระหว่างพี่น้อง

​คืนแห่งความอัปยศของสาวน้อยแรกผลิ

​คืนแห่งความลับนั้น มีเพียงไม่กี่คนที่ได้รู้เห็น...หนึ่งในนั้นคือทนายจารึก สงสารสาวน้อยที่ถูกตราหน้าว่าแรดร่าน อย่างสุดใจ และกำลังพยายามช่วยแก้ไข ให้กริชดนัยได้เข้าใจคริมาเสียใหม่ ว่าบางทีเขาอาจจะเข้าใจผิดไปเกี่ยวกับเรื่องราวในคืนนั้น

​คริมาตั้งใจกับอาหารมื้อนี้มาก ป้านารับบทลูกมือช่วยเหลือเจ้านายสาว คริมานั้นชอบทำอาหาร เธอทำอาหารได้รสชาติถูกปากกานต์เอก และทำอาหารได้หลายอย่างนอกจากอาหารไทย จนกานต์เอกให้เธอทำอาหารเย็นขึ้นโต๊ะเกือบทุกมื้อ ป้านาก็เบามือลงไปมาก และเบาใจที่ไม่ได้ถูกนายหญิงของบ้านอย่างพัดชาบางทีหาเรื่องว่าเธอทำอาหารไม่อร่อย หรือมาวุ่นวายกับเรื่องค่าใช้จ่ายที่ไปจับจ่ายหาของสดมาทำอาหารรับประทาน

​การตายของพัดชาทำให้ป้านานั้นรู้สึกว่ามีความสุขมากขึ้น...พูดได้ไม่อายปากว่าเจ็ดปีกว่าที่พัดชามาเป็นนายหญิงนั้น แกรู้สึกอึดอัดจนอยากจะลาออกวันล่ะหลายหน ไม่ใช่แค่ป้านา คนรับใช้ทำงานบ้านหลายคนก็คิดแบบนั้น ยิ่งเด็กทำงานทำความสะอาดนั้น เปลี่ยนเวียนเข้าออกเป็นว่าเล่น เพราะทนรับอารมณ์นายหญิงของบ้านไม่ไหวจริงๆ

​แม่กับลูกช่างต่างกันนัก

​คริมานั้นไม่เหมือนพัดชาเลยแม้แต่น้อย...

​ออกรับแทนเสียด้วยซ้ำ ถ้าเกิดว่าพัดชาเรียกคนรับใช้ไปตำหนิ ถ้าทำไม่ถูกใจ หรือซุ่มซ่ามบังเอิญทำของเธอเสียหาย คริมานั้นบางหนจะบอกกับมารดาว่าเธอเป็นคนทำเอง เพื่อไม่ให้ท่านลงโทษพวกเด็กในบ้าน ผลปรากฏว่าบางทีคริมาเป็นคนโดนตี โดนทำโทษแทน

​พัดชาเรียกลูกสาวไปประจานและฟาดก้นเอาเหมือนเด็กๆ ต่อหน้าพวกคนรับใช้บ่อยๆ ถ้อยคำด่าทอนั้น ฟังแล้วให้นึกถึงกำพืดของคนพูด ที่คงไม่ได้เหมือนฉากหน้าที่เที่ยวบอกกับใครต่อใคร ว่าเป็นลูกผู้ดีมีเงิน ได้รับการอบรมเลี้ยงดูมาในสังคมระดับชั้นสูง แบบที่หลอกสามีและคนอื่นๆ

​คิดถึงอดีตใดๆ ของแม่ลูกคู่นี้แล้ว ป้านาก็มองคุณหนูของเธออย่างเห็นอกเห็นใจ ทุกคนเห็นว่าคุณกริชมีสีหน้าแบบไหนใส่คุณวีวี่ และคนเก่าแก่อย่างป้านาก็พอจะรู้ระแคะระคายว่าไฉนแล้วคุณกริชถึงได้ออกจากบ้านไปอยู่เมืองนอก ไม่กลับมาบ้านอีกเลย เพิ่งจะมาก็ตอนที่คุณกานต์ท่านเสียนี่แหละ

​“คุณกริชน่ะ เธอชอบกะเพราหมูกรอบนะคะ ป้าจำได้”

จู่ๆ ป้านาก็เอ่ยเปรยขึ้น แล้วค้นในตู้เย็นแล้วหันมาบอกกับคริมาที่ยืนอยู่หน้าเตากำลังทำแกงคั่วสับประรดอยู่

​“เหรอคะ?”

​“ค่ะ เธอชอบมากๆ เดี๋ยวป้าจะปั่นจักรยานไปซื้อหมูมาให้นะคะคุณวี่ ป้าจะทำหมูกรอบให้ค่ะ มีหม้ออบลมร้อนทำไม่นานค่ะ”

​ยังไม่ทันจะถามอะไรต่อ ป้านาก็ออกไปจากห้องครัวเสียแล้ว คริมาขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าป้านามาบอกเธอแบบนั้นทำไม แต่คิดอีกทีก็ดีเหมือนกัน เธอจะได้ทำของถูกใจให้เขาลองได้รับประทานดู...

​เธอหวังว่าอาหารฝีมือเธอ ถ้าเขาชอบ มันจะทำให้เขา...รู้สึกดีกับเธอขึ้นบ้าง

​หญิงสาวได้แต่ลอบถอนใจ ขณะที่มือยังสาละวนทำอาหารง่วน การพบเขาอีกหนและการได้อยู่กับเขาแบบนี้ มันทำให้เธอลิ้มรสชาติทั้งขมทั้งหวานปะปนกันไปหมดในความรู้สึก

​กริชดนัย

​การเจอเขาอีกครั้งทำให้คริมานั้นรู้แน่แก่ใจแล้วว่า หัวใจของเธอมันยังคงรู้สึกกับเขาเหมือนเมื่อหกปีที่แล้วไม่มีเปลี่ยนเลย