20 หลบหนี

อาเจียงมองชายหนุ่มตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง

"ไม่ต้องเป็นห่วง นายท่านดูแลน้องชายของนายเป็นอย่างดี ถ้าวันนั้นนายท่านไม่ยื่นมือเข้าช่วย... ป่านนี้น้องชายนายคงจากโลกนี้ไปนานแล้ว"

โยฮันเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกสำนึกบุญคุณเอ่อล้นในใจ โค้งศีรษะให้อาเจียงอย่างนอบน้อม

"นั่นสินะครับ... ผมติดหนี้ชีวิตนายท่าน… ขอบคุณที่ช่วยดูแลน้องชายของผมมาตลอด ขอบคุณมากจริงๆ ครับ"

"อืม" คำตอบสั้นๆ ตามนิสัย ความเงียบปกคลุมโถงทางเดินอีกครั้ง

โยฮันเงยหน้าขึ้น ก่อนหันหลังเดินจากไป เสียงฝีเท้าห่างออกไปทีละน้อย

อาเจียงยืนอยู่ตำแหน่งเดิม สายตามองแผ่นหลังของโยฮันจนลับสายตา ก่อนจะถอนหายใจแผ่วเบาอย่างที่แทบไม่มีใครสังเกตเห็น

เช้ามืดวันต่อมา

แสงอาทิตย์ยามเช้าค่อยๆ โผล่พ้นขอบฟ้า สาดประกายสีทองลงบนผืนน้ำที่กระเพื่อมไหว เรือประมงนับสิบลำทยอยกลับเข้าฝั่ง เสียงตะโกนซื้อขายปลาดังระงมไปทั่วสะพานปลา กลิ่นคาวทะเลคลุ้งปะปนกับกลิ่นน้ำมันเครื่องจนกลายเป็นบรรยากาศที่ดูวุ่นวาย

เรือลำเก่าที่ดูแทบไม่ต่างจากเรือประมงทั่วไป ค่อยๆ จอดเทียบท่า หลังจากล่องลอยอยู่กลางทะเลสองวันเต็ม

วอร์กระโดดลงจากเรือเป็นคนแรก ก่อนหันกลับมายื่นมือให้ทิม

"ระวังด้วย พื้นมันลื่น"

ทิมพยักหน้ารับ มือเรียวเอื้อมไปจับมือของวอร์แน่น ก่อนก้าวลงมาอย่างระมัดระวัง

"อย่าเงยหน้ามองใคร เดินตามผมก็พอ เข้าใจไหมครับ” วอร์รีบสวมหมวกแก๊ปสีเข้มให้ทิม แล้วดึงปีกหมวกลงมาบดบังใบหน้า

"ครับ..." ทิมตอบเบาๆ ก้มหน้าลงต่ำตามคำสั่ง

ทั้งสองเดินปะปนไปกับฝูงชาวประมง คนงาน และพ่อค้าแม่ค้าที่กำลังขนลังปลาอย่างเร่งรีบ ไม่มีใครสนใจชายหนุ่มทั้งคู่

วอร์กวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง เขาสังเกตทุกความเคลื่อนไหว เผื่อว่าจะมีใครสะกดรอยตามมา ทิมเดินชิดด้านหลัง มือกำชายเสื้อของวอร์ไว้หลวมๆ

ทั้งสองเดินลัดเลาะผ่านโกดังเก็บสินค้า ก่อนมาหยุดที่ลานจอดรถด้านหลังสะพานปลา ซึ่งแทบไม่มีผู้คนเดินผ่าน

รถยนต์สีดำคันหนึ่งจอดนิ่งอยู่ในมุมอับสายตา กระจกติดฟิล์มเข้มจนมองไม่เห็นภายใน วอร์หยิบกุญแจรถขึ้นมากดปลดล็อก พร้อมเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารให้ทิม สายตาสอดส่องมองรอบด้านอย่างระวัง

“ขอบคุณครับ” ทิมนั่งลงเรียบร้อย วอร์ปิดประตู จากนั้นจึงเดินอ้อมไปฝั่งคนขับทันที

รถสีดำค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากสะพานปลา มุ่งหน้าสู่ถนนสายหลัก วอร์จับพวงมาลัยแน่น สายตายังคงมองกระจกหลังเป็นระยะเพื่อตรวจดูว่ามีรถคันใดขับตามมาหรือไม่

ทิมไม่ได้ถามอะไร เพียงเอนศีรษะพิงกระจก มองวิวเมืองที่ค่อยๆ เข้ามาแทนภาพท้องทะเลอย่างเหม่อลอย

