LOGIN유지 35세 대한민국 톱 배우. 작품에 매사 진중하고 인생에 있어 연기, 영화 밖에 없는 남자. 가져야 하는건 무조건 가져야 직성이 풀리고 누군가를 통제하고 다스리는것에 유능한 남자. 성향은 대디돔. 하지만 철저히 그 은밀한 성향을 숨기며 살아간다. 그러다 자신을 소재로 한 BDSM 팬픽을 보게 되는데.. 강다현 25세 유현우의 숨겨진 찐팬. 3년동안 팬으로 활약. 그에 대해 모르는게 없다. 그녀의 은밀한 취미는 유현우의 19금 팬픽을 쓰는 것. 그러다 우연찮게 달린 팬픽의 악성 댓글에 심기가 불편해지고, 갑작스레 날라오게 된 고소장에 말문이 막힌다. #나이차커플 #남주가절륜남 #BDSM #대디돔 #sm #능글여주 #사이다여주 #소유욕 #질투 의식의 흐름대로 씁니다. 생각날 때마다..
View MoreSa loob ng isang marangyang jewelry shop, tahimik na pinagmamasdan ni Lance Martin ang mga naggagandahang singsing na naka-display sa salamin. Ang kanyang postura ay matikas, at ang kanyang presensya’y hindi maikakailang makapangyarihan. Siya ang CEO ng Emerald Malls, isa sa pinakamatagumpay na negosyante sa bansa, ngunit ngayon, isa lang siyang simpleng lalaki na may balak gawing perpekto ang araw para sa babaeng minahal niya nang higit sa kanyang buhay—si Apple Imperial.
"Sir, alin po sa mga ito ang napupusuan ninyo?" tanong ng saleslady, ang tono’y magalang pero puno ng excitement. Tumingin si Lance sa tray ng diamond rings. Ang bawat piraso’y kumikislap sa ilalim ng ilaw, ngunit isang singsing ang umagaw ng kanyang pansin—isang klasikong solitaire diamond na elegante ngunit puno ng kahulugan.
"’Yan ang gusto ko," aniya, ang tinig ay puno ng kumpiyansa. "Kasing kislap nito ang mga mata niya." Nakangiti ang saleslady habang inilalabas ang singsing mula sa tray.
"Sigurado pong matutuwa ang mapapangasawa niyo, Sir. Ang ganda po ng mapili niyo. Perfect match para sa isang espesyal na babae." Napatigil si Lance at ngumiti nang banayad, parang naaalala ang bawat sandaling kasama si Apple. Ang kanyang mala-anghel na mukha, ang paraan niyang tumawa na parang musika, at ang likas na kagandahang nakapagpapalambot kahit sa pinakamatigas na puso.
Siya ang babaeng gusto niyang pakasalan. Ang babaeng nais niyang makasama habang buhay. Ngunit sa likod ng kanyang mga ngiti at pangarap, hindi niya alam na sa parehong sandali, ang kanyang perpektong mundo ay unti-unting guguho.
Sa kabilang bahagi ng shop, hindi napansin ni Lance ang pagpasok ng isang pamilyar na pigura. Si Apple, nakasuot ng pulang dress na hapit sa kanyang katawan, ang bawat galaw ay puno ng alindog at tiwala. Kasama niya ang isang lalaking naka-armani suit, nakaakbay ito sa kanyang balikat habang magkausap sila nang malapit—masyadong malapit.
“Gusto mo ba itong design na ito, sweetheart?” tanong ng lalaki habang itinuturo ang isang mamahaling diamond bracelet. Tumawa si Apple, malambing at puno ng landi. “Ang ganda, pero mas gusto ko yung mas simple. Ayoko namang magmukhang masyadong flashy.”
“Anything for you,” sagot ng lalaki. Hinawakan nito ang kamay ni Apple at hinalikan iyon nang marahan. Para bang walang iba sa mundo kundi siya. Nakita ni Lance ang lahat. Nanigas ang kanyang katawan. Parang tumigil ang oras habang pinapanood niya ang eksenang iyon.
