Teilen

ตอนที่ 2 แยกบ้าน

last update Veröffentlichungsdatum: 13.11.2026 09:47:36

“ท่านพี่ ท่านจะบอกข้าว่า พวกเราสามพ่อแม่ลูก จะย้ายออกจากบ้านหลักหรือเจ้าคะ”

ไป๋หลิวเหยา ภรรยาของไป๋ต้าผางวัยยี่สิบเจ็ดปีเลิกคิ้วถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“ครั้งนี้ท่านแม่ถึงกับเอ่ยปากออกมาเอง ข้าคงไม่รั้งอยู่ต่อแล้วล่ะ”

ไป๋ต้าผางระบายลมหายใจหนักๆ ออกมา

“ม่านหรง นางเป็นเช่นไรบ้าง”

ต้าผางหันเข้าไปในห้องนอนขนาดกลาง ที่สามพ่อแม่ลูกนอนแออัดร่วมกันอยู่ทุกวัน

“ท่านพี่ท่านอย่ากังวลไป ข้าเปลี่ยนชุดให้ม่านหรงแล้ว นางคงแค่ตกใจจึงสลบไปเพียงเท่านั้น เรื่องแยกบ้าน…”

หลิวเหยาสบตาสามีอย่างกังวลใจ หากต้องแยกบ้านในยามนี้ แล้วพวกเขาจะไปอยู่ที่ใดได้อีก

“ท่านแม่บอกแล้วว่า ท่านจะยกที่ตรงเชิงเขาให้กับพวกเรา ที่ตรงนั้นห่างไกลจากผู้คน ท่านแม่ท่านหวังว่าม่านหรงจะไม่กลับมาวุ่นวายกับท่านได้อีก”

“หา! ที่ตรงเชิงเขาที่มีที่นาทำกินห้าหมู่นั่นหน่ะหรือ?”

ไป๋หลิวเหยาอุทานออกมาด้วยความตกใจ

หากเป็นเมื่อก่อนที่น้ำดี ดินดี นางคงดีใจจนกระโดดโลดเต้นไปแล้ว

ทว่าในยามที่ทุกข์ร้อนเช่นนี้ ท่านแม่กลับไล่พวกนางไปอยู่ติดตีนเขา นั่นไม่เท่ากับว่า พวกนางถูกตัดหางปล่อยวัดไปแล้วหรอกหรือ

“ข้าจำได้ว่า ที่แปลงนั้น มีกระท่อมหลังน้อยอยู่หลังหนึ่ง พอไปถึงที่นั่นแล้วซ่อมแซมนิดหน่อย ก็น่าจะพอถูไถอยู่ได้”

“ท่านพี่…”

ไป๋หลิวเหยาแทบจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ แต่เป็นการเดิมพันด้วยชีวิต ทางข้างหน้าดูท่าว่านางกับสามีคงต้องลำบาก และต้องหาบน้ำไปที่เชิงเขาทุกวันเสียแล้ว

“อย่ากังวล ข้ารับปากว่าจะไม่ปล่อยให้เจ้าทนทุกข์นานเกินไป ข้าจะรีบสร้างตัวในเร็ววัน”

ไป๋ต้าผางดึงเมียรักเข้ามาสวมกอด

“น้องสะใภ้!”

เสียงเล็กๆ แหลมๆ ของไป๋ซีหนิงพูดขึ้นพร้อมกับเดินถือถุงเงินมาหนึ่งใบ

“นี่เป็นส่วนที่ท่านแม่แบ่งให้พวกเจ้า ที่ห้าหมู่ตรงนั้นเมื่อก่อนมันเคยอุดมสมบูรณ์มาก หวังว่าพวกเจ้าจะอดทนฟันฝ่ามันไปได้ ดูแลตนเองดีๆ นะ ข้าไม่ส่ง”

ทันทีที่ไป๋ซีหนิงกล่าวคำร่ำลาอย่างไม่เต็มใจจบ นางก็เดินเชิดใบหน้าขึ้นอย่างถือดีแล้วจากไป

“ท่านแม่รีบร้อนถึงขนาดนี้เชียวรึ?”

