บททั้งหมดของ Kakaibang Tikim: บทที่ 601 - บทที่ 610

Iliana POVSa wakas, tapos nang gawin nila Nomad, Rook at Vandall ang hiniling kong kadenang maglalabas ng kuryente. At oras na rin para paglaruan at turuan ng leksyon si Jate.Nakakrus ang mga braso ko habang nakasandal ako sa lamesa. Tahimik ko lang siyang pinagmamasdan. Magulo pa rin ang buhok niya. Halata na hindi siya sanay sa ganitong klaseng sitwasyon. Ang dating pino at mayabang na aura niya noong nasa kumpanya pa kami ay halos wala na.Ngayon ay mukha na lang siyang mahinang nilalang na para bang sabik nang makakain ng mga masasarap na pagkain.Huminga ako nang malalim bago nagsalita.“Bibigyan kita ng chance.”Napakunot bigla ang noo niya. “Chance? Anong chance na naman ang iniisip mong tanga ka?!”Napangisi ako. Matapang pa rin talaga siya kahit bihag ko na. Na dapat ay matakot na siya kasi kahit anumang oras ay puwede ko siyang patayin.“Para sa iyo naman ito, Jate. Siyempre, pinsan pa rin kita. Gusto ko pa ring makalaya ka rito. Pero hindi iyon magiging madali kung hindi

Iliana POVNung makita kong puro sugat ang katawan ni Kuki matapos makatakas ang dalawang assassin na sina Portia at Zariyah, natakot ako para sa kaniya.Kitang-kita ko kung paano nanghina bigla si Kuki. ‘Yung parang mabubuwal siya kaya napasigaw ako sa pangalan niya.Mabuti na lang, bago pa siya bumagsak sa lupaan ay tumakbo na rin si Vandall palapit sa kaniya. Nasalo niya si Kuki bago ito lamunin ng kadiliman.“Dalhin natin agad siya sa ospital,” sigaw ko sa Helltrace at Bloodtrace.Mabilis ang takbo ng kotse namin papuntang ospital. Halos sumisigaw na ang driver sa radyo habang binubuksan ang daan.Pero kahit gaano pa kabilis ang takbo namin, pakiramdam ko ay napakabagal pa rin.“Kuki…” mahina kong tawag sa kaniya.Hindi siya sumagot. Halos wala na siyang malay.Maputla ang mukha niya at pawis na pawis ang noo. Ang mga sugat sa katawan niya mula sa mga patalim ng mga assassin ay patuloy na dinudugo kahit na nilagyan na namin ng pansamantalang benda.Pero ang mas nakakatakot, humihi

Iliana POVTanghali na nang tuluyan kaming makauwi sa mansion. Nakalabas na rin agad si Kuki. Malakas na agad siya. Aba, bakit nga hindi, sinulit ba naman ang pagpapakain ko sa kaniya. Na pagkakibot e, hindi niya kayang hawakan ang kutsara dahil mahapdi raw ang sugat. Pero ang totoo, ini-enjoy lang ng gago ang ginagawa ko sa kaniyang pagsubo ng pagkain. Hinayaan ko na lang. Nasa puder ko kasi siya at kung may masamang mangyayari, sisisihin ko talaga ang sarili ko. Pero may tao dapat akong mas sisihin dahil sa nangyari kagabi. Ang daming nasaktan, hindi lang ‘yon, marami ring namatay. Kaya, humanda sa akin ang babaeng ito.Mainit pa naman ang araw ngayon, ramdam ko ang init kahit kakababa ko lang ng sasakyan. Pero wala akong pakialam sa panahon, mas mainit ang ulo ko ngayon.Mas mabigat ang nararamdaman ko dahil sa nangyari kagabi. Napahigpit ang hawak ko sa bag habang naglalakad papasok ng mansion, kasabay si Kuki na kakalabas lang ng ospital. Kahit na sinabi ng doctor na okay na siya

Iliana POVGising na raw ang bruha, kaya pumunta ako para tignan siya. Pagdating ko sa kuwarto niya, hinang-hina pa rin. Pulang-pula pa rin ang mukha dahil sa sobrang init kanina.“Iliana, uhaw na uhaw na ako at gutom na gutom. Ano na, wala pa rin bang pagkain?” tanong niya sa akin. Dama ko sa boses niya ang pagod.“Nung araw, nahimatay din ako, Jate. Namahinga lang din ako saglit, pero tuloy ang trabaho ko,” sabi ko sa kaniya. Napailing naman agad siya.“Pagkain at tubig ang kailangan ko, hindi ang kuwento ng buhay mo,” sagot naman agad niya.“Makinig ka munang putang-ina ka!” bulyaw ko sa kaniya. Lumapit ako sa kaniya at saka ko hinawakan ang baba niya. Hinigpitan ko ang hawak doon sa sobrang inis ko sa kaniya. “Kapag sumagot ka pa, bukas na kita papakinin. Hindi lang iyon, wala kang tubig at pagkaing buong maghapon at pababalikin pa kita sa damuhan para ipagpatuloy ang trabaho mo!” pananakot ko pa sa kaniya.Napailing na lang siya. Pero kita ko sa mukha nito ang pagkainis.“Ang gus

Kuki POVIsang linggo na ang lumipas mula nung halos mamatay ako habang tinatakbo sa ospital. Halos isang linggo na ring pinapahirapan ni Iliana ang pinsan niyang si Jate. Grabe, halos pumayat na sa hirap ang babaeng iyon. Halos araw-araw ba namang pagod sa paglilinis ng kung ano-anong sulok ng mansion. Halos lahat ng gawain ng kasambahay ay siya na ang gumawa. Hindi pumapayag nang hindi sumusunod si Jate, palagi niya itong kinukuryente. Kaawa-awa, talaga namang sa kaniya na binuntong ni ang galit nito.At ngayong malakas na ulit ako, nakakaya ko na ulit gumalaw ng maayos.Nagbalik na sa dati ang pagiging okay ng hininga ko. Hindi gaya nung malason ako, na para bang naka-apekto iyon sa hininga ko.At higit sa lahat, nakakapag-training na ulit ako.Kaya ko na ulit gumalaw ng mabilis. Para ngang lumakas ako lalo dahil sa mga vitamins na ininom ko.Handang-handa na ulit ako. Iba na rin kasi ang nakikita kong stress kay Iliana, lalo na’t patagal na nang patagal ang pagkawala ng Mama Davin