Si Apple—ang babaeng kanyang minamahal, ang babaeng balak niyang pakasalan—ay naroon, nakangiti at tila walang iniintinding problema, ngunit kasama ang ibang lalaki. “Impossible…” bulong ni Lance sa sarili, ngunit ramdam niya ang bawat pagdurog ng kanyang puso. Hindi siya makagalaw. Hindi siya makapagsalita. Ang akala niyang babaeng tapat at dalisay ay malinaw na nagtatago ng isang lihim. Isang mapait, masakit na katotohanan na hindi niya kailanman inasahan.
"Sir, okay lang po kayo?" tanong ng saleslady nang mapansin ang bigla niyang pagkatulala. Agad niyang inayos ang sarili. Tumango siya nang mahina at ngumiti, ngunit pilit ang lahat.
“Yes, I’m fine. Just... give me a moment.” Naglakad siya nang dahan-dahan, hindi nag-iingay, at hindi inaalis ang tingin kina Apple at sa kasama nito. Sa bawat hakbang ay ramdam niya ang bigat sa kanyang dibdib. Gusto niyang lapitan si Apple. Gusto niyang magtanong. Pero paano kung hindi niya magustuhan ang sagot?
“Sweetheart, bagay na bagay sa’yo,” narinig niyang sabi ng lalaki habang inilalagay ang bracelet sa pulso ni Apple.
“Pero mas bagay siguro ang diamond ring na nasa kamay mo balang araw.” Napangiti si Apple, ang kanyang mga mata’y puno ng kasiyahan. “Huwag kang magmadali. Enjoy muna natin ang kung anong meron tayo ngayon.”
Para bang isang patalim ang bumaon sa puso ni Lance. Ang mga salitang iyon ay para sa kanya dati. Pero ngayon, tila wala na siyang lugar sa mundo ni Apple. Hindi na nagtagal si Lance sa shop. Lumabas siya nang walang ingay, iniwan ang singsing na pinili niya para kay Apple. Ang kanyang mga kamay ay nakatikom, at ang kanyang puso’y halos magkulay-abo sa bigat ng emosyon.
Pumasok siya sa kanyang kotse at hinayaan ang katahimikan ng loob nito na lamunin siya. Walang galit. Walang iyak. Ang natitira lang ay ang malamig na katotohanan na ang babaeng minahal niya ay hindi ang babaeng akala niya.
Sa loob ng shop, nagpaalam na si Apple sa kanyang kasama. Tumayo ito sa harap ng salamin at inayos ang buhok habang nakangiti. Sa kanyang isipan, isa na naman itong matagumpay na araw.
“Lance doesn’t need to know,” bulong niya sa sarili habang iniisip ang lalaking pinakamahalaga sa kanya ngayon. “This is all for survival. Walang makakaalam.” Pero hindi niya alam, nakita na siya ng lalaking minamahal niya. At ang lihim niyang itinago nang maingat ay nabunyag na.
Habang nagmamaneho si Lance pauwi, isang katanungan ang paulit-ulit sa kanyang isipan: Sino ka talaga, Apple Imperial? Sa bawat pagkakataong nagkita sila, sa bawat ngiting binigay nito sa kanya, totoo ba ang lahat? O parte lang iyon ng isang laro na hindi niya kailanman napansin? Ang kanyang pagmamahal para kay Apple ay tunay. Pero paano kung ang pagmamahal na iyon ay para lamang sa isang ilusyon? Habang iniisip ito, ramdam ni Lance ang pag-usbong ng galit sa kanyang dibdib. Pero sa kabila ng lahat, hindi niya maiwasang tanungin ang sarili: kaya pa ba niyang patawarin si Apple?