ไป๋ต้าผางก้มมองถุงเงินอีแปะในมือ ข้างในถุงเงินยังเขียนจดหมายตัดความสัมพันธ์ และมอบที่ดินให้ห้าหมู่อีกด้วย

รีบร้อนขนาดนี้ท่านแม่คงอยากจะเร่งรัดให้พวกเรารีบออกเดินทางกระมัง

เฮ้อ ม่านหรงก็เป็นหลานสาวของท่านเช่นกัน เหตุใดท่านถึงใจร้ายกับนางเช่นนี้

ไป๋ต้าผางหันไปทางภรรยาที่ยืนน้ำตาคลอ ก่อนจะบอกให้นางไปเก็บเสื้อผ้า เมื่อเก็บเสื้อผ้าใส่ห่อผ้าได้สี่ห่อแล้ว ไป๋ต้าผางก็อุ้มบุตรสาวขึ้นมาแบกไว้ด้านหลัง หลิวเหยาเดินเคียงข้างนางคอยประคองบุตรสาวไว้ ด้วยกลัวว่านางจะตกหล่น

สองผัวเมียเดินออกมาจากลานบ้านสกุลไป๋ด้วยขอบตาที่แดงก่ำ

“รีบไปเถอะ หากชักช้าแล้วนางตัวซวยนั่นตื่นขึ้นมาก่อน …พวกเจ้าจะแย่เอาได้นะ”

ไป๋ซีหนิงเห็นว่าสองผัวเมียอืดอาดชักช้า นางจึงเดินออกมาจากตัวบ้าน ยืนเท้าสะเอวร้องบอกอย่างไม่สบอารมณ์

ไป๋ต้าผางหันกลับไปมองทางพี่สะใภ้เล็กน้อย ไป๋ซีหนิงจึงหันหน้าหนีไปอีกทางอย่างไม่รู้สึกรู้สา

บ้านหลังนี้ไม่ต้องการให้เขากับครอบครัวอยู่ต่อแม้แต่เพียงครู่เดียวเลยสินะ

“ไปกันเถอะ”

ไป๋ต้าผางหันไปพยักหน้าให้เมียรัก

“เจ้าค่ะ”

ไป๋หลิวเหยายิ้มตอบรับ แม้ว่าในใจจะเศร้าโศกก็ตาม

นางอาลัยที่ต้องจากบ้านที่เคยอยู่มานานกว่าสิบปี ทั้งยังคิดไม่ตกว่านางกับลูกจะใช้ชีวิตกันอย่างไรในภายหน้า

เชิงเขานั้นแห้งแล้งไม่ต่างจากพื้นดิน ทั้งยังห่างไกลจากแหล่งน้ำมากโข ดูท่าแล้ว ชีวิตช่วงหลังของนาง คงจะทุกข์มากกว่าสุขเป็นแน่

“เกิดอะไรขึ้นหรือต้าผาง เหตุใดเจ้าถึงได้หอบผ้าหอบผ่อนออกมาจากบ้าน เจ้าทำอย่างกับว่า เจ้าจะย้ายที่อยู่อาศัยอย่างนั้นแหละ”

โจวเหวินหลง เพื่อนสนิทของไป๋ต้าผางเอ่ยถามพลางหัวเราะ

“เหวินหลง เจ้าคิดถูกแล้วล่ะ ข้ากับครอบครัวของข้าแยกบ้านออกมาแล้ว”

ไป๋ต้าผางกล่าวด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก เมื่อโจวเหวินหลงได้ยินคำตอบของเพื่อนรัก เขาก็เปลี่ยนสีหน้าแทบไม่ทัน

“เอ่อ… ที่บ้านข้ามีเกวียนลา เจ้าจะไปที่ใด …เดี๋ยวข้าจะไปส่งเจ้าเอง”

โจวเหวินหลงสัมผัสได้ถึงแววตาจริงจัง เขาจึงรีบเอ่ยถามเพื่อนรักด้วยสีหน้าห่วงใย

ตอนแรกเขาแค่พูดหยอกล้อต้าผางไปเช่นนั้น แต่คำตอบที่เขาได้รับกลับมาไม่มีความยินดีแฝงอยู่เลย

แม้ว่าเขาอยากจะถามเพื่อนรักเหลือเกินว่า เกิดอะไรขึ้น แต่ดูจากสถานการณ์ในยามนี้ เขากลับไม่กล้าที่จะเอ่ยปากถามออกไปแม้แต่คำเดียว โจวเหวินหลงจึงทำได้แค่อาสาจะไปส่งพวกเขา

“ข้าจะไปที่ตีนเขา”

ต้าผางถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก อย่างน้อยๆ เหวินหลงก็ไม่ใช่คนที่ถามซอกแซก เพื่อทำให้คนอื่นเกิดความไม่สบายใจ

“เชิงเขาลูกนั้นหน่ะหรือ?”