โรงแรมหรูแห่งหนึ่งใจกลางเมือง

อาคารสูงตระหง่านสะท้อนแสงแดดยามสาย พนักงานในชุดสูทรีบเดินเข้ามาเปิดประตูรถทันทีที่รถจอดเทียบหน้าโรงแรม

ทั้งสองก้าวเข้าสู่โถงล็อบบี้อันโอ่อ่า พื้นหินอ่อนสะท้อนเงาโคมไฟระย้าคริสตัลที่ห้อยลงมาจากเพดานสูง พนักงานทุกคนยิ้มต้อนรับอย่างสุภาพ ไม่มีใครแสดงท่าทีสนใจชายหนุ่มที่สวมหมวกปิดหน้า

วอร์เดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ พลางหยิบบัตรใบหนึ่งส่งให้พนักงาน

"ผมจองห้องไว้ล่วงหน้าแล้ว"

พนักงานรับบัตรไปตรวจสอบ ก่อนยิ้มอย่างนอบน้อม

"ยินดีต้อนรับครับ ห้องสวีทชั้นบนสุดของโรงแรมได้เตรียมไว้เรียบร้อยแล้วครับ"

"ขอความเป็นส่วนตัวด้วยนะครับ" น้ำเสียงของวอร์เรียบนิ่ง แต่แฝงไปด้วยอำนาจจนพนักงานรีบพยักหน้ารับ

"แน่นอนครับ"

วอร์รับคีย์การ์ดมาโดยไม่พูดอะไร ก่อนหันมาหาทิม

"ไปกันครับ"

ในห้องพักของโรงแรม

ห้องพักขนาดใหญ่ ตกแต่งอย่างหรูหรา หน้าต่างกระจกบานสูงเผยให้เห็นวิวเมืองสุดลูกหูลูกตา มีห้องนั่งเล่น ห้องนอน และสิ่งอำนวยความสะดวกทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้อย่างสมบูรณ์

วอร์ปิดประตูลง ก่อนล็อกกลอนทุกชั้นตามความเคยชิน

"เราจะพักที่นี่กันชั่วคราว" วอร์หันมาสบตาทิม สีหน้าจริงจังแต่ผ่อนคลาย

“อ้อ… ครับ” ทิมพยักหน้า เดินเข้าไปด้านใน สายตามองสำรวจอย่างเกรงใจ

"และจำไว้นะครับ ถ้าผมไม่อยู่ ห้ามเปิดประตูให้ใครเด็ดขาด นอกจากผม”

"ทำไมคุณถึงพาผมมาที่นี่ครับ... มันดูโจ่งแจ้งเกินไปหรือเปล่า" ทิมถามข้อสงสัยออกไปตรงๆ

"คุณคงไม่รู้สินะ... โรงแรมนี้เป็นเครือของแก๊งมาเฟียคู่อริของปู่คุณ" วอร์เดินไปยืนพิงโต๊ะพร้อมวางกระเป๋าลงอย่างสงบนิ่ง ก่อนจะยกยิ้มบางๆ

"งั้น... ไม่เท่ากับเอาผมมาเข้าปากเสือเหรอครับ ถ้าพวกเขารู้ฐานะของผม เขาไม่ปล่อยผมไว้แน่" ดวงตาของทิมเบิกกว้าง หัวใจเต้นแรงขึ้นทันที

"ก็อย่าให้รู้สิครับ ที่ที่อันตรายที่สุด... ก็คือที่ที่ปลอดภัยที่สุด ยังไงล่ะครับ"

"แล้วเราจะทำยังไงต่อไปครับ... หนีไปเรื่อยๆ แบบนี้เหรอ" ทิมเม้มริมฝีปาก ถามขึ้นอย่างกังวล

วอร์หันมาสบตานิ่ง ก่อนถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบ

"หรือคุณอยากกลับไปอยู่กับปู่คุณล่ะครับ ถ้าต้องการ ผมจะส่งคุณกลับก็ได้"

เพียงได้ยินคำว่า "กลับ" ร่างของทิมก็แข็งค้าง ภาพความทรงจำอันเลวร้ายผุดขึ้นมาในหัวจนใบหน้าซีดเผือด เขารีบส่ายหน้าทันที

"ไม่ครับ... ผมไม่อยากกลับไปอีก"

