3 จิตวิญญาณที่เสียสละ

‘สิ้นหนึ่งก้านธูปนี้ เป็นเวลาตายของเจ้า แต่เจ้าจะเป็นกรณียกเว้นในแดนมรณา...’

สิ้นเสียงอันน่าเกรงขาม มิได้ไถ่ถามนางว่ายินยอมไปกับท่านหรือไม่อย่างไร เป็นผีเสื้อตัวน้อยเสียเอง กระโจนกายเข้าหาบุรุษร่างสูงสง่าใต้กลุ่มควัน นางยอมให้กลุ่มเมฆามืดมิดเยือกเย็นห้อมล้อมอาภรณ์เจ้าสาว เดินทางข้ามภพภูมิในชั่วอึดใจ แทนที่จะรอดูพวกเขาต่อสู้กัน

ท่ามกลางกลุ่มพลังหยินหยางที่ครอบคลุมไปทั่วบริเวณ นางสังเกตเห็นนัยน์ตาสีชาดเปล่งประกายเจิดจรัส อาภรณ์สีนิลปักทอด้วยด้ายสีทองเป็นลวดลายเมฆา ผ้าคาดเอวทั้งสองฝั่งผูกรวบไว้ข้างหน้า ทิ้งชายยาวลงไปต่ำกว่าข้อเข่า สลักด้วยด้ายสลับสีกันอ่านว่า ‘สีขาว[1]’ และ ‘สีดำ[2]’

ปีศาจน้อยเช่นนางท่องเที่ยวไปทั่ว อย่างไรก็มีประสบการณ์ จากคำบอกเล่าผ่านสหายเทพของนาง บุรุษเทพผู้นี้ควรเป็นเทพมรณา มีอำนาจหน้าที่เกี่ยวกับความเป็นและความตาย

เมื่อเขาปล่อยนางให้เป็นอิสระ นางคุกเข่าเอาศีรษะโขกพื้นคำนับเทพ ไร้เกียรติปีศาจสิ้นดี!

“ถิงถิงคำนับท่าน... เทพมรณา จะเรียกว่าเป็นเกียรติของข้าหรืออย่างไรดี ท่านพอจะบอกข้าได้หรือไม่ ข้าตายอย่างไร?”

“บอกไม่ได้”

“ไหนท่านว่าข้าเป็นกรณียกเว้นไงเจ้าคะ?”

“เจ้าจะกลับไปเผชิญชะตากรรมของเจ้า หรือจะทำตามคำสั่งข้า...”

ใบหน้านิ่งขรึมดุดันของชายตรงหน้าสามารถหยุดลมหายใจของนางผู้รักการเอาตัวรอดไม่เป็นรองใคร นางจะเป็นหรือตายขึ้นอยู่กับท่านแล้ว

ปีกสีม่วงอร่ามของปีศาจน้อยลู่ไปกับแผ่นหลังเหมือนหูสุนัขในยามหวาดกลัว นางนั่งคุกเข่า กลอกตา ชำเลืองมองไปรอบ ๆ ห้องนอน

เทียนสามเล่มบนโต๊ะไม้ตัวเล็กข้างตั่ง สลักลวดลายบุปผางาม ผีเสื้อตัวเล็กจิ๋วล้วนเป็นงานฝีมือของนางผู้โปรดปรานการแกะสลักไม้ในยามว่าง

บนโต๊ะทำงานบริเวณมุมห้องมีตำรายุทธศาสตร์แห่งเมืองปีศาจ จำได้ว่านางเอ่ยขอมาจากแม่เฒ่าอาวุโส ไหนจะผ้าขาวบางที่ผูกบังรอบตั่งนอนปลิวไสว ใต้เวหาอันเยียบเย็น มีเหมันต์ในบางคราว ประตูไม้บานเลื่อนปรากฏท้องนภากว้างใหญ่ในเทวโลกอย่างที่นางเคยจินตนาการ

มันเป็นห้องนอนของนาง! แต่เป็นในอีกภพภูมิหนึ่ง ในเมื่อนางเดินทางมากับเทพมรณา ที่นี่น่าจะเป็นเมืองมรณาซึ่งแยกจากภพภูมิปีศาจและเทวโลกโดยสิ้นเชิง