- 일주일 전 -지훈은 읽고 있던 시나리오를 결국 덮어 버렸다. 대사를 아무리 읽어도 감정이 실리기는커녕, 난독증처럼 단어들이 머릿속을 조잡하게 떠돌 뿐이었다. 시나리오를 집어던진 지훈은 소파를 박차고 일어나 거실의 유리창으로 다가갔다. 통유리 너머로 조용히 바라본 저택의 밤 풍경은 언제나처럼 고요했다.‘요즘 박 감독이 네 걱정 많이 하더라. 예전에 연기 괴물 어디 갔냐고.’“걱정? 웃기고 있네.”매니저가 벤 안에서 했던 말들을 떠올리며 얼굴에 헛웃음이 서렸다. 지훈이 촬영 막바지에 들어간 영화는 데뷔작으로 무려 천만 관객을 거뜬히 돌파한 신예 감독의 두 번째 영화였다. 그 녀석은 콧대가 하늘을 찔렀다. 흥, 한참 그럴 때지. 감독은 지훈에게 바라는 것이 너무나 많았다. 지훈 역시 영화계에서 연기로 한 획을 그어 온 배우였지만, 감독은 그의 연기에 불만이 가득한 것 같았다. 그러다 내뱉은 말이 있었다. 예전처럼 해달라. 뭘 예전처럼 해달라는 건지. 지훈은 도통 감을 잡기가 힘들었다.“달라진 것도 없는데 무슨.”감독의 말이 자꾸 입안에 난 혓바늘처럼 지훈의 심기를 건드렸다. 그러다 속이 답답한 나머지 담배를 입에 물었다. 예전의 나, 예전의 나라. 되뇌는 입술 안에서 연기가 뿜어져 나왔다. 그러다 문득 차 안에서 읽었던 그 싸구려 팬픽이 떠올랐다. 어이가 없어 읽다 말았던 그것. 그는 다시 소파로 돌아와 휴대폰을 집어 들었다. 그리고 매니저가 보내 준 링크를 타고 들어가 다시 1화를 띄웠다.**“뭐야, 이게 끝이야?”어느덧 푸르스름한 새벽녘이 다가왔고, 지훈은 15화에서 어설프게 끝이 난 소설 앞에 미간을 찌푸렸다. 너무너무 아쉬웠다. 문체와 대사는 조잡하기 이를 때 없었지만, 러브 씬 만큼은 확실히 본능을 자극하는 무언가가 있는 소설이었다. 인정하긴 싫지만, 자신을 주인공으로 내세워서 그런지 몰입도 잘 되는 부분도 있었다. 지훈은 곧 소파에서 기지개를 켜며 일어났다.“계집애들 쓰는 게 뭐 다 거기서 거기지.”실컷 읽고 난 주제에 괜히 투덜
드넓은 저택 안, 소파에 나란히 마주 앉은 두 사람 사이로 냉기가 돌았다. 무거운 침묵은 덤이었다. 좁아진 시야로 주변을 힐끔 살피던 다현은 속으로 탄성을 자아냈다. 고급스러운 대리석 바닥에 높디 높은 천장엔 샹들리에가, 벽마다 늘어진 기다란 흑요석의 테이블 위로 먼지 한 톨 없는 트로피가 일렬로 정렬되어 있었다.다현은 축축이 땀으로 젖은 손바닥을 옷깃에 문질렀다. 꼭 모아 앉은 두 다리가 후들거렸다. 그러다 굳게 닫힌 문 쪽으로 슬며시 고개를 돌린 그녀가 아랫 입술을 깨물었다. 형사가 자신을 물건 떠넘기듯 지훈에게 건네주더니, 두툼한 봉투 하나를 받고 사라지던 모습이 불쑥 떠올랐다. 그렇게 자신만 홀로 남겨 놓고 떠난 형사를 속으로 원망하고 있을 때였다.“공공장소에서 만나는 게 좀 그래서. 이유는 말 안 해도 알겠지.”