วอร์ถอนหายใจแผ่ว ก่อนเดินเข้ามาหยุดตรงหน้า

"งั้นก็เชื่อฟังผมนะครับ เอาล่ะ... ผมว่าคุณไปอาบน้ำก่อนเถอะครับ คงจะเหนียวตัวมากแล้ว” วอร์มองทิมตั้งแต่หัวจรดเท้า พลางนึกถึงความลำบากที่ต้องอาศัยอยู่บนเรือ

“ครับ” ทิมพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าขนหนูที่พนักงานเตรียมไว้ให้ แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

วอร์มองตามหลังบาง ครุ่นคิดชั่วครู่ ก่อนจะหันมาสนใจจัดเตรียมอุปกรณ์และเช็กความพร้อมของอาวุธที่พกมา

ไม่นาน… ทิมเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดคลุมอาบน้ำ เพราะไม่มีเสื้อผ้าที่จะเปลี่ยน วอร์จัดเตรียมอุปกรณ์ทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ก็หันมาให้ความสนใจกับทิมอีกครั้ง

“เดี๋ยวผมจะออกไปข้างนอก จะซื้อเสื้อผ้ามาให้ คุณรอผมอยู่ที่ห้องนะครับ” วอร์พูดหน้านิ่ง น้ำเสียงราบเรียบเช่นเคย

ทิมมีความลังเลในใจชั่วครู่ก่อนจะตอบ

“ครับ ผมจะไม่ไปไหน”

ชายร่างสูงเปิดกระเป๋าหยิบโซ่เส้นเดิมออกมา เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นภายในห้อง ทิมเดินไปนั่งลงบนเตียง น้อมรับการพันธนาการอย่างเต็มใจ

วอร์ก้มลงค่อยๆ ล่ามข้อเท้าของทิมเข้ากับขาเตียง แต่เมื่อสายตามองเห็นรอยแดงและรอยช้ำที่ข้อเท้าซึ่งเกิดจากการเสียดสีกับโซ่เหล็ก หัวใจของวอร์พลันบีบรัด รู้สึกเจ็บใจที่ต้องทำแบบนี้ แต่หากปล่อยไว้ ทิมอาจหนีออกไปและตกอยู่ในอันตราย ก็ทำให้เขาไม่มีทางเลือกอื่น

ปลายนิ้วของวอร์แตะข้อเท้าของทิมอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังขอโทษโดยไม่เอ่ยเป็นคำพูด

"ผมจะซื้อยามาให้ด้วย คุณอยากได้อะไรอีกไหม" วอร์ลุกขึ้นยืนตรง

ทิมเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาสั่นไหวอย่างคนกำลังหวาดกลัวว่าจะถูกทิ้งไว้เพียงลำพัง

"ไม่เอาแล้วครับ แต่… อย่าไปนานนะครับ…” น้ำเสียงนั้นเบาเสียจนแทบเป็นเสียงกระซิบ แต่กลับทำให้วอร์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นลูบศีรษะทิมอย่างอ่อนโยน

"ผมจะรีบกลับมา"

จบคำพูด วอร์ก็เดินไปที่ประตู หันกลับมามองทิมอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าอีกฝ่ายยังปลอดภัย ก่อนเปิดประตูออกจากห้อง ทิมยกเท้าขึ้นมานั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง มองประตูบานนั้นด้วยความหวังว่าวอร์จะกลับมาตามที่สัญญาไว้

40 นาทีต่อมา

ภายในห้องสวีทเงียบสนิทหลังจากวอร์ออกจากห้องไป ทิมนั่งพิงหัวเตียง มองประตูบานนั้นอยู่พักใหญ่ ก่อนก้มมองโซ่เหล็กที่ล่ามข้อเท้าของตัวเอง

"...แย่แล้ว" เสียงพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางเหลือบมองประตูห้องน้ำที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว

เมื่อจู่ๆ ก็ปวดหนักขึ้นมากะทันหัน

ทั้งที่พยายามอดทน คิดว่าจะรอวอร์กลับมา แต่ยิ่งเวลาผ่านไป ความปวดก็ยิ่งรุนแรงขึ้นจนเริ่มนั่งไม่ติด

"คุณวอร์... รีบกลับมาสิครับ..." ทิมเม้มริมฝีปากแน่น สูดหายใจเข้าลึก ก่อนก้มมองกุญแจที่ล็อกโซ่ไว้ นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"...ขอโทษนะครับคุณวอร์ ผมไม่ไหวแล้ว…" ปลายนิ้วเรียวล้วงเข้าไปในปาก ก่อนดึงลวดเส้นเล็กๆ ที่เจอจากบนเรือซ่อนไว้ออกมา

ทิมสอดปลายลวดเข้าไปในรูกุญแจอย่างคล่องแคล่ว

แกร็ก…!