“ว่าอย่างไร? เจ้าปีศาจผีเสื้อ... ข้าไม่มีเวลาให้เจ้านิ่งคิดนาน ๆ”

“นับเป็นวาสนาหากท่านจะไว้ชีวิตข้าเจ้าค่ะ ตัวข้ายังไม่พร้อมไปปรโลก ท่านจะให้ข้าทำอะไร ขอให้บอกข้ามาเถิดท่าน ข้าทำได้ทุกอย่างทีเดียว”

เทพมรณาลอบยิ้มอย่างพึงพอใจ ถึงแม้ว่าเขาไม่ได้เอ่ยออกมาว่านาง ‘ฉลาด’ นั่นก็คงไม่ต่างจากคำเชยชม

------------

เทพมรณาไม่คาดคิดว่าปีศาจน้อยจะยอมรับข้อตกลงอย่างง่ายดาย นัยน์ตาสีชาดที่เยือกเย็นเฝ้ามองสตรีในอาภรณ์เจ้าสาว หลังผลักนางด้วยเวทหยิน

เจ้าของร่างบางทะลุผ่านช่องแสงสีทองจนชายอาภรณ์เกะกะลากพื้นของนางปลิวหายไป กรงเล็บสีนิลของพญามัจจุราชยกขึ้นกลางอากาศ จับหนังสือเก่าเล่มหนึ่งโดยไม่แตะต้องมัน ตาคมหลุบมองผ่านสันตำรา

“หน้าที่ของเจ้าคือเข้าไปในตำราแห่งความตาย เปลี่ยนแปลงบางสิ่งในนั้น ตามที่ข้าสั่ง...”

“อยู่ดี ๆ ท่านก็ถีบหัวส่งข้าเข้ามาเนี่ยนะ! ไม่บอกล่วงหน้าสักนิด” นางโวยวายหน้าตาตื่นตระหนก เหลือกตามองโลกอันกว้างใหญ่ไพศาล ภายในตำราเก่าสีโคลนดิน เปล่งแสงได้รอบทิศทางของตัวมันเอง

มองผิวเผินเป็นตำราโบราณ ภายในกลับเป็นสถานที่บรรจุวันเกิดและตายของเหล่ามนุษย์ เทพ ปีศาจ รวมถึงยมทูต

กว่าที่นางจะค้นพบว่าทุกสรรพสิ่งล้วนมีอายุขัย ทั้งมนุษย์ เซียน ผู้ละสังขารย่อมต้องตายทั้งนั้น ไม่เว้นแม้กระทั่งเทพและปีศาจ เวียนว่ายตายเกิดเพื่อพบพานและลาจาก

เหล่ายมทูตถือกำเนิดขึ้นจากดวงวิญญาณผู้มีบาปมหันต์ พวกเขากลายเป็นผู้อุทิศตน ทำงานชดใช้ในโลกวิญญาณนับหลายหมื่นปี ก่อนจะหมดอายุขัยลงเมื่อทำงานครบกำหนด มียมทูตใหม่มารับช่วงต่อ เริ่มอายุขัยในปีที่หนึ่ง อักขระเบื้องหน้านางจะขยับไปอย่างต่อเนื่องจนหมดวาระ

วันซวยแล้วถิงถิง นางต้องมาล่วงรู้ความลับอันยิ่งใหญ่ของโลกแห่งความตาย!

ครู่หนึ่งนางหวนระลึกถึงลานโล่งกว้าง สถานที่สำหรับการประลองยุทธในเมืองจิ้งจอกเงิน ในสมัยที่นางยังเล็กนัก นางซุกซนไปทั่ว นางเลยได้พบฮู่โหมวที่นั่น

หัวใจปีศาจราวคลื่นพายุโหมกระหน่ำ ความคิดของนางตอนตัดสินใจใช้บุรุษแปลกหน้าหนีการแต่งงาน พลันหายไปจากหัวสมอง...