귓가를 잡아끄는 낮은 저음. 평소 같으면 몸이 녹아 내릴 듯 달콤했을 텐데. 다현이 몸을 흠칫 떨며 고개를 들었다. 정면에서 바라본 지훈은 간담이 서늘할 정도로 표정이 차가웠다. 꾹 다문 입술과 저를 직시하는 눈빛이 너무나 낯설게 느껴졌다. 다현이 알고 있던 스크린 속 그 남자가 정말 이 사람이 맞나. 유지훈 가죽을 뒤집어 쓴 저승사자와 대면한 느낌이랄까. 이런 사람이었나. 생경한 느낌에 긴장이 몇 배는 더해진 듯 했다.“저, 오빠. 아니 아니, 유지훈..배우님.”얼어붙은 입술을 간신히 떼어낸 목소리가 파르르 떨린다. 다현은 땀으로 번들거리는 손을 꼭 맞잡곤 겁먹은 눈망울로 지훈의 표정을 살폈다. 그러나, 지훈의 표정은 여전히 무미건조했다. 마치 조각상과 대화하는 것 같았다.“오빠?”지훈이 툭 내던지듯 물었다.“죄..죄송합니다.”“그래, 그 모쏠 찐따 말이야. 실제로 보니까 어때?”“...!”자,잠깐. 그럼 J가?“아, 또 있었지, 잼.민.이. 단어 선정 기가 막히네.”지훈이 너른 소파에 상체를 슬며시 기대며 한쪽 다리를 꼬곤 중얼거렸다. 그리곤 입을 다문 체 ‘흐음’ 한숨을 쉬곤 팔짱을 꼈다. 모로 기울어진 고개 너머
머리를 맞대고 있어도 감이 오질 않는다. 맞은 편에 앉아 있는 소정은 한껏 들떠 조잘대기만 할 뿐, 아무 도움이 되질 않는다. 다현은 제 앞에 놓인 아이스 커피를 단숨에 들이켰다. 속이 탔다. 눈 앞엔 괴물 같은 시꺼먼 현기증이 덮쳤다. 1시간 후면 넌 심판대로 올라 갈거야. 괴물은 그렇게 속삭이는 듯 했다.“야, 그런데 JM 엔터면 지훈이 오빠가 사장 아니냐? 그럼 경찰서에서 오빠 실물 영접하는거? 대박이다. 너 진짜 성덕 길 제대로 타네. 개부럽다 진짜.”다현은 한참 머리를 쥐어뜯고 있는데 소정은 속도 모른 채 지껄였다. 고등학교부터 절친이었던 소정 또한 유지훈의 오래된 팬이었다. 다현보다 더 하다 해야 되나. 그녀는 그저 지훈의 실물 영접만 관심 있을 뿐, 고소에는 아무 신경도 쓰지 않는 것 같았다.”야, 이제 30분 남았다. 얼른 일어나 이년아. 근데 꼴이 그게 뭐야. 좀 찍어 바르고 어? 옷도 좀 신경 쓰지 후드티가 뭐냐.”“지금 그게 중요해? 나 지금 고소당해서 경찰서 가는 거야. 그리고 경찰서에 지훈이 오빠가 오겠냐? 아.. 미치겠네 진짜. 어떡하지.”“그냥 잘못 했다고 싹싹 빌어. 소설 바로 내려 버린다고. 설마 뭐 그딴 걸로 콩밥 먹겠냐? 아~ 근데 진짜 오빠가 나왔음 소원이 없겠다. 야, 만약에 나오면 바로 디엠 때려.”다현이 무거운 엉덩이를 들고 자리에서 일어서자 소정이 외쳤다.“혹시 각 나오면 영상도! 알지?”정말 오랜만에 보는 총총한 눈망울이었다.“넌 친구가 나락 갈 판에 왜케 태평해? 그렇게 신나?”“그럼! 오빠한테 고소는 아무나 당하냐? 너니까 되는 거야 진짜. 우리 강다현 작가님! 이럴 땐 걍 웃어. 힘들 때 웃는 게 일류인 거 몰라?”지 일 아니라고 말하는 거 보소. 택시를 잡아타는 다현의 뒤에서 소정이 외쳤다.“영접하면 바로 디엠! 약속!!”“꺼져.”“우리 작가님 파이팅!!”**경찰서 주차장에 도착하자 심장이 벌렁대다 못해 터지기 일보 직전이다. 다현은 벌벌 떨리는 손으로 핸드폰을 눌렀다. 일 초