เพียงไม่กี่วินาที เสียงกลไกด้านในก็ดังขึ้น

โซ่ที่พันธนาการข้อเท้าก็คลายออก ทิมถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนรีบเดินตรงเข้าห้องน้ำเพื่อปลดทุกข์ทันที

ไม่นานนัก…

ประตูห้องน้ำค่อยๆ เปิดออก ทิมเดินออกมาพร้อมสีหน้าสบายขึ้น แต่… ทันทีที่เงยหน้าขึ้น เขาก็ต้องชะงัก ดวงตาเบิกค้างด้วยความตกใจ

ชายหนุ่มร่างสูงนั่งอยู่บนปลายเตียง มือข้างหนึ่งถือถุงยา อีกข้างวางพาดบนหน้าตัก ดวงตาคมกริบจับจ้องมายังทิมอย่างเงียบๆ รู้สึกถึงแรงกดดันที่แผ่ออกมาชัดเจน

ส่วนโซ่ที่เคยล่ามไว้... วางกองอยู่ที่พื้น บรรยากาศภายในห้องเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน

"...คุณกลับมาแล้ว" หัวใจของทิมเต้นแรง รู้สึกทำตัวไม่ถูกเพราะโดนจับได้

วอร์ไม่ได้ตอบในทันที เขากวาดสายตามองข้อเท้าของทิม ก่อนมองไปที่โซ่ แล้วจึงย้อนกลับมาสบตาอีกฝ่าย

"คุณปลดมันเอง?" น้ำเสียงเรียบจนเดาอารมณ์ไม่ออก

"ครับ... แต่ผมไม่ได้คิดจะหนีนะครับ ผม... ปวดเข้าห้องน้ำมาก ผมรอคุณแล้ว แต่ไม่ไหวจริงๆ" ทิมรีบพยักหน้ารับเบาๆ รีบอธิบายกลัววอร์จะเข้าใจผิด

"ถ้าผมคิดจะหนี ผมคงหนีไปตั้งแต่คุณยังไม่กลับมาแล้ว ผมสัญญาแล้วว่าจะเชื่อฟัง… คุณไม่เชื่อผมงั้นเหรอ"

คำพูดนั้นทำให้วอร์นิ่งไป เขามองใบหน้าของทิมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสายตาจะเลื่อนลงไปยังข้อเท้าที่เต็มไปด้วยรอยแดงและรอยถลอก วอร์หลับตาลงช้าๆ แล้วถอนหายใจยาว

"ผมคิดไว้แล้ว... ว่าคุณสามารถสะเดาะกุญแจได้เอง"

"ครับ?" ทิมมองอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ

"ว่าแต่ คุณใช้อะไรแงะกุญแจเหรอครับ" วอร์สายตาคม จ้องจับผิดอีกครั้ง

"เอ่อ... ผมเจอลวดเส้นเล็กๆ ก็เลยซ่อนมันเอาไว้ใน... เออ... ปาก... น่ะครับ" ทิมก้มหน้าตอบด้วยความอาย เกรงว่าจะโดนตำหนิ

"อะไรนะ!?" วอร์มีสีหน้าตกใจ รีบลุกขึ้นมาใช้มือข้างหนึ่งจับคางทิม ประคองให้อยู่นิ่ง แล้วใช้นิ้วชี้กับนิ้วกลางสอดล้วงเข้าไปในปากบาง เพื่อหาสิ่งของที่ทิมพูดถึง

"อ่ม เอา ออก อา แอ้ว อับ" (ผมเอาออกมาแล้วครับ) ทิมพูดขณะที่มือของวอร์ยังคาอยู่ในปาก

วอร์มองตาทิมที่พร่าเลือนด้วยสัมผัสจากนิ้วมือของตน ก็พลันตกใจอีกครั้ง ก่อนจะเอานิ้วทั้งสองออกมาจากริมฝีปากบางช้าๆ พร้อมของเหลวที่ไหลเยิ้มทั่วนิ้วยาว

"ถ้าลวดมันเป็นสนิม คุณอาจจะติดเชื้อได้ ทีหลังอย่าทำอีกนะครับ" วอร์ถอนหายใจพร้อมหันกลับมานั่งลงที่ขอบเตียงเหมือนเดิม

