ไอศกรีมเย็น ๆ

“..ทำยังไงดีล่ะ อะ อ๊ากก… ”

“ หรือว่ามีอะไรผิดพลาดตรงไหน ไม่สิ ..มันไม่มีทางเป็นแบบนั้นไปได้นี่หน่า”

“อะ เอาไงดีล่ะ หรือว่าดรอปเรียนไปเลยดีไหม ”

“หรือโทรหาคุณแม่ดี ไม่สิ ต้องแก้ปัญหาก่อน ใจเย็นนะไอน์ ใจเย็น ค่อย ๆ คิด ค่อย ๆ คิด”

“อะ เอาวะ สะกดจิตตัวเองว่ามันไม่ใช่ มันไม่เป็นความจริง แค่ความฝัน แค่ความฝัน หลับไปก่อนเดี่ยวตื่นมาก็ลืม”

ไอน์ที่กลับมาถึงห้องก็เดินไปนั่งที่โซฟากลางห้องโดยที่ยังไม่เปิดไฟหรือสนใจอะไรรอบข้าง เสียงทุ้มพูดพึมพำกับตัวเอง พร้อมทั้งกำมือแน่นอย่างวิตกกังวล ไม่อยากจะเชื่อว่าภาพที่ฉายซ้ำ ๆ ในความทรงจำจะเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริง แต่พอคิดไปคิดมา ไอน์ก็เลือกที่จะสะกิดจิตตัวเองโดยให้คิดว่านั่นเป็นเพียงแค่ความฝันเท่านั้น พอคิดข้อสรุปได้แล้ว จึงเดินสาวเท้าเข้าไปทิ้งตัวนอนทั้งอย่างนั้นทันที

“ สวัสดีครับทุกคน”

“ สวัสดีครับ/ค่ะ รุ่นพี่”

“สวัสดีไอน์ ว่าไงปรับตัวได้เร็วเหลือเกินนะ พอดีเลยวันนี้เราจะไปกินเลี้ยงกัน นายจะไปด้วยหรือเปล่าล่ะ”

“โอ้ โอเค”

“งั้นเรียนเสร็จเจอกันตอนเย็นประตูหลังมหาลัยนะ”

หลังจากที่ตื่นขึ้นมา ไอน์ก็ไปเรียนตามปกติ แม้ภาพความทรงจำฉายขึ้นมาบ้าง แต่ตัวเขาก็เลือกที่จะไม่สนใจ แล้วก็ทักทายและพูดคุยกับผู้คนอย่างร่าเริง ทั้งยังตอบตกลงตามนัดของเพื่อนใหม่ที่จะไปกินเลี้ยงกันอย่างเสร็จสรรพ

“เป็นไงครับ เริ่มคุ้นชินหรือยังครับรุ่นพี่”

“อะ อ่อ ครับ”

“แหม ๆ รุ่นพี่นี่อัธยาศัยดีจังเลยนะคะ มาอยู่ได้ไม่นาน สาขาอื่น ๆ ก็พากันพูดถึงรุ่นพี่กันเต็มไปหมด”

“นั่นสิ ฉันก็ได้ยินมาจากเพื่อน ๆ สาขาอื่น ๆ เหมือนกัน เป็นไงพ่อคนดังสุดหล่อ”

“ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ”

แม้จะถูกเพื่อนและบรรดารุ่นน้องรุมล้อม ไอน์ก็ยังคงตอบกลับอย่างมีมารยาทด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

“อื่ม จริง ๆ รุ่นพี่พูดเป็นกันเองกับพวกเราก็ได้นะครับ ไม่ต้องเกรงใจก็ได้ ฮ่า ๆ ”

“ใช่ ๆ จริงด้วย”

จนบรรดารุ่นน้องที่สังเกตได้พากันพูดออกมา นับถือความมีมารยาทและถ่อมตนของรุ่นพี่หนุ่มอย่างจริงใจ

“อ่อ อื่ม ไม่เป็นไร ครับ พอดีไม่ค่อยถนัดน่ะครับ”

“โอ้โห รุ่นพี่ต้องเป็นคุณชายจริง ๆ ใช่ไหมคะเนี่ย”