[ 작가님ㅠㅠ 언제 오세요 목빠지게 기다리고 있는데. ]다현이 침대에서 일어난 시각은 늦은 오후였다. 뒤숭숭한 꿈과, 근육통의 연속이었던 밤을 상기하니 머리가 다시 지끈지끈 아파 왔다. 며칠 째 일하던 카페에서 주말 마감이 소식 없이 잠수를 탔더랬다. 그리고 그 책임감 없는 행동에 책임을 져야 했던 건 다현이었다. 새벽 같이 일어나 오전 일을 하고, 또 다시 저녁 타임에 출근해 마감을 해야 했던 터라 몸이 말이 아니었다. 그러다 결국 몸살이 난 거다. 그 탓에 자연스레 소설을 휴재할 수 밖에 없었다.[ 자까님 이대로 런 치는건 아니겠죠? 다음 편 기다리느라 현기증 난단 말이에요. ]“에휴.., 난리가 났네.”다현은 천근만근의 몸을 비틀며 노트북 앞에서 중얼거렸다. 그러다 훅 시선을 잡아 끈 댓글이 있었다.[ 역시나. 한치도 예상을 벗어나지 않으시네. 내가 말 했잖아요. 작가님 앞날은 뭐다? ]그놈이었다. 며칠 전 키보드 배틀을 하던 그놈. J.“이 새끼... 아직도 지랄이네.”이걸 이대로 둬 말어. 한참 그 댓글을 주시하고 있던 그녀는 결국 백기를 들었다. 마우스를 옮기던 손에 힘이 슥 풀렸다. 지금은 아무것도 할 수가 없어. 전에 쓰던 파스가 어디 있더라.어느새 노트북 앞에서 꾸벅꾸벅 졸고 있을 때였다. 난데없는 휴대폰 알람에 흠칫 놀란 몸이 환한 액정 쪽으로 기울어졌다.- 강남경찰서 사이버 수사팀입니다. 귀하를 피의자로 하는 사건이 접수되어 조사 일정을 조율하려고 연락드렸습니다. -반 쯤 감겨 있던 눈이 번쩍 떠졌다. 다현은 화들짝 놀라 휴대폰을 집어 들었다. 처음 본 번호의 부재중 전화가 세 통이나 와 있다니. 빵 공장 알바 도망친 이후 처음이다. 경찰서, 수사대, 피의자란 말이 나란히 동공 속에 박혀 들었다. 도통 이해가 되질 않았다. 피의자. 나는 누구한테 잘못한 적이 없는데. 난 늘 당하는 쪽이었는데.“참, 요즘 피싱도 가지가지다.”그렇게 스스로 위로하며 휴대폰을 내려놓자 마자, 다시금 진동이 책상을 울렸다. 위-잉 위-잉
굿노벨에 오신 것을 환영합니다. 굿노벨에 등록하시면 우수한 웹소설을 찾을 수 있을 뿐만 아니라 완벽한 세상을 모색하는 작가도 될 수 있습니다. 또한, 로맨스, 도시와 현실, 판타지, 현판 등을 비롯한 다양한 장르의 소설을 읽거나 창작할 수 있습니다. 독자로서 질이 좋은 작품을 볼 수 있고 작가로서 색다른 장르의 작품에서 영감을 얻을 수 있어 더 나은 작품을 만들어 낼 수 있습니다. 그리고 작성한 작품들은 굿노벨에서 더욱 많은 관심과 칭찬을 받을 수 있습니다.