ฮู่โหมวจะทนเห็นนางตายต่อหน้าต่อตาได้อย่างไร? นางสนิทสนมกับเขาถึงขั้นว่าเดินทางข้ามภพภูมิ ร่วมเป็นร่วมตายด้วยกันมา

ถึงจิ้งจอกจะมีเล่ห์เหลี่ยม แต่ก็ไม่ผิดสัจจะธรรมเนียม พวกเขาเคร่งครัดในกฎระเบียบ หากจะส่งนางไปตายเอาดาบหน้า ให้นางสู้จนตัวตาย พ่ายแพ้จนกลายเป็นอาหารปีศาจ คนบ้านนางรังแต่จะหาผลประโยชน์ หากนางตายก็แค่รอให้ฮู่โหมวใจเย็นลงสักหน่อย ยกพี่สาวให้ ข้อตกลงแบ่งดินแดนจะได้ไม่เป็นอันยกเลิกไป

ถิงถิงคิดไม่ตก นางไม่ไว้วางใจเทพผู้นี้ กระนั้นยังคับแค้นใจปีศาจรอบกายนาง แต่นางแน่ใจหรือว่าตัดสินใจถูกที่ตามท่านเทพมา!?

“บ้าจริง! ไม่สู้กับจิ้งจอกก็ต้องสู้กับอะไรสักอย่าง วันตายของข้าเรอะ” นางสบถ เงยหน้าขึ้นมองท้องนภาสีชาด เต็มไปด้วยค่ายกลรอบทิศทาง อักขระสีทองรอบลูกแก้วสีขาวดำราวกับว่ามันชีวิตขึ้นมาเพื่อทำลายผู้บุกรุก ทุกแห่งหนเริ่มปรากฏเป็นเปลวเพลิงพิโรธ

“ในกลุ่มอักขระสีทองของยมทูต[3] จะมีตัวเลขวันหมดอายุขัย เจ้าฝ่ากับดักพวกนั้นเข้าไปผลักมันด้วยมือเล็ก ๆ ของเจ้า จิตวิญญาณที่เสียสละ”

“ข้าชื่อถิงถิง ท่านมาเรียกข้า ‘ฉ๊าง’ อะไรของท่านกันเล่า ให้เกียรติข้าบ้างซี!” นางแผดเสียงแหลมเล็กกลางค่ายกล ซึ่งนางจะต้องต่อสู้หรือหลบเลี่ยงมันให้พ้นเท่านั้น

ตามที่นางรับปากว่าจะปฏิบัติหน้าที่อย่างเต็มกำลัง นางใช้ความพยายามเป็นอย่างมาก ทุกศาสตร์แขนงวิทยายุทธ์ของนาง กระโดดหลบสิ่งกีดขวาง

กำแพงสูงชันที่เคลื่อนไหวได้อย่างอิสระพร้อมบดอัดร่างของนางให้เละเป็นผุยผง ทว่านางคงไม่สิ้นใจตายในครั้งเดียว ในเมื่อนางเป็นปีศาจ นางยังคงความเป็นอมตะอยู่หลายส่วน นางกระโจนกายไปข้างหน้า ร่ายเวทกำบังของปีศาจเพื่อป้องกันตัวนาง หลังจากที่แผ่นฟ้ากว้างใหญ่กลายเป็นธนูสายฝน

เป้าหมายข้างหน้ายังคงไกลลิบตา อาภรณ์สีชาดของนางขาดวิ่น หลังถูกฉีกดึงด้วยค่ายกล กำแพงหินที่กลายเป็นร่างมือกำปั้นทุบลงดินดังโครมคราม นางหลบไปทางซ้ายและขวา ส่งเสียงกรีดร้องอย่างขลาดกลัว

“กรี๊ดดดด...!”

“หยุดร้องโวยวาย วิ่งต่อไป เร็วเข้า”

การวิ่งหนีค่ายกลเพียงอย่างเดียวไม่เกิดประโยชน์อันใด เทพมรณาออกคำสั่งกับนางผ่านสันตำรา ให้นางหลบเลี่ยงมันทางไหน เพื่อนางจะได้ไปให้ถึงอักขระสีทองอร่าม นางได้ยินเพียงเสียงอันน่าเกรงขาม หาได้พบนัยน์ตาสีชาดคู่นั้นไม่ ท่านเทพคงเกรี้ยวกราดนางอยู่เป็นแน่แท้

ขืนนางทำงานไม่สำเร็จ เทพมรณาผู้นี้คงฆ่าปิดปากนาง...

---------

[1] 白色 bái sè สีขาว

[2] 黑色 hēi sè สีดำ

[3] 冥差 Míng chà