“ไม่หรอกครับ แค่ติดปากน่ะครับ”

“โอ้ววว…”

“อื่ม จะว่ายังไงดีล่ะ น่าจะเป็นนิสัยที่ติดมาตั้งแต่เด็กน่ะครับ”

เมื่อเห็นว่าทุกคนมองมาอย่างสงสัยไอน์จึงตัดสินใจอธิบายขยายความให้ทุกคนได้เข้าใจมากยิ่งขึ้น

ไอน์หวนนึกถึงตอนที่ตัวเองยังเด็ก เหมือนจะมีเรื่องที่เคยเกิดขึ้นอยู่จนทำให้ตัวเขาติดนิสัยแบบนี้อยู่เหมือนกัน เรื่องอะไรนะ อ่อ..

ตอนนั้นที่เป็นครั้งแรกของการรวมญาติ เขาจึงได้รู้ว่าเขานั้นเป็นหลานชายคนเดียวของตระกูล ซึ่งมีญาติลูกพี่ลูกน้องที่อายุพอ ๆ กันอยู่ด้วย ทั้งสองเป็นพี่น้องพ่อแม่เดียวกัน ผู้หญิงคนแรกอายุเท่ากันกับเขา แต่เธอให้เหตุผลว่าตัวเองเกิดก่อนหนึ่งวันเขาต้องเรียกเธอว่าพี่ ส่วนอีกคนอายุน้อยกว่าเขาสามปี เธอจึงกลายเป็นน้องคนสุดท้อง

การเจอกันครั้งนั้นทำให้ทั้งสามคนสนิทกันมากขึ้น เพราะได้มีโอกาสมาเจอกันหลายครั้ง บางครั้งทั้งสองคนก็มานอนที่บ้านเขาทำให้ทั้งสามคนยิ่งเหมือนพี่น้องกันเข้าไปใหญ่ แต่พอตอนที่เขาอายุได้สิบสองปี กลับเกิดเรื่องที่น่าเศร้าขึ้น เพราะครอบครัวของคณลุงคุณป้าที่เป็นพ่อแม่ของทั้งสองคนประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตทั้งคู่ เลยทำให้ทั้งสองคนต้องไปอยู่กับคุณปู่ ซึ่งเขานั้นก็พยายามไปหาอยู่บ่อย ๆ

และตอนนั้นเองที่น้องสาวคนเล็กเริ่มที่จะป่วยหนักขึ้น ทางคุณปู่เลยต้องพาไปอยู่ที่ต่างจังหวัดตามคำแนะนำของหมออย่างไม่สามารถเลี่ยงได้

และก่อนจะไปทั้งสามคนก็ไปร้านขนมหวานด้วยกันเพื่อเป็นการเลี้ยงส่งพวกเธอ และจำได้ว่าทั้งสองคนเศร้าใจกันมาก จนไม่ยอมกินอะไรกันเลย ไอน์ที่เห็นทั้งคู่เศร้าซึมก็คิดถึงคำที่คุณแม่เคยบอกไว้ได้ว่า “ไอน์ จำไว้นะลูก ลูกคือเทวดาตัวน้อยของแม่ ลูกต้องรู้จักพูดให้ไพเราะ ทำตัวให้มีมารยาท แล้วก็ยิ้มเยอะๆ แสดงอารมณ์ความรู้สึกกับผู้อื่นอย่างจริงใจ แล้วความน่ารักของลูกจะช่วยปลอบโยนคนรอบข้างได้เป็นอย่างดีเลยล่ะ”

“ครับ แต่ถ้าผมโตขึ้นอีกล่ะครับ ผมก็จะเป็นเทวดาตัวน้อยไม่ได้แล้วสิครับคุณแม่”

“อื่มม.. ถ้าลูกโตขึ้นแล้วยังพูดเพราะรักษามารยาทเหมือนเดิม ลูกก็จะกลายเป็นเทพบุตรสุดหล่อไงล่ะจ๊ะ”

“เอาล่ะครับ พี่สาวน้องสาวสุดที่รักของผม ถ้าทั้งสองยังเศร้าอยู่ ผมที่เป็นเทวดาตัวน้อย ก็จะไม่ได้โตขึ้นไปเป็นเทพบุตรสุดหล่อนะครับ”

เมื่อไอน์คิดได้ดังนั้นจึงพูดขึ้นกับทั้งสองคนที่กำลังเศร้าซึมทันที

“…….”