โจวเหวินหลงยกคิ้วหนาขึ้นอย่างสงสัย ทว่าเขาก็ทำได้แค่รีบวิ่งเร็วๆ กลับบ้านไป แล้วนำเกวียนลาออกมา

ผ่านไปครู่หนึ่ง…

ไป๋ต้าผางเดินแบกลูกสาวมาถึงทางออกท้ายหมู่บ้าน ระหว่างทางก็มีเสียงซุบซิบนินทาของผู้คนดังแว่วมา นั่นยิ่งทำให้หลิวเหยามีความไม่มั่นใจในการดำรงชีวิตต่อ

“ข้าได้ยินมาจากปากของแม่นางซีหนิง ว่า ครอบครัวเล็กของบ้านไป๋แยกบ้านออกมาแล้ว แถมแม่ของต้าผางยังยกที่ดินเปล่าที่ติดกับเชิงเขาทางด้านโน้นให้พวกเขา ตั้งห้าหมู่เชียวนะ!”

“โอ้โห! ที่ดินห้าหมู่เชียว”

“เจ้าจะไปตกใจอะไรกับที่ดินห้าหมู่ ในเวลาแบบนี้ แม้มีที่ดินเป็นร้อยหมู่ มันก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี”

“นั่นหน่ะสิ ที่ตรงนั้นติดกับเชิงเขา และยังไกลจากหมู่บ้านมาก ใช้เวลาเดินทางเกือบครึ่งชั่วยาม (หนึ่งชั่วโมง) เลยนะกว่าจะไปถึงที่นั่นได้”

“ข้าว่านะ ไป๋ฟางเยว่ผู้นี้ คงจะอยากให้ม่านหรงไปอยู่ไกลๆ หู ไกลๆ ตานั่นแหละ”

“พูดถึงเรื่องของม่านหรง จริงๆ นางก็ไม่เคยทำร้ายใครเลยนะ เห็นมีแต่คนอื่นนั่นแหละ ที่คอยรังแกนาง”

“เจ้าอย่าทำมาเป็นพูดดีไปหน่อยเลย เมื่อวานก่อน ข้ายังเห็นเจ้าตะโกนด่าทอนางอยู่เลย”

“แล้วมันจะทำไม? ทีเจ้ายังด่านางได้เลย แล้วเหตุใดข้าจะด่านางบ้างไม่ได้”

เสียงพูดคุยจอแจตามเส้นทางดังขึ้นเรื่อยๆ ข่าวที่ว่าไป๋ต้าผางแยกบ้านอยู่ก็ถูกป่าวประกาศออกไปอย่างรวดเร็ว อย่างกับว่ามันเป็นเรื่องขำขัน

“ต้าผางข้ามาแล้ว!!”

โจวเหวินหลงนั่งเกวียนลามา เขาหยุดเกวียนลาข้างๆ ไป๋ต้าผาง แถมยังช่วยอุ้มม่านหรงขึ้นไปบนเกวียนสี่ล้อนั่นด้วย

“ขอบใจนะเหวินหลง”

ต้าผางถอนหายใจยาวๆ ออกมาอีกครั้ง

“หากอยากขอบใจข้า ในตอนที่เจ้าได้ดีก็อย่าลืมข้าซะล่ะ เข้าใจหรือไม่”

เหวินหลงยกยิ้ม เขาอยากให้เพื่อนรักยิ้มออกมาบ้าง แม้รอยยิ้มนั้นจะแฝงไปด้วยความระทมใจก็ตาม

เมื่อครอบครัวของต้าผางขึ้นเกวียนลากันครบ เกวียนที่มีลาสองตัวคอยลาก ก็เดินออกไปทางท้ายหมู่บ้านอย่างช้าๆ

“…อย่าร้อง”

ไป๋ต้าผางหันไปปลอบภรรยาที่น้ำตาไหลอาบแก้ม

“…”

ไป๋หลิวเหยาเงยหน้าขึ้นมองสามีที่นั่งข้างกัน แต่ไม่มีคำใดหลุดออกมาจากปากของนางเลย

นางจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้อย่างไร ทางข้างหน้านางย่อมรู้ดีว่าจะมีแต่ปัญหารออยู่ นางเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งแม้จะปลอบประโลมจิตใจตนเองมาตลอดทาง แต่ความเข้มแข็งของนางก็พังทลายลงอยู่ดี

“ไม่ต้องกลัว ข้าจะอยู่กับเจ้า ไม่ทอดทิ้งไปไหน”

