Billionaire's True Love Book 2: MINAMAHAL KITA! のすべてのチャプター: チャプター 1011 - チャプター 1020

RUSSELL POV "HINDI MO kami pwedeng ikulong. Labag ito sa batas. Wala kaming kasalanan. Siya----siya ang dapat niyong ikulong. Siya ang nakabundol sa malditing iyun!" sa labas pa lang ng presento, narinig ko na ang sigaw ni Norma habang itinuturo ang driver na nakasagasa kay Jackie. Kanina pa siya nagwawala. Ayun sa aking legal team, may dumating na abogado kanina pero kaagad ding umatras nang malaman kung sino ang makakalaban. At ngayun, walang abogado na magtatangol sa kanila at kanina pa siya nagwawala si Norma sa loob. Gusto na daw kasing umuwi. Si Mr. Torres naman, tahimik lang. Halatang wala pa rin sa hwesyo at sa kauna-unahang pagkakataon, kasalukuyan siyang binabagabag ng matinding konsensya dahil sa nangyari kay Jackie. Sila Aimee at Martin naman, tahimik lang sa isang tabi. Ngayun lang nila naramdaman ang bigat ng kasalanan na nagawa nila. Kanina pa gumagawa ng paraan ang mga magulang ni Martin na mailabas ang anak pero, walang epekto. Hindi pumapayag ang mg abogado

JACQUELYN POV Nang muli kong ipikit ang aking mga mata para sana i-relax ang isipan ko, tila isang maaksiyong pelikula ang mga alaala na sunod-sunod na naglaro sa aking isipan. May isang babaeng desperadong tumatakbo sa madilim na daan habang may ilang taong humahabol sa kanya. Hindi ko man maaninag nang maayos ang kanilang mga mukha, ramdam ko ang matinding galit na nakaukit sa kanilang mga tinig at kilos. Paulit-ulit nilang tinatawag ang pangalan ko. At iyon ang mas lalong nagdulot ng matinding takot sa akin. " Jacqueline! Babae ka! Bumalik ka rito!" "Hindi ka makakatakas sa amin!" Iilan lamang iyon sa mga sigaw na narinig ko. Lalo pang bumilis ang tibok ng puso ko nang mapagtanto kong parang ako ang babaeng kanilang hinahabol. Hindi ko maintindihan kung bakit, ngunit pakiramdam ko ay ako mismo ang nakakaranas ng takot na nararamdaman niya. Patuloy na umikot sa aking isipan ang eksena. Ang tunog ng nagmamadaling mga yabag. Ang mabibigat na paghinga at ang malakas a

JACQUELINE POV "Oo nga," singit ni Jezzie habang napapailing. "Tama lang talaga na ipakulong sila. Noon pa man, wala na silang ginawa kundi pahirapan ka." Napalunok ako. Parang may kung anong kumikirot sa loob ng aking dibdib. "Kung alam lang namin na balak mo palang umuwi sa inyo noong araw na iyon, sana sinamahan ka namin. Hindi sana nila nagawa ang maitim nilang balak sa iyo." sabat naman ni Ernesto. "Maitim na balak?" mahinang bulong ko. Pakiramdam ko, biglang umikot ang buong paligid. Sa isang iglap, bigla na lang may lumitaw ng mga larawan sa isipan ko. Kagaya ng eksena sa mga panaginip ko., Isang babaeng umiiyak, malungkot at tumatakbo. Hangang sa----- Mariin kong ipinikit ang aking mga mata. Napahawak ako sa aking sentido. Sunod-sunod na eksena ang biglang bumalik sa aking alaala. Napakalinaw. Parang kahapon lang nangyari. Nakita ko ang mukha ng aking ama. Ang malamig niyang tingin. Ang galit sa kanyang mga mata. Narinig ko ang masasakit na salitang binitiwan

JACQUELINE POV “Pero, alam mo, sa kabila ng nagawa niyang kasalanan sa akin, hindi ko pa rin kayang magalit sa kanya. Russell, hindi ko kayang makita siyang nakakulong. Matanda na si Daddy at ayaw kong ako ang dahilan ng mabilis niyang paglisan sa mundo.” seryosong wika ko kasabay ng pagpatak ng luha sa aking mga mata. “Jackie-----ano ang ibig mong sabihin?” seryosong tanong niya sa akin “Palayain mo na siya..bilang anak niya, iyun na lang ang huli kong magagawa sa kanya.” Seryosong sagot ko. Napansin kong ilang saglit din siyang natigilan. Pagkatapos noon, may ngiti sa labi na sunod-sunod siyang tumango “Okay, kung ano ang gusto mo, iyun ang masusunod.” sagot niya. Kaagad din naman akong nakahinga ng maluwag. “Alam mo ba kung bakit ito ang desisyon ko? Alam mo ba kung bakit sa kabila ng lahat, gagawin ko ito sa kanila?” muli kong wika. “NO! Hindi ko alam, pero kung sasabihin mo sa akin, makikinig ako.” seryosong sagot niya "Dahil pagod na akong balikan ang mga masasa

JACQUELINE POV "SORRY, para saan?" seryosong tanong ko kay Aimee. Dahan-dahan siyang nag-angat ng tingin at hindi ko mapigilan ang magtaka nang makita ko ang maitim na pasa sa ilalim ng kanyang mga mata. At hindi lang iyun, halatang ilang araw na din siyang hindi nakakatulog nang maayos. Namamaga rin ang kanyang mga mata na para bang matagal na siyang umiiyak. "Ano ang nangyari diyan?" hindi ko mapigilang tanong. Si Daddy naman, napansin kong biglang napatiim bagang. Si Tita Norma, patuloy lang sa kanyang tahimik na pag-iyak Sa totoo lang, hindi ko inaasahan na makikita ko sila sa ganitong sitwasyon. Ang mga taong dating nang-api sa akin ay parang mga basang sisiw na mga nakayuko sa harapan ko At dahil tao lang din ako at mabilis na maawa, kaagad kong tinawag si Manang Esther. Inutusan ko siyang maghanda ng miryenda para kina Daddy, Tita Norma at Aimee At nang marinig iyun ni Daddy, mabilis siyang nag-angat ng tingin at nahihiyang tumitig sa akin “Huwag na! Nakakahiya