บททั้งหมดของ Uncontrollable Desire: บทที่ 81 - บทที่ 90

"Anyway, Serra. Nasaan na nga ba ang tatay ng mga anak mo? Baka mag cause siya ng scene sa wedding ha? Ayaw ko ng gano'n. Naku! Ayaw kong mapahiya ang anak ko sa harap ng pamilya namin."Hindi ako sumagot sa tanong ni tita. I don't wanna disclose any information about Spike. Besides, wala naman na siyang papel sa buhay namin ng mga bata."Don't worry about the kids' father, mom. He's no longer part of Serra's life."Napatingin lamang ako kay Miller habang tikom pa rin ang aking bibig. I was trying to get his attention pero hindi niya ako nililingon."Make sure of it. Ayaw kong madungisan ang pangalan mo. As far as you can, keep the triplets a secret. How about the pre-nuptial agreement? Did you already make it? Miller, Serra's children is not yours. They're not your responsibilities. Right, Serra?" sabay tingin nito sa akin.Nakagat ko ang labi ko. "O-of course, tita. But keeping my triplets a secret is something I can't agreed on. They're my children. How can I keep them a secret to

"You're late. Hindi mo na naabutan ang mga anak mo," Miller announced pagkarating na pagkarating ko sa airport."Nasaan ang mga anak ko?!" bulyaw ko sa kanya. Nagsisimula nang gumapang sa sistema ko ang galit pero pilit kong kinakalma ang sarili ko.He looked up the sky, tinatanaw ang kakalipad lang na eroplano. "Did you see that? Sakay no'n ang triplets," nakangiti pang sabi niya."Anong sabi mo?" Hindi ko na napigilan ang sarili ko at nakwelyuhan ko na talaga siya."I see no reason to repeat myself, Serra. I know you heard it loud and clear," nakangising aniya. Nakakainsulto ang ngiting pinapakita ni Miller. I gritted my teeth. Naikuyom ko ang mga kamao ko. Gusto ko siyang sapakin ngayon na!"Anong binabalak mo sa mga anak ko. Miller? Nasaan si Miles?"Hinapit niya ako sa bewang at pilit na inilapit sa kanya. "You don't have to worry, Serra. Kasama ng triplets si Miles. Alam mo namang mahal at hindi pababayaan ng kapatid ko ang mga anak mo 'di ba?"Naikuyom ko ang mga kamao ko. "Saa

"Trust me on this, Serra please..."Sunod-sunod akong umiling."Huwag mo akong iwan sa kanya, Mill. Puntahan na natin ang mga bata at bumalik na tayo ng Las Vegas. Let's get married there. I'll promise I'll be good. I will do everything you want. Let's just go."Para akong bata kung makakapit sa braso ni Miller habang umiiyak. Gustuhin ko mang takasan ang lahat ng ito ay hindi ko magawa. Nasa isang isla kami kung saan hindi ako pamilyar. Hindi ko kabisado ang lugar na kinaroroonan namin. Tila pa nasa gitna ng malawak na karagatan dahil puro dagat ang nakikita ko."Just promise me that you'll give yourself a chance to be happy, Serra," Miller said as he took my grip off him. Saka siya tumakbo papasok sa private plane."Miller!"I tried to run over him pero hinarangan at hinawakan ako ng mga bodyguards ni Spike."LET GO OF ME! MILLER! DON'T FUCKING LEAVE ME HERE!" pagsisisigaw ko."MILLER, PLEASE! PLEASE! PLEASE!"Grabe na ang pag iyak ko at pagsigaw para lang pakinggan ako ni Miller at

"Mommy!""Mommy! We missed you!""Why are you late? Where have you been? Why didn't you come with us?"Agad na tumakbo papunta sa akin ang mga anak ko pagkapasok na pagkapasok ko pa lang mula sa pintuan ng condo unit ni Spike. Pinaulanan agad nila ako ng mga tanong pero kahit isa ay wala akong naisagot. Ang tanging ginawa ko ay ang yakapin sila ng napakahigpit at doon umiyak nang umiyak.Hindi ko na nagawa pang pigilan ang sarili ko at bumuhos na ang mga luha ko sa sari-saring emosyon na nararamdaman ko."Mommy, why are you crying?" tanog ni Lennox.Umiling ako. Pinunasan ko pa muna ang mga luha ko bago ako bumitaw sa kanila."I just missed you, guys. Why didn't you call me when you left Las Vegas?""Because Tita Miles said that she's going to call you and that everything will be fine because you and Tito Miller will immediately follow us here. And she didn't lie to us, mom... Because now you're here," si Levi."But where is Tito Miller?" tanong naman ni Lois.Nag angat ako ng tingin

Hindi ako matigil sa pag iyak. Kahit pa ilang oras na kaming nandito sa harap ng gumuhong building and the rescuers were still on the site trying to rescue anyone who might survive ay hindi pa rin ako matigil-tigil sa paghagulgol."Serra, I'm sorry..."Kanina pa ring sorry nang sorry si Spike pero hindi ko siya pinapansin. Hindi rin ako nagsasalita at tanging pag iyak lang ang ginawa ko. Hindi ko rin naman kasi alam kung anong sasabihin ko sa kanya. Gusto ko siyang sisihin pero anong magagawa ng paninisi ko? Nangyari na ang lahat. Kahit anong sisi pa ang gawin ko sa kanya ay hindi niyon maibabalik ang mga nangyari. Hindi niyon maiibsan ang sakit na nararamdaman ko. Hangga't hindi ko nakikitang ligtas ang mga anak ko ay hindi mababawasan ang sakit na nararamdaman ko."MERON DITO! DITO! DITO!"Agad akong tumayo nang marinig ang sigaw na iyon ng isang rescuer. Sinubukan kong lumapit pero agad akong hinarangan. Kaya nakuntento na lamang muna ako sa pagtanaw mula sa malayo.Nakita kong may