นี่คือคำมั่นของบุรุษที่ไม่เคยหลอกลวงนางแม้แต่นิด ทันทีที่ถ้อยคำหวานหูกล่าวออกมา ดวงใจน้อยๆ ของหลิวเหยาก็พลันอบอุ่นขึ้น

“เจ้าเห็นตุ่มน้ำนั่นไหม ข้าใส่น้ำมาด้วยครึ่งตุ่มเลยนะ”

โจวเหวินหลงหันหลังกลับมาบอกเพื่อนรัก และฉุดดึงพวกเขาออกมาจากความทุกข์

“อืม ข้าเห็นแล้ว”

ไป๋ต้าผางหันไปมองตุ่มน้ำขนาดกลาง เพื่อไม่ให้ตุ่มน้ำได้รับความเสียหาย รอบๆ ตุ่มใบนั้นจึงมีเชือกฟางพันเอาไว้อย่างดี

“ข้ายกมันให้เจ้าแล้วนะ วันข้างหน้าข้าจะได้ไปเที่ยวหาเจ้าบ่อยๆ”

โจวเหวินหลงยิ้มกว้าง

“ขอบใจเจ้านะ แม้ว่าข้าจะยังไม่มีสิ่งตอบแทน…”

“เจ้าจะพูดถึงแต่สิ่งตอบแทนไปถึงเมื่อใด ข้าหน่ะ เป็นเพื่อนรักเพื่อนตายของเจ้าเลยนะ อีกอย่าง ครอบครัวของข้าก็พอมีอันจะกินอยู่บ้าง เจ้าไม่สังเกตเลยหรือ ข้างๆ ตุ่มน้ำยังมีข้าวสาร หัวมัน แล้วก็ไข่ไก่ด้วย ของเหล่านั้นเป็นภรรยาของข้าที่เตรียมมาให้พวกเจ้าโดยเฉพาะ นางกลัวว่าพวกเจ้าจะพากันอดตาย เป็นอย่างไร? ซาบซึ้งมากเลยใช่หรือไม่”

โจวเหวินหลงฉีกยิ้มออกมาอีกครั้ง

“ขอบคุณพี่โจวกับพี่สาวโจวมากๆ นะเจ้าคะ”

ไป๋หลิวเหยาตื้นตันใจจนน้ำตาไหลริน นางคิดไม่ถึงว่าพี่โจวจะดีกับสามีของนางได้ขนาดนี้ ในยามนี้ทุกบ้านต่างเก็บตุนสิ่งของเอาไว้ ยากนักที่จะเห็นใจผู้อื่น แต่โจวเหวินหลงคนนี้ถึงกลับยอมยกข้าวสาร ไข่ไก่ รวมทั้งหัวมันมากกว่าสิบหัวให้กับพวกเขา

ข้าจะไม่ลืมบุญคุณครั้งนี้เลย

หลิวเหยาหันไปสบตาสามี ในยามที่ทุกข์ยาก อย่างน้อยๆ ก็ได้เจอกับมิตรภาพที่ดี สิ่งของเหล่านี้ช่วยต่อลมหายใจของพวกเขาไปได้อีกหลายวันเลยทีเดียว

“ไม่ต้องเกรงใจหรอกหลิวเหยา เมื่อก่อนต้าผางก็คอยช่วยข้าเสมอ ในยามเช่นนี้ ข้าก็ควรจะช่วยพวกเจ้าบ้าง ถึงจะเล็กน้อย แต่ข้าก็หวังว่ามันจะช่วยพวกเจ้าได้บ้างนะ”

โจวเหวินหลงยกยิ้มพอใจ

“มันไม่เล็กน้อย ข้าซึ้งใจจนน้ำตาจะไหลอยู่แล้ว”

ไป๋ต้าผางหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา

“แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกับม่านหรงหรือ ข้าเห็นนางนอนสลบแบบนั้นมาสักพักแล้วนะ”

ในที่สุด โจวเหวินหลงก็อดทนต่อความสงสัยของตัวเองไม่อยู่ จึงได้ถามออกไปด้วยคำพูดเชิงกังวล

“นางขโมยข้าวสารถุงสุดท้ายที่เหลืออยู่ไปให้พ่อหนุ่มแซ่ฟาง”

เสียงตอบของต้าผางดูเบาลง

“ชายแซ่ฟาง เจ้าหมายถึงฟางจางหลางนั่นหน่ะหรือ”