“……”

“ อะ เอ๋ นายว่าไงนะ?”

“พี่ไอน์บอกว่าเป็นเทวดาตัวน้อยที่จะกลายเป็นเทพบุตรสุดหล่อแหละ”

“ใช่ ถูกต้องครับสาวน้อยของพี่ ”

เมื่อได้ยินดังนั้นไอน์ก็ฉีกยิ้มกว้างพร้อมกับยกมือทั้งสองข้างมาเท้าคางไว้ เพื่ออวดเสน่ห์ของหน้าตาที่หล่อเหลาอย่างมั่นใจ

“ ฮ่าา ๆ ๆ ฮ่าาา…”

“… อุ๊บ ฮ่า ๆ ๆ ฮ่าาา… ว่าไงนะ เทวดาตัวน้อยที่จะกลายเป็นเทพบุตรสุดหล่อ ฮ่า ๆ ๆ ฮ่าา..”

เมื่อทั้งสองสาวได้ยินดังนั้น ก็หันมองหน้ากันอย่างเข้าใจความหมายที่หนุ่มน้อยต้องการจะสื่อ ก็ระเบิดหัวเราะออกมาอย่างสุดจะกลั้น อะ อะไรนะ เธออยากรู้จริง ๆ ว่าใครกันที่ปลูกฝังความคิดนี้ให้น้องชายคนนี้ และไอ้ความมั่นใจที่น่าหมั่นไส้นั้นอีก คือ อะไรรรร… แม้จะอยากพูดออกไปแต่เธอก็ไม่สามารถหยุดหัวเราะแล้วพูดได้เลย

ไอน์ที่ไม่ได้รู้ถึงความคิดของสองสาวน้อย ก็ได้แต่ฉีกยิ้มกว้างอย่างรู้สึกภูมิอกภูมิใจที่ตัวเขานั้นสามารถทำให้ทั้งคู่หัวเราะอย่างร่าเริงขึ้นมาได้ และนั้นก็เป็นเหตุผลที่ไอน์เลือกที่จะเชื่อและปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัดจนติดเป็นนิสัยนั่นเอง

“เฮ้ออ.. มึนหัวแบบนี้ ไอศกรีมเย็น ๆ ดีที่สุด”

เพราะความคิดที่นึกถึงตอนเด็กผลุดขึ้นมาทำให้ไอน์รู้สึกอารมณ์ดีมากจึงเผลอดื่มหนักไปหน่อยจนตอนนี้ทุกคนก็แยกย้ายกลับบ้านกันหมดแล้ว แต่ไอน์ที่ยังคงรู้สึกมึน ๆ หัวอยู่ก็กำลังเดินไปซื้อไอศกรีม

“ ดะ เดี๋ยวครับ ลูกพี่ อะ อย่า โอ๊ยย..”

“ หืมม.. เสียงอะไรน่ะ”

ไอน์ที่เดินกินไอศกรีมมาตามทางได้ยินเสียงอะไรแปลก ๆ มาจากซอยด้านหน้า จึงเดินเข้าไปดูด้วยความสงสัย

“อึก อ อย่าา..”

“อุ๊บ….”

แต่ภาพที่เห็นคือชายร่างสูงถือมีดแล้ว ชายอีกคนเนื้อตัวเต็มไปด้วยสีแดงเพราะเสื้อสีขาวเลยทำให้เห็นชัดแม้จะไม่ค่อยมีแสงสว่างส่องเข้ามามากนัก แต่ทันทีที่ไอน์คิดได้ ภาพเบื้องหน้าก็เลือนรางและดับวูบไป

“ ฮะ เฮ้ยยยย”

……………………………………………

โอ้ยยยย… เอ็นดูวววว… พ่อเทวดาตัวน้อยย 😅🤣