"ขอโทษครับ" ทิมตอบสีหน้าสำนึกผิด เช็ดของเหลวที่เลอะขอบปากด้วยหลังมือเบาๆ

"นั่งลงเถอะ ผมจะทายาให้" วอร์สั่งเสียงเรียบ

ทิมทำตามอย่างว่าง่าย นั่งลงข้างๆ ร่างสูง เมื่อเห็นว่าวอร์ล้วงมือลงในถุงยา ก็รีบยกข้อเท้าที่มีรอยแผลขึ้นมารออย่างรู้งาน

วอร์เปิดหลอดยาบีบลงบนสำลี ค่อยๆ แตะลงบนรอยแผลอย่างเบามือที่สุด

“อ๊ะ!!” ทิมสะดุ้งเมื่อยาและปลายนิ้วสัมผัสโดนผิวถลอกและช้ำแดง

"เจ็บเหรอครับ"

"นิดหน่อยครับ"

วอร์ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาตั้งใจทำแผลอย่างละเอียด ราวกับกลัวว่าแรงเพียงนิดเดียวจะทำให้อีกฝ่ายเจ็บอีก

เมื่อปิดแผลเรียบร้อยแล้ว ก็เงยหน้าขึ้นมองทิมอีกครั้ง

"ผม… ขอโทษด้วย"

คำพูดสั้นๆ ทำให้ทิมเบิกตาเล็กน้อย

วอร์หยิบโซ่เหล็กขึ้นมา มองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อยๆ เก็บกลับลงในกระเป๋า

"ต่อไป... ผมจะไม่ล่ามคุณอีก จะให้คุณเป็นอิสระ"

“คุณวอร์ ไม่กลัวผมหนีแล้วเหรอครับ” ทิมมองวอร์อย่างประหลาดใจ

“ทำไมต้องกลัว ถ้าคุณอยากตายก็หนีไปสิครับ ผมแค่ไม่คิดว่าคุณทิมจะโง่ขนาดนั้น” วอร์ตอบเรียบ ไม่แสดงความรู้สึกใดๆ

“เหตุผลที่ผมไม่หนี ไม่ใช่เพราะผมกลัวตายหรอกนะครับ เพราะผม… อยากอยู่กับคุณวอร์ต่างหาก”

รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้าของทิม แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ แต่กลับทำให้วอร์รู้สึกอบอุ่นในหัวใจอย่างมาก

“ผมบอกแล้วใช่ไหม… ว่าอย่าไว้ใจผม” วอร์มองคนตรงหน้าลึกซึ้ง ก่อนจะเลื่อนใบหน้าเข้าใกล้พร้อมใจปรารถนา ทิมไม่ถอยหนี เพียงค่อยๆ หลับตาช้าๆ รอการมอบความรักของอีกฝ่ายด้วยความเต็มใจ

วอร์ประกบริมฝีปากลงเบาๆ ขยับดูดริมฝีปากเรียวก่อนจะเร่งจังหวะขึ้น ลิ้นเรียวเล็กล้วงเลื้อยเข้ามาสัมผัสกันอย่างโหยหา วอร์รับรู้ว่าคนตรงหน้าจริงใจเพียงใด

จูบดำเนินไปอย่างช้าๆ เสียงริมฝีปากสัมผัสกันดังก้องผ่าความเงียบในห้อง ลิ้นทั้งสองพันเกี่ยวลูบไล้กันไปมาอย่างดูดดื่ม มือบางเลื่อนขึ้นมาเกาะกุมอกหนาเบาๆ กำเสื้ออีกฝ่ายแน่นราวกับต้องการให้ใกล้ชิดกว่านี้อีกหน่อย

วอร์รู้สึกได้ถึงความต้องการที่เพิ่มขึ้น แต่ก็ต้องชะงักไว้ มือหนาลูบขึ้นมาจับมือบางให้คลายออกจากหน้าอก พร้อมถอนริมฝีปากออกเล็กน้อย หน้าผากยังคงพิงกันเบาๆ

“ผมสั่งรูมเซอร์วิสมาให้ ทานข้าวก่อนเถอะครับ” วอร์พูดแค่นั้น แล้วผละออกเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวอีกผืน หันหลังเดินเข้าห้องน้ำทันที ทิ้งทิมให้นั่งงงอยู่เพียงลำพัง

รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก ทิมรับรู้ถึงอำนาจที่สามารถใช้ควบคุมอีกฝ่ายได้ตามใจต้องการ…!