โจวเหวินหลงเอียงคอกลับไปถามอย่างสงสัย จางหลางมีคนรักเคียงกายแล้วไม่ใช่หรือ เหตุใดม่านหรงถึงได้ไปข้องแวะกับคนแบบนั้นเสียได้

“ข้าก็ไม่รู้หรอกว่าเกิดอันใดขึ้น”

ต้าผางระบายลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“นางน่าจะถูกจางหลางล่อลวง ชายคนนั้นมีดีแค่หน้าตา แถมยังชอบใช้ใบหน้าเพื่อหากิน เป็นไปได้ว่าจางหลางพูดข้อตกลงกับนางสักอย่าง แต่หลังจากที่ได้สิ่งของมามากพอ เขาก็สลัดนางทิ้งไป”

“เหมือนข้าจะเคยได้ยินชื่อนี้จากปากของม่านหรง แต่ตอนนั้นนางพูดแค่ว่าฝ่ายชายมีใจ ข้าเองก็ไม่คิดว่ามันจะเป็นเรื่องแปลก เพราะม่านหรงชอบคิดเองเออเอง ใครจะไปรู้ว่านางกำลังถูกหลอกใช้ …ข้านี่ช่างเป็นแม่ที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย”

ไป๋หลิวเหยาบ่นให้ตัวเองที่มัวแต่ทำงานบ้านงกๆ จนลืมสังเกตท่าทีของบุตรสาวไปเสียสนิท

“หลิวเหยา เจ้าอย่าได้โทษตัวเองไปเลย มีหญิงสาวอีกหลายคนที่ถูกชายคนนี้หลอกล่อ แต่ก็อย่างที่ทุกคนรู้ๆ นั่นแหละ ไม่มีใครกล้าเอาความโง่เขลาของตนเองออกมาประจาน ดังนั้นเรื่องแย่ๆ ของจางหลางจึงไม่เคยถูกเปิดเผยออกมา”

โจวเหวินหลงพูดจบก็นิ่งเงียบไป

“เมื่อไหร่ภัยแล้งถึงจะสิ้นสุดลงเสียที”

ไป๋ต้าผางเปลี่ยนหัวข้อการสนทนา เขาไม่อยากพูดถึงเรื่องไม่ดีของบุตรสาวอีก

“ข้าก็อยากให้ภัยแล้งนี้ผ่านไปในเร็ววันเช่นกัน”

โจวเหวินหลงหัวเราะแห้งๆ

“มันต้องดีมากแน่ๆ หากฝนตกลงมาสักครั้ง”

โจวเหวินหลงยิ้มร่า เขาคิดถึงช่วงเวลาที่สายฝนโปรยลงมาทั่วทั้งผืนดิน ทำให้สิ่งมีชีวิตและต้นหญ้าฟื้นคืนมาเขียวขจี ความเพ้อฝันของเขามันช่างต่างจากท้องทุ่งที่แตกระแหงในยามนี้ หากเป็นเช่นนั้นได้มันคงจะดีไม่น้อย

 

Lies dieses Buch weiterhin kostenlos
Code scannen, um die App herunterzuladen

Aktuellstes Kapitel

  • ไป๋ม่านหรง สตรีพลิกชะตา   ตอนที่ 22 รับปาก

    “เช่นนั้นเจ้าก็ควรไปบอกกล่าวมารดาของเจ้าเสียก่อน”ซินหลานคุกเข่าลงกับพื้น นางไม่กล้าไปบอกมารดา หากนางพูดไปว่านางไม่อยากอยู่ที่นี่ท่านแม่ของนางคงขมวดคิ้วเขม็งตาใส่นาง ทั้งยังไม่ยินยอมให้นางจากไป“ท่านปู่ได้โปรดเห็นใจหลานคนนี้ด้วยเถอะเจ้าค่ะ ขอท่านปู่ออกปากกับมารดาของหลานที ว่าท่านต้องการพาหลานไปคอยปรนนิบัติรับใช้”โจวซินหลานโขกหัวลงกับพื้น น้ำตาของนางก็พลันเอ่อล้นออกมา“เฮ้อ…”โจวต้านเป่าถอนหายใจออกมา หรือว่าซินหลานมีเรื่องในใจที่ไม่อาจพูดออกมาได้แต่ปกติซินหลานก็ไม่เคยปริปากพูดเช่นนี้ หรือว่า โจวลี่เสวี่ยทำเรื่องไม่ดีกับนางแล้วห้ามปรามไม่ให้นางบอกผู้ใดงั้นหรือ?“…ไปเรียกแม่ของเจ้าออกมา”น้ำเสียงและท่าทางของต้านเป่าดูเข้มขรึมขึ้นมาหลายส่วน“เจ้าค่ะท่านปู่”โจวซินหลานที่โขกหัวลงกับพื้นจนเป็นรอยแดงเงยหน้าขึ้นทั้งน้ำตา ก่อนจะวิ่งเร็วๆ เข้าไปในตัวบ้านไม่นานลี่เสวี่ยก็เดินอ้อยอิ่งออกมาอย่างกับว่านางไม่ได้รีบร้อน‘ท่านจะรอก็รอไป ข้าหาได้ใส่ใจไม่’ใบหน้าที่แสดงออกว่าไม่ได้แยแสอะไรเชิดขึ้นด้วยความเย่อหยิ่งจองหอง“วันนี้เหวินหลงจะมารับข้าไปอยู่ด้วย”ทันทีที่พ่อสามีพูดจบใบหน้าที่ดูเหมือนว่าไม่พ

  • ไป๋ม่านหรง สตรีพลิกชะตา   ตอนที่ 21 เกวียนใหม่

    “ใช่ๆ น้ำนี้เป็นของลูกสาวอันเป็นที่รักของเจ้า ฮ่า ฮ่า ฮ่า อย่าว่าแต่บ้านอี้ที่พวกเราไปขายน้ำให้เลย แม้แต่ตัวข้ากับชิงเหอก็ยังไม่อยากกลับไปกินน้ำในหมู่บ้านนั่นอีกแล้ว”โจวเหวินหลงยิ้มกว้างตามแบบฉบับของเขา ก่อนจะหันไปทางม่านหรงด้วยสายตาคาดหวัง“เอ่อ… ม่านหรง จะเป็นอะไรหรือไม่ หากลุงจะขอน้ำนี้ไปให้ท่านพ่อท่านแม่ของลุงได้ดื่มกินบ้าง”โจวเหวินหลงยิ้มแห้งๆ อันที่จริงเขารู้ว่าบ้านไป๋ช่วยตนไว้มากไม่แพ้กันกับที่ตนช่วยบ้านไป๋เอาไว้ ดังนั้นการขออนุญาตก่อนหยิบจับสิ่งของของผู้อื่นไป น่าจะเหมาะสมมากกว่าการที่จะนำของของผู้อื่นไปโดยไม่บอกกล่าว“เชิญท่านลุงนำกลับไปเถอะเจ้าค่ะ”ม่านหรงอมยิ้ม ‘ข้าก็นึกว่าเรื่องอะไรเสียอีก แค่น้ำไม่กี่โอ่งข้าไม่ถือสาหรอก’“แต่ว่า… ท่านลุงไม่สามารถนำน้ำนี้ไปให้ใครตามใจชอบได้ ดังนั้นข้าอนุญาตให้ท่านลุงนำน้ำไปให้แค่บ้านพ่อแม่ของท่านเท่านั้นนะเจ้าคะ”“ลุงเข้าใจๆ หากลุงนำน้ำไปมากเกินไป ผู้อื่นคงจะสงสัยเอา”เหวินหลงยิ้มแห้งๆ พลางเกาท้ายทอย ถึงม่านหรงจะกำชับมาแบบนั้นก็เถอะ เขาเองก็ไม่รู้แล้วว่าจะเอาน้ำสะอาดนี้ไปให้ใครได้อีก“อันที่จริงข้าหาได้เป็นคนใจดำนะเจ้าคะ แต่ว่าในเมื่อเรา

  • ไป๋ม่านหรง สตรีพลิกชะตา   ตอนที่ 20 ต่อเติมเกวียนลา

    โจวเว่ยได้ยินคำกล่าวของม่านหรง ดวงตาของเขาก็เหมือนกับมีประกายบางอย่างความคิดของม่านหรงนั้นดีมาก หากมีหลังคาบังแดด หรือมีที่นั่งดีๆ การเดินทางไปมาจะต้องสะดวกมากยิ่งขึ้น ไม่น่าเชื่อว่าม่านหรงจะคิดเผื่อพวกเราได้มากถึงเพียงนี้“ข้าจะไปคุยกับท่านพ่อดู”โจวเว่ยวางถังน้ำลงแล้ววิ่งเหยาะๆ กลับไปที่บ้าน“อ้าว มิใช่ท่านพี่ของข้าบอกว่าจะมาช่วยทำแปลงผักหรอกหรือ ทำงานได้แค่ครู่เดียวก็ปัดก้นหนีเสียแล้ว”โจวเจียหลินส่ายหัว ก่อนจะเดินถือถังน้ำไปที่แปลงผักที่พี่สาวไป๋ทำเครื่องหมายเอาไว้“ข้าไม่คิดเลยว่าพี่ชายของข้าจะไม่สู้งานแบบนี้ ข้าต้องขอโทษแทนพี่เว่ยด้วยนะเจ้าคะ”เจี่ยหลินคว่ำปากลงเหมือนกับน้อยใจ“ไม่ใช่แบบที่เจ้าคิดหรอก พี่ชายของเจ้ากำลังไปปรึกษากับท่านลุงโจว ว่าจะทำอย่างไรดีกับเกวียนลา เพื่อที่จะต่อเติมเพิ่มความแข็งแรงให้กับมัน”“ต่อเติมเกวียนลาหรือเจ้าคะ”โจวเจียหลินทำหน้าสงสัย“เจ้าเด็กนี่ ไม่ต้องถามแล้วเราก็มีหน้าที่ของเรา ไปเถอะ ไปตักน้ำมาอีกสักหลายๆ ถัง ข้าเชื่อว่าดินนี้จะต้องกลับมาชุ่มฉ่ำในไม่ช้า”ม่านหรงดีดหน้าผากเจียหลินเบาๆ ได้แกล้งนางแบบนี้ก็ดีแฮะ ม่านหรงยกยิ้มพอใจ“ท่านพ่อขอรับ”โจวเว

  • ไป๋ม่านหรง สตรีพลิกชะตา   ตอนที่ 19 ความโลภ

    ไป๋ม่านหรงกำลังตักน้ำไปรดหน้าดิน เพื่อที่จะทำให้พื้นดินตรงนั้นชุ่มและขุดพรวนง่ายขึ้นนางไม่ได้รู้เห็นเลยว่าพ่อกับแม่ของเจ้าของร่างกำลังระเบิดอารมณ์กันใหญ่โตนางเพียงแต่หาจุดจุดหนึ่งที่อยู่ห่างจากตัวบ้าน แถมยังลอบวางแผนว่าจะวางบ้านหลังใหม่ไว้ตรงไหน หรือแม้กระทั่งควรลงมือทำแปลงผักที่ใด ถึงจะเหมาะสมม่านหลงฮัมเพลงอย่างสบายอุราพร้อมกับเดินวนขนย้ายน้ำหลายรอบ…“ท่านพี่ ท่านหมายความว่าอย่างไร ลูกของเรา ม่านหรง!! นางตายไปแล้วครั้งหนึ่งงั้นหรือ!”ไป๋หลิวเหยาทรุดตัวนั่งลงกับพื้น‘ไม่จริง! ลูกของข้าตายตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วม่านหรงที่ข้าเห็นอยู่เล่า?’ไป๋ต้าผางยกมือข้างขวาขึ้นมากุมหัว มืออีกข้างเท้าเอว เขาเดินวนคิดไปมาเพราะความกังวลของเขาแท้ๆ เขาจึงได้หลุดปากพูดสิ่งในใจออกไปมากมาย ทีนี้เขาจะแก้ต่างให้ม่านหรงได้อย่างไร อีกอย่างหลิวเหยาจะนำเรื่องนี้ไปพูดต่ออีกหรือไม่ก็ไม่อาจรู้ได้ยิ่งพักหลังๆ นางชอบเจรจาพูดคุยกับชิงเหอ หวังว่ามันจะไม่มีเรื่องใหญ่โตอันใดเกิดขึ้นมาอีกนะ“ลูกสาวข้านางตายไปแล้วหรือ? …แล้วม่านหรงที่เราเห็นอยู่คือผู้ใด?”หลิวเหยาน้ำตาไหลพราก นางเงยหน้าขึ้นแล้วคลานเข่าเข้าไปเกาะขาสามีอย

  • ไป๋ม่านหรง สตรีพลิกชะตา   ตอนที่ 18 ตายไปแล้วครั้งหนึ่ง

    ไป๋ต้าผางมองไปสองข้างทางที่ทอดยาว เขาต้องเดินทางไกลข้ามมาถึงสองหมู่บ้าน ถึงได้ขายน้ำนี้ออกไปได้คำกล่าวของม่านหรงนั้นน่าเชื่อถือ เพียงแค่บอกผู้อื่นว่าน้ำนี้ผ่านการกรองมาอย่างดี ทั้งยังต้มด้วยความร้อนอย่างพิถีพิถัน คำพูดเหล่านั้นทำให้คนที่จะซื้อน้ำอุ่นใจ และเห็นถึงความตั้งใจที่จะมอบสิ่งดีๆ ถึงความจริงแล้วพวกเราเพียงแค่โยกน้ำออกมาจากคันโยกนั่น แล้วนำน้ำมาเทใส่ตุ่มก็ตามนี่สินะที่เขาเรียกว่ากลยุทธ์!ไป๋ต้าผางอมยิ้ม แม้แดดยามเที่ยงจะร้อนเหมือนกับถูกแผดเผา แต่ทั้งใจกายของเขาในยามนี้กลับรู้สึกสงบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“ต้าผาง เจ้านี่โชคดีจริงๆ นะ ลูกสาวของเจ้ามีหัวการค้าที่ดี เพียงไม่กี่คำที่นางบอกกล่าว กลับทำให้พ่อบ้านหลงคนนั้นหลงเชื่อได้จนสนิทใจ แต่ถึงเขาจะไม่เชื่อคำลวงนี้ น้ำของเราก็ยังคงมีคุณภาพที่ดี ดีเสียจนข้าเองก็ยังไม่อยากกลับไปกินน้ำในหมู่บ้านนั่นอีกแล้ว”เหวินหลงยิ้มแย้ม“ข้าก็ไม่เคยคาดคิดว่าน้ำของม่านหรงจะขายได้”ต้าผางยังคงมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า“ข้าคิดว่าพวกเราควรนำโอ่งไปขนน้ำในหมู่บ้านมาด้วยนะขอรับ”โจวเว่ยที่เงียบไปนานกล่าวขึ้น“ขนน้ำในหมู่บ้านงั้นหรือ”ต้าผางหันไปทางโจวเว

  • ไป๋ม่านหรง สตรีพลิกชะตา   ตอนที่ 17 มีเท่าไหร่ข้อรับหมด

    โจวเหวินหลงไปที่ร้านของหวังต้าหยูเป็นอันดับแรก เขายื่นกระบอกน้ำให้ต้าหยูลองชิมดู ทั้งยังบอกว่า กว่าที่พวกเขาจะทำให้น้ำใสสะอาดเช่นนี้ได้ มันใช้เวลาและผ่านกระบวนการมากแค่ไหน“น้ำนี่ผ่านการต้มมาแล้วอย่างนั้นหรือ”หวังต้าหยูยกกระบอกน้ำขึ้นมาดื่ม ความสดชื่นสบายกายทำให้เขากระชุ่มกระชวยอย่างบอกไม่ถูกน้ำที่ผ่านการต้มแล้วมันจะเป็นแบบนี้ได้จริงหรือ?เป็นไปได้ไหมว่า พวกเขาไม่ได้บอกรายละเอียดทั้งหมดให้ข้ารู้ แต่ถึงอย่างนั้น น้ำนี่ก็ใสสะอาดกว่าบ่อน้ำในชุมชนจริงๆ“แน่นอนสิ ขั้นตอนการทำยุ่งยากมาก พวกข้าต้องออกแรงไปไม่น้อยเลยทีเดียว”เหวินหลงใช้ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเขาพูดจาจริงจังออกมา ต้าผางกับโจวเว่ยหันมองหน้ากัน เหวินหลงพูดเกินจริงขนาดนั้นต้าหยูคนนี้จะหลงเชื่อจริงๆ หรือ“งั้นรอข้าสักประเดี๋ยว ข้าจะไปเอาถังไม้ออกมาใส่น้ำ เจ้าบอกว่า หนึ่งอีแปะ ได้น้ำสามกระบวยใช่หรือไม่”หวังต้าหยูถามย้ำ“แน่นอน วันนี้วันดี กระบอกที่เจ้าดื่มไปก่อนหน้าข้าจะแถมให้ ไม่คิดเงิน”“ดีๆ รอข้าก่อนนะ”หวังต้าหยูสัมผัสได้ถึงความจริงใจของอีกฝ่ายจึงยิ้มหน้าระรื่นแล้วเดินเร็วๆ เข้าไปยังตัวบ้านโจวเหวินหลงหันไปยกคิ้ว แล้วยิ้มให้ลูก

Weitere Kapitel
Entdecke und lies gute Romane kostenlos
Kostenloser Zugriff auf zahlreiche Romane in der GoodNovel-App. Lade deine Lieblingsbücher herunter und lies jederzeit und überall.
Bücher in der App kostenlos lesen
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN
DMCA.com Protection Status